Wrzeszczyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wrzeszczyna
wieś
Ilustracja
Widok ogólny (po lewej szkoła)
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat czarnkowsko-trzcianecki
Gmina Wieleń
Liczba ludności  569
Strefa numeracyjna 67
Kod pocztowy 64-730
Tablice rejestracyjne PCT
SIMC 0532620
Położenie na mapie gminy Wieleń
Mapa lokalizacyjna gminy Wieleń
Wrzeszczyna
Wrzeszczyna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wrzeszczyna
Wrzeszczyna
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Wrzeszczyna
Wrzeszczyna
Położenie na mapie powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego
Wrzeszczyna
Wrzeszczyna
Ziemia52°52′36,6″N 16°14′19,1″E/52,876833 16,238639
Pomnik powstańców wielkopolskich

Wrzeszczynawieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w gminie Wieleń.

1 stycznia 2017 część miejscowości została włączona do Wielenia[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wrzeszczyna to wieś leżąca na lewym brzegu Noteci, na skraju Puszczy Noteckiej, przy drodze z Wielenia do Czarnkowa. Jest to typowa wieś o tradycyjnej zabudowie z nielicznym nowym budownictwem. Przebiega tutaj droga wojewódzka nr 181.

Wrzeszczyna jest miejscowością o dużej rozpiętości terenowej. Z jednej strony zbliża się do Noteci, z drugiej sięga Puszczy Noteckiej. Część mieszkańców ma swoje domostwa już w środku lasu. Położenie między rzeką a puszczą na nieuprzemysłowionym obszarze sprawia że jest to dość atrakcyjna turystycznie miejscowość, chociaż wieś nie posiada rozwiniętej bazy w tym zakresie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okolice wsi zamieszkane były w okresie prehistorycznym. Wieś szlachecka Wrzeszczina położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[2]. W 1908 miejscowi nauczyciele odkryli tutaj relikty dawnych osad, m.in. duże cmentarzysko kultury łużyckiej (około 300 naczyń), czy rozproszone fragmenty naczyń wzdłuż krawędzi dokiny, na przeciągu kilku kilometrów. Pierwsza wzmianka pisana o wsi pochodzi z 1458, kiedy to lokalne dziesięciny przekazywano na utrzymanie kapeli muzycznej przy szamotulskiej kolegiacie (fundacja Piotra Sokolnickiego). 4 lutego 1919, mimo rozejmu w powstaniu wielkopolskim, Niemcy zajęli wieś. Musiał w tej sytuacji zainterweniować oddział polski z Roska, który wieś odbił, a następnie odparował kolejny atak niemiecki, zadając atakującym znaczne straty w ludziach[3].

W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Wrzeszczyna”[4].

Liczba mieszkańców wynosi 569 osób i od lat kształtuje się na podobnym poziomie. Około jedna trzecia mieszkańców związana jest z rolnictwem, pozostali pracują w okolicznych przedsiębiorstwach i innych podmiotach.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.

Zabytki i osobliwości[edytuj | edytuj kod]

  • najstarszy dom we wsi przy ul. 4 lutego 9 (XIX wiek),
  • dawna szkoła, obecne przedszkole, a przy nim stela upamiętniająca Bohaterów Powstania Wielkopolskiego postawiona w 75. rocznicę walk,
  • kościół Matki Boskiej Różańcowej (1992-1993),
  • kapliczka słupowa (ceglano-kamienna) z początku XX wieku,
  • na zachód od wsi, przy drodze do Bęglewa rośnie pomnikowa parasolowa sosna o obwodzie około 300 cm (wiek - około 200 lat), objęta ochroną już w 1884[3].

Sport[edytuj | edytuj kod]

We wsi działa Młodzieżowy Klub Sportowy LZS "Tarzani" Wrzeszczyna, klub piłkarski założony w 1948, obecnie grający w klasie B. Prezesem jest Łukasz Machowina. Stadion im. Jana Welki znajduje się przy ulicy Polnej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 2016 r. nr 0, poz. 1134
  2. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 41.
  3. a b Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.253, ​ISBN 978-83-7272-242-3
  4. Marek Jabłonowski, Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne 1918−1839. Dokumenty organizacyjne, wybór źródeł. Tom II. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999, s. 22. ISBN 83-87424-77-3.