Wstężyk gajowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wstężyk gajowy
Cepaea nemoralis[1]
(Linnaeus, 1758)
Wstężyk gajowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Podtyp muszlowce
Gromada ślimaki
Podgromada płucodyszne
Rząd trzonkooczne
Nadrodzina Helicoidea
Rodzina ślimakowate
Rodzaj Cepaea
Gatunek wstężyk gajowy

Wstężyk gajowy, ślimak gajowy (Cepaea nemoralis) – gatunek synantropijnego, roślinożernego ślimaka lądowego z rodziny ślimakowatych (Helicidae), jeden z bardziej pospolitych gatunków ślimaków i jeden z trzech wstężyków występujących w Polsce.

Występuje w zachodniej i środkowej Europie, introdukowany w Ameryce Północnej, gdzie stał się gatunkiem inwazyjnym. W Polsce występuje na Dolnym Śląsku, Małopolsce, Pomorzu i Wielkopolsce. Spotykany często w ogrodach, w parkach, na cmentarzach – zwykle wśród krzewów.

Muszla tego ślimaka, w zarysie kulista, ze stożkowato wzniesionymi skrętami, ma bardzo duże zróżnicowanie barwne – opisano kilkadziesiąt odmian barwnych[2]. Spotyka się osobniki o muszlach żółtych z ciemnymi paskami, różowych, aż po osobniki o muszli czerwonobrunatnej lub ciemnobrązowej z żółtymi paskami lub bez pasków. Wstężyk gajowy w przeciwieństwie do wstężyka ogrodowego ma ciemnobrązową lub czarną wargę otaczającą otwór muszli.

Wysokość muszli wynosi 17–20 mm, szerokość 21–27 mm[2].

Żywią się glonami i roślinami zielnymi, zwłaszcza ich obumarłą tkanką.

Wstężyki gajowe są jadalne, ale rzadko spożywane przez ludzi ze względu na niewielkie rozmiary i różnie oceniane walory smakowe[3]. Naturalnym wrogiem wstężyków jest drozd śpiewak, który żywi się nimi – małe połyka w całości, a większym rozbija skorupki o twarde podłoże, po czym zjada ciało mięczaka[4].

Polskie ślimaki gajowe[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Cepaea nemoralis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 Władysław Strojny: Nasze zwierzęta. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1981. ISBN 83-09-00045-6.
  3. Man and Mollusc's Data Base of Edible Molluscs – Helicidae (ang.)
  4. Andrzej Kruszewicz: Ptaki Polski. 2, Wróblowe - ptaki śpiewające. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2006. ISBN 83-7073-455-3.