Współczynnik przenikania ciepła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Współczynnik przenikania ciepła (U, również – k) – współczynnik określany dla przegród cieplnych, szczególnie w budownictwie, umożliwiający obliczanie ciepła przenikającego przez przegrodę cieplną, a także porównywanie własności cieplnych przegród budowlanych. Im niższa wartość współczynnika, tym lepszy poziom izolacji. Ciepło przepływające przez przegrodę określa wzór:

Z tego wynika:

gdzie:

U – współczynnik przenikania ciepła,
q – ilość przepływającego ciepła w jednostce czasu (strumień ciepła),
S – powierzchnia przegrody,
ΔT – różnica temperatur po obu stronach przegrody.

Związek z innymi parametrami[edytuj]

O ile przewodność cieplna jest cechą materiału, to współczynnik przenikania ciepła charakteryzuje konkretną przegrodę, np. ścianę. Dla przegrody jednorodnej zależność między tymi współczynnikami wyraża się wzorem

gdzie:

λ – przewodność cieplna,
d – grubość przegrody.

Współczynnik przenikania ciepła jest odwrotnością współczynnika oporu cieplnego:

gdzie : współczynnik oporu cieplnego [m2K/W]

Przegrody warstwowe[edytuj]

Jeżeli przegroda złożona jest z kilku warstw o różnych przewodnościach, to współczynnik przenikania oblicza się następująco. Najpierw ustala się sumaryczny opór cieplny

gdzie

n – liczba warstw,
i – numer warstwy.

Odwrotność tego oporu jest szukanym współczynnikiem przenikania.

Współczynnik przenikania w przepisach[edytuj]

Polskie przepisy (Warunki Techniczne) przewidują dla ścian zewnętrznych budynków mieszkalnych współczynnik przenikania ciepła powinien być nie większy niż 0,25 W·m−2·K−1 niezależnie od rodzaju ściany zewnętrznej (do roku 2013 dla ścian innych niż wielowarstwowe wymagane było U <0,3 W·m−2·K−1). Dla dachów wartość U powinna być nie większa niż 0,20 W·m−2·K−1 (do 31.12.2013 U <0,25 W·m−2·K−1)[1][2][3]. Przyjmowana do obliczeń wartość współczynnika U dla przegród zewnętrznych zależy od rodzaju przegrody i temperatury wewnętrznej pomieszczenia.

Przypisy[edytuj]

  1. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 s. 5269.
  2. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dz. U. z 2008 r. Nr 201, poz. 1238 s. 10885.
  3. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 lipca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dz. U. z 2013 r. poz. 926