Wombatowiec szerokogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wombat szerokogłowy)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wombatowiec szerokogłowy
Lasiorhinus latifrons[1]
(Owen, 1845)
Wombatowiec szerokogłowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Podrząd wombatokształtne
Rodzina wombatowate
Rodzaj wombatowiec
Gatunek wombatowiec szerokogłowy
Synonimy
  • Phascolomys latifrons Owen, 1845[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Wombatowiec szerokogłowy[4], wombat szerokogłowy[5] (Lasiorhinus latifrons) – gatunek ssaka z rodziny wombatowatych (Vombatidae) podobny z wyglądu do małego niedźwiedzia, nazywany lokalnie buszowym spychaczem z powodu masywnej budowy i zdolności do szybkiego biegu. Przez tubylców jest poławiany dla futra.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Południowo-wschodnia i południowa Australia. Występuje na terenach półpustynnych, stepach, sawannach, w lasach i zaroślach.

Budowa zewnętrzna[edytuj | edytuj kod]

Wombatowiec szerokogłowy jest zwierzęciem o masywnej, krępej budowie, potężnie zbudowanych kończynach przednich z masywnymi stopami zakończonymi mocnymi, długimi pazurami. Długość jego ciała wynosi 84–111 cm, ogona 2,5–6 cm, a masa ciała 17,5–36 kg[6]. Nogi wombata są krótkie, grzbiet ma szary lub czarnobrązowy, białe policzki, kark i pierś. Torba lęgowa samic otwiera się ku tyłowi.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Jest zwierzęciem stadnym, tworzy duże kolonie. Silnymi pazurami kopie nory, w których spędza gorącą porę dnia. Nory tworzą często system korytarzy z kilkoma wejściami, korytarzami bocznymi i komorami sypialnymi. W odróżnieniu od wombata tasmańskiego, który przebywa w norze samotnie, wombaty szerokogłowe odpoczywają gromadnie: w norze może przebywać do dziesięciu osobników. Prowadzą nocny tryb życia. Spożywają głównie pokarm roślinny, zwłaszcza rośliny z rodzaju Maireana z rodziny szarłatowatych i komosa, także korzenie.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Samce w okresie godowymagresywne, dochodzi między nimi do potyczek. Samica rodzi jedno młode, które przebywa w torbie lęgowej przez 6–7 miesięcy. Młode osiągają dojrzałość płciową około trzeciego roku życia. W warunkach naturalnych wombaty szerokogłowe żyją ponad piętnaście lat.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Pomimo narastającej konkurencji o zasoby pokarmowe (hodowle bydła, króliki) populacje wombata szerokogłowego są liczne, gatunek jest szeroko rozprzestrzeniony, występuje na wielu obszarach chronionych. Obecnie nie jest zagrożony wyginięciem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lasiorhinus latifrons, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. R. Owen. On the existence of two Species of Wombat (Phascolomys). „Proceedings of the Zoological Society of London”. 13, s. 82, 1845 (ang.). 
  3. J. Woinarski & A.A. Burbidge 2008, Lasiorhinus latifrons [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2018-1 [dostęp 2018-10-03] (ang.).
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 11. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 420, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  6. R. Wells: Family Vombatidae (Wombats). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 433. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Green, E. i P. Myers: Lasiorhinus latifrons (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2006. [dostęp 21 grudnia 2008].
  2. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.