Wróżki (baśń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ilustracja Gustava Doré

Wróżki (fr. Les Fées) – baśń ludowa spisana przez Charles’a Perraulta opublikowana w 1697 w zbiorku Bajki Babci Gąski.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Pewna stara wdowa miała dwie córki. Starsza była zarozumiała i nieuczynna. Ponieważ jednak była podobna do matki, była jej ulubionym dzieckiem. Zarówno wdowa, jak i jej najstarsza córka źle obchodziły się z młodszą siostrą, która była miła, dobra i uczynna. Wdowa nie lubiła jej, gdyż zbyt przypominała jej zmarłego męża.

Pewnego dnia, kiedy młodsza córka czerpała wodę ze studni, zjawiła się uboga staruszka i poprosiła by dała się jej napić. Dziewczyna spełniła jej prośbę. Okazało się, że staruszka jest tak naprawdę wróżką, która przybrała postać staruszki, aby sprawdzić charakter śmiertelników. Ponieważ napotkana przez nią dziewczyna była dla niej miła i uczynna, wróżka obdarowała ją cudownym darem. Od tej pory za każdym razem kiedy otwierała usta z wypadał z niej diament, inny klejnot, albo przynajmniej piękny kwiatek.

Matka i druga córka były zachwycone tym darem i widokiem tylu diamentów, które wypadają z ust dziewczyny. Wdowa kazała drugiej córce, iść po wodę. Pouczyła, że gdy spotka ubogą staruszkę ma ją napoić. Wdowa liczyła, że także jej druga, ulubiona córka otrzyma ten cudowny dar. Córka niechętnie, gdyż nigdy nie pracowała, udała się pod studnię. Wtedy pojawiła się bogato ubrana, zamożna kobieta. Powiedziała, że jest strudzona drogą i poprosiła o wodę. Jednak córka, która czekała na przybycie starej żebraczki, odmówiła jej prośbie, obrzucając ją przy tym obelgami. Okazało się jednak, że była to ta sama wróżka, która tym razem przybrała postać bogatej kobiety. By ukarać złą dziewczynę sprawiła, że od tej pory kiedy otwierała usta wypadała z niej ropucha, albo wąż.

Wdowa rozpaczała, kiedy dowiedziała się, jaką klątwę rzuciła wróżka na jej ulubioną starszą córkę. Jednak nie obwiniała za to ukochanej córki, ale jej siostrę, którą niezwłocznie wyrzuciła z domu. Dziewczyna błąkała się po świecie. Pewnego dnia spotkała księcia, który zachwycony jej urodą zapytał co robi sama. Ona opowiedziała swoją historię, a na potwierdzenie jej słów, kilka diamentów i kwiatów wypadło z jej ust. Książę był nią zachwycony. Zabrał ją do zamku i wkrótce potem poślubił.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W niektórych wydaniach baśni główna bohaterka nie jest córką, ale pasierbicą wdowy[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Charles Perrault „Bajki na bajkami”, wyd. Zielona Sowa, 2006

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Charles Perrault „Bajki na bajkami”, wyd. Zielona Sowa, 2006.