Wschodniogalicyjskie Koleje Lokalne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linie kolejowe w Galicji przed 1897

Wschodniogalicyjskie Koleje Lokalne (niem. Ostgalizische Localbahnen, OGLB) – wybudowana w granicach Cesarstwa Austriackiego kolej lokalna o łącznej długości 339,4 km. Składała się z 8, częściowo połączonych ze sobą 20-70 km linii. Pierwszą z nich, 72 km otwarto w końcu listopada 1896. Ostatnią, 24 km uruchomiono niespełna 2 lata później.

Ogólna długość linii Wschodniogalicyjskich Kolei Lokalnych sukcesywnie rosła. Początkowo, w 1896 była to jedna, 71,8 km linia. Rok później istniały już 4 linie o łącznej długości 215,6 km, a w grudniu 1898 istniało wszystkie 8 linii o długości 339,4 km. W 1898 koleje dysponowały taborem, na który składało się: 10 lokomotyw, 41 wagonów osobowych i 172 wagony towarowe. 13 lat później liczba lokomotyw zwiększono o 2 – ich stan wzrósł wówczas do 12 parowozów.

W pierwszym roku istnienia wszystkich 8 linii (1898) z usług Wschodniogalicyjskich Kolei Lokalnych skorzystało 163 tys. pasażerów. 3 lata później przewozy pasażerów wzrosły do 313 tys. osób. W latach 1905-1913 kolejami podróżowało rocznie od 413 do 497 tys. pasażerów. Podróżni mogli korzystać z wagonów o zróżnicowanym standardzie, stosownie do ich możliwości finansowych. Najzamożniejsi klienci kolei korzystali z wagonów 1 klasy, dla najmniej wymagających pozostawały wagony 3 klasy. W latach 1898-1913, w najlepszych warunkach podróżowało nie więcej niż 0,5% pasażerów. Z przejazdu w 2 klasie korzystało wówczas 3,4-5,3% podróżnych. Największą popularnością cieszyła wśród pasażerów 3 klasa – wagonami tej klasy podróżowało 81-94% klientów. Pozostałe 2-13% stanowiły osoby podróżujące według taryfy wojskowej. Wschodniogalicyjskie Koleje Lokalne nie eksploatowały wagonów pasażerskich 4 klasy.

W 1898 koleje lokalne przewiozły tylko 80,6 tys. t ładunków. Kolejne lata przyniosły dynamiczny wzrost przewozów towarowych: ze 137 tys. t (1899) do 223 tys. t (1902) i 312 tys. t (1905). Lata 1906-1910 przyniosły stopniowy spadek zleceń na przewóz towarów – z początkowych 279 tys. t. do 198 tys. t. W latach bezpośrednio poprzedzających wybuch I wojny światowej transport towarów i ładunków oscylował w przedziale 263-270 tys. t.[1]

Chronologiczny wykaz odcinków kolejowych otwartych przez Wschodniogalicyjskie Koleje Lokalne[edytuj | edytuj kod]

  • 25 listopada 1896: Tarnopol-Kopyczyńce dł. 71,77 km
  • 1897
    • 25 stycznia: Podwysokie-Ostrów-Berezowica dł. 72,28 km
    • 1 czerwca: Halicz-Podwysokie dł. 29,27 km
    • 29 listopada: Chodorów-Podwysokie dł. 42,25 km
  • 1898
    • 15 listopada
    • 1 grudnia: Borszczów-Iwanie Puste dł. 23,73 km

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stanisław Szuro: Informator statystyczny do dziejów społeczno-gospodarczych Galicji. Koleje żelazne w Galicji w latach 1847-1914. Kraków: Historia Iagellonica, 1997, s. 131-139. ISBN 83-906446-1-4.