Wrocławskie Nowe Miasto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ul. Purkyniego, widok na wschód ze skrzyżowania z Janickiego

Nowe Miasto – miasto lokowane w bezpośrednim sąsiedztwie Wrocławia (dzisiejszego Starego Miasta) i wcielone do niego administracyjnie w 1327. Od 5 kwietnia[potrzebny przypis] 1263[1][2] obowiązywało prawo magdeburskie.

Nowe Miasto leżało na wschód od murów miejskich, naprzeciw Ostrowa Tumskiego. Z Wrocławiem łączyło się poprzez Bramę Nową. Główną ulicą Nowego Miasta była ul. Szeroka (Breite Gasse), dzisiejsza ul. Purkyniego. Miasto posiadało prawdopodobnie własny ratusz, mieszczący się po zachodniej stronie dzisiejszego placu Polskiego. Nowomiejską parafią był kościół Ducha Świętego, połączony ze szpitalem i klasztorem kanoników regularnych – augustianów. Na początku XV w. został założony kościół św. Klemensa (zamknięty w 1773 r.) i nowy cmentarz parafialny. W latach 14531517 zbudowano na południowym skraju Nowego Miasta klasztor bernardynów.

Większość zabudowy Nowego Miasta uległa zniszczeniu w czasie II wojny światowej i została zastąpiona czterema punktowcami, szkołą podstawową, parkingami, parkiem oraz rotundą Panoramy Racławickiej. Część terenu pozostaje niezagospodarowana. Zachowany kwartał zabudowy zajmuje obecnie Akademia Sztuk Pięknych oraz hotel, zaś w zespole pobernardyńskim ulokowane jest Muzeum Architektury.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Rosik. Wrocławskie Nowe Miasto: przegrany konkurent, zbuntowany satelita czy... intratna posada dla Gerharda z Głogowa. „Civitas et villa. Miasto i wieś w średniowiecznej Europie Środkowej”, 2002. Ośrodek Badań nad Kulturą Późnego Antyku i Wczesnego Średniowiecza, Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk (pol.). 
  2. Piekalski 2005 ↓, s. 41–42.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]