Wojska pancerne Belgii do 1940 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wojska pancerne Belgii do 1940 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Belgijski czołg lekki FT-17 w Królewskim Muzeum Wojskowym w Brukseli

Podczas I wojny światowej w sierpniu 1914 roku porucznik Charles Henkart zbudował 2 improwizowane samochody pancerne. Były to samochody ciężarowe Minerva zabudowane płytami pancernymi i uzbrojone w 1 karabin maszynowy Hotchkiss. Jeden z nich został przejęty przez Holendrów pod koniec 1914 roku, kiedy wojska belgijskie wycofały się pod naciskiem sił niemieckich na terytorium Holandii. Używano go do służby granicznej, zaś po zakończeniu wojny został w 1919 roku zwrócony Belgom. Wiosną 1915 roku w Paryżu spośród belgijskich ochotników zostały sformowany samodzielny oddział pancerny pod nazwą Corps des Autos-Canons-Mitrailleuses. Wkrótce wysłano go na front rosyjski, gdzie walczył aż do stycznia 1918 roku W 1920 roku utworzono w Belgii 1 Pułk Pancerny, złożony z zakupionych we Francji 54 czołgów lekkich FT-17 (część maszyn stanowiły zmodernizowane FT-18). W 1934 roku rozformowano go, zaś czołgi przekazano żandarmerii. Na pocz. lat 30. Belgowie otrzymali z zakładów Forda w Antwerpii 90 samochodów opancerzonych Ford-Marmon-Herrington, które były uzbrojone w działko przeciwpancerne 47 mm. Armia belgijska od 1934 roku rozpoczęła otrzymywać dostawy rodzimej produkcji samobieżnych niszczycieli czołgów T-13 w wersji B-1. Łącznie wyprodukowano ich 30. W 1936 roku pojawiły się T-13 w wersji B-2 (ogółem 20 sztuk), zaś w 1937 roku w wersji B-3 (150 sztuk). Wszystkie niszczyciele były uzbrojone w działka przeciwpancerne 47 mm. Każda dywizja piechoty otrzymała kompanię złożoną z 12 takich maszyn. W tym samym roku Belgowie zakupili w Wielkiej Brytanii 42 lekkie czołgi Vickers Carden Loyd M 1934. W Belgii oznaczono je jako T-15. Po 16 maszyn przydzielono do 1 i 2 Dywizji Kawalerii, zaś pozostałe do 1 i 2 Dywizji Ardeńskich Strzelców Górskich (Chasseurs Ardennais). Jednocześnie we Francji zakupiono serię transporterów opancerzonych Renault UE oraz 12 (początkowo zamówiono 25) czołgów lekkich AMC-35. Otrzymały one belgijskie oznaczenie ACG-1. W przypadku tego wariantu były one uzbrojone działka przeciwpancerne FRC 47mm i karabiny maszynowe Hotchkiss 13,2 mm. Czołgi przez dłuższy czas nie były wykorzystywane, gdyż były uważane za broń ofensywną, a Belgia nie chciała podawać w wątpliwość swojej neutralności. Dopiero 1 września 1939 roku, kiedy Niemcy zaatakowały Polskę, został z nich sformowany Samodzielny Szwadron Pancerny Wsparcia Kawalerii (L'escadron independent d'autos blindes du corp de cavalerie). Czołgi nie miały dobrej opinii wśród belgijskich pancerniaków z powodu licznych problemów technicznych.

Rozmieszczenie belgijskiej broni pancernej w jednostkach wojskowych[edytuj | edytuj kod]

Samobieżny niszczyciel czołgów T-13
  • 1 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 2 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 3 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 4 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 5 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 6 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 7 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 8 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 9 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 10 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 11 Dywizja Piechoty – 12 T-13 B-3
  • 1 Dywizja Ardeńskich Strzelców Górskich – 3 T-15 i 48 T-13 B-3
  • 2 Dywizja Ardeńskich Strzelców Górskich – 3 T-15
  • Samodzielna Pograniczna Kompania Rowerowa – 12 T-13 B-1
  • 8 Pograniczna Kompania Rowerowa – 12 T-13 B-2
  • Kompania Namurskiego Rejonu Umocnionego – 12 T-13
  • 1 Dywizja Kawalerii – 18 T-15 i 18 T-13
  • 2 Dywizja Kawalerii – 18 T-15 i 18 T-13
  • Samodzielny Szwadron Pancerny Wsparcia Kawalerii – 8 ACG-1
  • szkoła pancerna w Borsbeek pod Antwerpią – 1 T-15

Udział w wojnie z Niemcami w maju 1940 roku[edytuj | edytuj kod]

Uszkodzony podczas walk z Niemcami czołg lekki ACG-1

Według belgijskich źródeł broń pancerna spisała się dobrze podczas walk z Niemcami w maju 1940 roku Niszczyciele czołgów T-13 zniszczyły nawet część czołgów ciężkich PzKpfw IV. Aktywnie działał Samodzielny Szwadron Pancerny Wsparcia Kawalerii, którego czołgi ACG-1 zniszczyły nieznaną liczbę niemieckich PzKpfw I i PzKpfw II. Jednakże wszystkie belgijskie maszyny uległy zniszczeniu w walkach.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Blitzkrieg: Armor Camouflage & Markings, 1939-1940 (Belgium, France, Germany, Italy, Netherlands, Poland, Soviet Union), 1984