Wspólnota Chrześcijańska „Pojednanie”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wspólnota Chrześcijańska „Pojednanie”
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Protestantyzm
   └ Ewangelikalizm
Ustrój kościelny Prezbiterianizm

Wspólnota Chrześcijańska „Pojednanie” – niezależna chrześcijańska wspólnota ewangelikalna działająca w Lublinie. W 2011 roku liczyła 15 członków[1].

W swoim wyznaniu wiary, wspólnota nie formułuje skomplikowanych nauk i dogmatów, opierając się na wspólnych dla całego ewangelikalnego protestantyzmu wartościach[2]:

Wspólnota zarządzana jest na zasadach ustroju prezbiteriańskiego – obowiązuje zasada wielości starszych, a działalnością kieruje rada starszych, której przewodniczy jeden ze starszych wskazany przez radę. Starsi wybierani są na czas nieokreślony[3]. Starszych wspierają diakoni i diakonisy. Wspólnota Chrześcijańska „Pojednanie” stanowi samodzielny związek wyznaniowy wpisany do rejestru kościołów i związków wyznaniowych MSWiA w dziale A, pod nr 62[4].

Działalność[edytuj]

Działalność wspólnoty ogniskuje się wokół cotygodniowych spotkań niedzielnych, podczas których kolejno rozważane są rozdziały Biblii. Oprócz tego, wspólnota jest zaangażowana w ewangelizację miasta, przygotowuje wykłady, koncerty i konferencje chrześcijańskie. Prowadzi działalność wydawniczą poprzez własne wydawnictwo („Pojednanie”). Posiada także własną księgarnię, oferującą chrześcijańskie książki i filmy[5]. Współpracuje z organizacją Głos Prześladowanych Chrześcijan, wysyłając listy do więzionych chrześcijan i aktywnie wspierając walkę z prześladowaniami religijnymi na świecie[6]. Uczestniczy w działalności charytatywnej[7] i wspiera poprzez Biblijne Stowarzyszenie Misyjne projekty tłumaczenia Biblii na różne języki świata. Jako wspólnota zdeklarowała się w sposób szczególny pomóc w przekładzie Pisma Świętego na język gamo, którym posługuje się w Etiopii 600 tys. ludzi (tłumacz otrzymujący wsparcie ze Wspólnoty: Arega Addada)[8].

Historia[edytuj]

Wspólnota Chrześcijańska „Pojednanie” wyłoniła się z katolickiego Ruchu Światło-Życie, tzw. ruchu oazowego, którego wspólnota działała przy duszpasterstwie akademickim w Lublinie od 1982 r.[9] Początkowo, animatorzy wspólnoty oazowej nawiązali kontakt z Campus Crusade for Christ (od 1992 r. znanym jako: Ruch Nowego Życia) – organizacją ekumeniczną o korzeniach protestanckich. W 1989 r. niewielka grupa katolików związanych z ruchem odnowy Kościoła zdecydowało się opuścić Kościół rzymskokatolicki i utworzyć niezależną chrześcijańską wspólnotę o wyraźnie ewangelikalnym zabarwieniu[9]. Wspólnota Chrześcijańska „Pojednanie” nie związała się jednak z żadnym z lubelskich kościołów protestanckich i zachowując pełną niezależność i własną tradycję, została w 1991 r. wpisana jako odrębne wyznanie do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W 1996 roku ze Wspólnoty Chrześcijańskiej „Pojednanie” wyodrębnił się bardziej radykalny teologicznie Kościół Nowego Przymierza, którego obecny pastor – Paweł Chojecki – był jednym ze współtwórców Wspólnoty Chrześcijańskiej „Pojednanie” w 1989 r.[9]

Przypisy

  1. a b c Paweł Ciecieląg, dr Mikołaj Haponiuk, Olga Lewandowska, Małgorzata Krzysztofik: Wyznania religijne. Stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 2009-2011. Warszawa: GUS, 2013, s. 75. ISBN 978-83-7027-519-8.
  2. Wyznanie wiary Wspólnoty Chrześcijańskiej „Pojednanie” (pol.). [dostęp 2011-02-10].
  3. Statut Wspólnoty Chrześcijańskiej „Pojednanie” (pol.). [dostęp 2011-02-10].
  4. Kościoły i związki wyznaniowe wpisane do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych. mswia.gov.pl. [dostęp 2015-09-04].
  5. Księgarnia „Pojednanie” (pol.). [dostęp 2011-02-10].
  6. Prześladowani (pol.). [dostęp 2011-02-10].
  7. Pomagamy Franciszce (pol.). [dostęp 2011-02-10].
  8. Tłumaczenie Biblii (pol.). [dostęp 2011-02-10].
  9. a b c Zbigniew Pasek: Wspólnoty ewangelikalne we współczesnej Polsce. W: Tadeusz Jacek Zieliński: Ewangelikalny protestantyzm we współczesnej Polsce u progu XXI stulecia. Warszawa-Katowice: Wydawnictwo „Credo”, 2004, s. 22. ISBN 83-920164-3-2.