Woody Harrelson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Woody Harrelson
Ilustracja
Woody Harrelson w 2007 roku
Imię i nazwisko Woodrow Tracy Harrelson
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1961
Midland, Teksas, USA
Zawód aktor, producent filmowy
Współmałżonek Nancy Simon
(1985–1986; rozwód)
Laura Louie
(od 2008)
Lata aktywności od 1985

Woodrow Tracy Harrelson[1] (ur. 23 lipca 1961[2] w Midland[3]) – amerykański aktor telewizyjny i producent filmowy, laureat nagrody Emmy.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Urodził się w Midland w Teksasie jako syn Diane Lou (z domu Oswald), sekretarza prawnego, i Charlesa Voyde'a Harrelsona. W 1964 jego rodzice rozwiedli się. W 1973, wraz z matką i z dwoma braćmi - Jordanem i Brettem - przeniósł się do Lebanon w stanie Ohio. W 1969, kiedy miał siedem lat, jego ojciec został skazany za zabójstwo sędziego federalnego Johna Howlanda Wooda, Jr. (zm. 29 maja 1979)[4].

Ukończył Lebanon High School, następnie studiował literaturę angielską oraz sztukę teatralną w Hanover College[5] w stanie Indiana.

Kariera[edytuj]

Był statystą w komedii Harper Valley P.T.A. (1978) z Barbarą Eden. Po uzyskaniu dyplomu, w 1983 roku udał się do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę aktorską. Otrzymał pracę w nowojorskim teatrze jako dubler w sztuce Neila Simona Biloxi Blues. Później wystąpił w roli dobrodusznego, ale tępego barmana Woody'ego Boyda w sitcomie NBC Zdrówko (Cheers, 1985-93), za którą w roku 1989 odebrał nagrody Emmy. W kinie debiutował jako zawodnik drużyny futbolu amerykańskiego w komedii sportowej Michaela Ritchie'a Dzikie koty (Wildcats, 1986) z Goldie Hawn i Wesleyem Snipesem, z którym potem wystąpił w komediodramacie sportowym Biali nie potrafią skakać (White Men Can't Jump, 1992) i komedii sensacyjnej Pociąg z forsą (Money Train, 1996).

Grał na scenie w Brooklyn Laundry (1991) w reżyserii Jamesa L. Brooksa z Glenn Close i Laurą Dern, dramacie Najdalej od Słońca (Furthest From the Sun, 1993), który sam napisał i wyreżyserował w Los Angeles, a także w The Zoo Story Edwarda Albee, produkcji off-Broadway'owskiej Chłopaki z sąsiedztwa (The Boys Next Door), Biloxi Blues w San Francisco oraz 2 na 2 (2 on 2), który również napisał.

Za rolę młodego męża w melodramacie Adriana Lyne'a Niemoralna propozycja (Indecent Proposal, 1993) u boku Roberta Redforda i Demi Moore otrzymał Złotą Malinę dla najgorszego aktora drugoplanowego. Uznanie przyniosła mu kreacja Mickeya Knoxa, psychopatycznego mordercę przemierzającego wraz z ukochaną (Juliette Lewis) amerykańskie Południe i stającego się bohaterem telewizyjnych newsów w dramacie kryminalnym Olivera Stone'a Urodzeni mordercy (Natural Born Killers, 1994) wg scenariusza Quentina Tarantino. Film wzbudził burzę medialną, a reżysera oskarżano o gloryfikację morderstwa[6][7]. Harrelson odrzucał te zarzuty twierdząc, że nie wydaje mu się, by jakakolwiek zdrowa przy zmysłach osoba po obejrzeniu dwugodzinnego filmu, mogła postanowić zostać seryjnym zabójcą. Głosy sprzeciwu i bojkoty przyczyniły się wyłącznie do wzrostu popularności filmu i odtwórcy głównej roli[8].

Na ekranie często grywał postacie niedocenianych i lekceważonych bohaterów. Za rolę wydawcy pornograficznych czasopism Larry'ego Flynta w biograficznym filmie Miloša Formana Skandalista Larry Flynt (The People vs. Larry Flynt, 1996) zdobył nominację do Złotego Globu i Oscara 1997 dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. W kolejnych latach pojawiał się przede wszystkim na drugim planie, m.in. w dramacie wojennym Terrence'a Malicka Cienka czerwona linia (The Thin Red Line, 1998) czy komedii o specyficznym reality show Ed TV (1999) Rona Howarda z Matthew McConaugheyem.

W roku 2003, po czteroletniej przerwie powrócił do aktorstwa epizodem transwestyty w komedii Petera Segala Dwóch gniewnych ludzi (Anger Management) u boku Adama Sandlera i Jacka Nicholsona. Kolejny film, w którym wziął udział - To nie jest kraj dla starych ludzi (No Country for Old Men, 2007) braci Coen zdobył cztery Oscary, w tym dla najlepszego filmu, a Harrelson zaczął otrzymywać coraz więcej ciekawych ról, w komedii Zombieland (2009) czy filmie katastroficznym Rolanda Emmericha 2012 (2009). W roku 2010 został nominowany do Oscara za najlepszą rolę drugoplanową jako kapitan Anthony 'Tony' Stone w melodramacie wojennym W imieniu armii (The Messenger, 2009). W policyjnym dramacie Brudny glina (Rampart, 2011) stworzył postać skorumpowanego policjanta. W latach 2012-2016 w serii Igrzyska śmierci (The Hunger Games) wcielał się w postać mentora głównej bohaterki (Jennifer Lawrence) - Haymitcha Abernathy'ego. Za rolę detektywa Martina Harta w pierwszym sezonie serialu HBO Detektyw (True Detective, 2014) u boku Matthew McConaugheya był nominowany do Złotego Globu i nagrody Emmy.

Filmografia[edytuj]

filmy fabularne[edytuj]

seriale telewizyjne[edytuj]

  • 1985-1993: Zdrówko (Cheers) jako Woodrow 'Woody' Tiberius Boyd
  • 1989: Dear John jako Richard
  • 1990: Disneyland jako Woody Boyd
  • 1994: Simpsonowie (The Simpsons) jako Woody Boyd (głos)
  • 1996: Spin City jako Tommy Dugan
  • 1998: Ellen jako Henry
  • 1999: Frasier jako Woody Boyd
  • 2001: Will i Grace (Will & Grace) jako Nathan
  • 2013: Detektyw (True Detective) jako Martin Hart

Przypisy

  1. Woody Harrelson (niem.). FILMSTARTS.de. [dostęp 2016-06-11].
  2. Woody Harrelson (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-06-11].
  3. Woody Harrelson Actor, Musician (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2016-06-11].
  4. Woody Harrelson Biography (ang.). Starpulse.com. [dostęp 2016-06-11].
  5. Woody Harrelson (ang.). TV.com. [dostęp 2016-06-11].
  6. 13 Fascinating Facts About 'Natural Born Killers' (ang.). Mental Floss. [dostęp 2016-07-22].
  7. Mayhem, murder, and movies: the saga of Natural Born Killers (ang.). Telegraph. [dostęp 2016-07-22].
  8. Natural Born Killers (1994) (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-07-77].

Bibliografia[edytuj]