Wojna polsko-niemiecka (1007–1013)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojna polsko-niemiecka 1007–1013 – konflikt zbrojny toczony w latach 1007-1013 pomiędzy Polską a Niemcami. Konflikt ten był kontynuacją przegranej dla Polski wojny polsko-niemieckiej 1002-1005, Wojnę rozpoczęła strona niemiecka, jednak Bolesław I Chrobry szybko przejął inicjatywę i najechał terytoria na Łużycach, odzyskując wiele z grodów utraconych kilka lat temu (choć bez Miśni). Kontrofensywa Henryka ruszyła dopiero w 1010, nie przyniosła jednak żadnych skutków. Krótkotrwały pokój został zawarty na Zielone Świątki roku 1013 w Merseburgu. Bolesław otrzymał w lenno ziemię milecką (z Budziszynem) i Łużyce. Kolejne działania zbrojne rozpoczęły się w latach 1015–1018, po tym jak Bolesław odmówił wypełnienia swoich zobowiązań lennych.

Ważniejsze bitwy:

Bibliografia[edytuj]

  • Tymieniecki Kazimierz, Bolesław Chrobry. W: Konopczyński Władysław (ed): Polski słownik biograficzny. T. II: Beyzym Jan – Brownsford Marja. Kraków: Nakładem Polskiej Akademii Umiejętności, 1936. ​ISBN 83-04-00148-9​. Str. 251