Wrona wielkodzioba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wrona wielkodzioba
Corvus macrorhynchos[1]
Wagler, 1827
C. m. japonensis. Kumamoto, Japonia
C. m. japonensis. Kumamoto, Japonia
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina krukowate
Rodzaj Corvus
Gatunek wrona wielkodzioba
Podgatunki
  • C. m. levaillantii Lesson, 1831
  • C. m. japonensis Bonaparte, 1850
  • C. m. connectens Stresemann, 1916
  • C. m. osai Ogawa, 1905
  • C. m. mandshuricus Buturlin, 1913
  • C. m. colonorum Swinhoe, 1864
  • C. m. tibetosinensis O. Kleinschmidt & Weigold, 1922
  • C. m. intermedius Adams, 1859
  • C. m. macrorhynchos Wagler, 1827
  • C. m. philippinus (Bonaparte, 1853)
  • C. m. culminatusSykes, 1832
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Wrona wielkodzioba[3] (Corvus macrorhynchos) – gatunek ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae). Występuje we wschodniej i południowo-wschodniej Azji. Gatunek synantropijny. Tworzy liczne stada.

Systematyka[edytuj]

Wyróżniono następujące podgatunki C. macrorhynchos[4][5][3]:

  • wrona indochińska (C. macrorhynchos levaillantii) – północne Indie do północnego Półwyspu Malajskiego
  • wrona okazała (C. macrorhynchos japonensis) – środkowy i południowy Sachalin, Wyspy Kurylskie i Japonia
  • C. macrorhynchos connectensWyspy Riukiu
  • wrona japońska (C. macrorhynchos osai) – południowe Wyspy Riukiu
  • C. macrorhynchos mandshuricus – wschodnia i południowo-wschodnia Syberia, północny Sachalin, Korea i północno-wschodnie Chiny
  • wrona ciemnoszyja (C. macrorhynchos colonorum) – środkowe i południowe Chiny, Tajwan, Hajnan i północne Indochiny
  • C. macrorhynchos tibetosinensisTybet i wschodnie Himalaje do północnej Mjanmy i południowych Chin
  • wrona średnia (C. macrorhynchos intermedius) – Afganistan i Pakistan przez środkowe Himalaje
  • wrona wielkodzioba (C. macrorhynchos macrorhynchos) – środkowy i południowy Półwysep Malajski, Wielkie Wyspy Sundajskie i Małe Wyspy Sundajskie
  • wrona filipińska (C. macrorhynchos philippinus) – Filipiny.
  • wrona hinduska (C. macrorhynchos culminatus) – Półwysep Indyjski, Sri Lanka

Opis[edytuj]

Wielkość ciała (46-59 cm długości) i jego proporcje uzależnione są od regionu, w którym występują. W północno-wschodniej części zasięgu, w Japonii, na Kurylach i półwyspie Sachalin, są one większe niż czarnowrony, podczas gdy odmiana indyjska występująca na południowym zachodzie zasięgu ich występowania jest mniejsza od czarnowronów. Wszystkie odmiany mają relatywnie długie dzioby z dość grubymi nasadami, co powoduje, że wyglądają solidnie, upodabniając wrony wielkodziobe do kruków. Wszystkie odmiany mają ciemnoszare upierzenie poniżej tyłu głowy, na szyi, powyżej skrzydeł oraz na dolnych częściach ciała. Ich skrzydła, ogon, głowa i podgardle mają czarny połyskujący kolor. Tonacja kolorystyczna jest uzależniona od regionu występowania, przy czym odmiany najciemniejsze występują przy formie indyjskiej.

Zasięg występowania i środowisko[edytuj]

Ich zasięg występowania jest duży i rozciąga się od północno-wschodniej Azji do Afganistanu i wschodniego Iranu na zachodzie, a na południu do Indii oraz do Półwyspu Malajskiego i Filipin na południowym wschodzie.

Zasiedlają one głównie lasy, parki i ogrody, zadrzewione regiony uprawne.

Zachowania[edytuj]

Dieta[edytuj]

Bardzo zróżnicowana, pożywienie pobierają zarówno z ziemi jak i z drzew. Są wszystkożerne - żywią się zarówno żywymi, jak i martwymi roślinami oraz zwierzętami. Gatunek synantropijny - zasiedlający również przestrzeń miejską. W Japonii uważane za szkodniki, gdyż żerując na wysypiskach i śmietnikach przenoszą odpadki do innych części miast.

Rozmnażanie[edytuj]

W Indiach, okres rozrodczy trwa od marca do maja, ale na południu rozpoczyna się już w połowie grudnia. Gniazda budowane są z gałęzi, zwykle wysoko na drzewach, przy czym preferowane są drzewa iglaste, np. jodła lub sosna. Budowane są z drobnych gałązek, korzeni, włókien roślinnych, wełny, jak również z odpadków (głównie fragmentów ubrań). Niekiedy gniazda budowane są częściowo lub w całości z drutów[6].


W jednym lęgu składają cztery lub pięć jaj, rzadziej sześć lub siedem. Jaja są owalne, z widocznym zwężeniem na jednym końcu. Faktura jest twarda i delikatna, połyskująca. Ma odcień niebiesko-zielony, jest nakrapiana i pokryta czerwono-brązowymi, szarymi oraz brunatnymi plamami. Rozmiar jaja wynosi średnio około 3,7 na 2,7 cm[6]. Okres inkubacji jaj wynosi 17-19 dni. Pisklęta po ok. 35 dniach są w pełni upierzone.

Głos[edytuj]

Wrony wielkodziobe mają podobny głos do wron, ale głębszy i zwykle bardziej rezonujący. Zwykle jest on opisywany jako dźwięk "kaaa-kaaa-kaaa". Jednakże są one w stanie porozumiewać się przy pomocy znacznie bogatszej gamy dźwięków, które mogą być również opisane jako "kau kau" oraz inne, które łatwo jest pomylić z odgłosami wydawanymi przez dzięcioły.

Przypisy

  1. Corvus macrorhynchos, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Corvus macrorhynchos. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Corvidae Leach, 1820 - krukowate - Crows and Jays (wersja: 2015-10-17). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2015-11-06].
  4. F. Gill, D. Donsker: Crows, mudnesters & birds-of-paradise (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2015-11-06].
  5. Large-billed Crow (Corvus macrorhynchos) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 15 lipca 2012].
  6. a b Whistler, Hugh (1928) Popular Handbook of Indian Birds. Gurney and Jackson.

Odnośniki do multimediów[edytuj]

Linki dźwiękowe[edytuj]

Linki do filmów[edytuj]

Linki do zdjęć[edytuj]