Wu Sangui

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Wu.
Wu Sangui
Wu Sangui
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 吴三桂
Pismo tradycyjne 吳三桂
Hanyu pinyin Wú Sānguì
Wade-Giles Wu San-kuei

Wu Sangui (ur. 1612, zm. 2 października 1678) – chiński dowódca wojskowy, który w 1644 roku umożliwił Mandżurom zajęcie Chin. Później przywódca antymandżurskiej rebelii i samozwańczy cesarz.

W 1644 roku jako dowódca armii mingowskiej został wysłany w okolice Pekinu, aby stłumić powstanie chłopskie Li Zichenga, które wyparło Mingów z północy. Stacjonował wraz ze swoją armią w okolicy twierdzy Shanhaiguan przy Wielkim Murze. Odrzucił propozycję sojuszu antymingowskiego ze strony Li Zichenga, a kiedy ten ruszył na niego ze swoją dwustutysięczną armią, Wu Sangui otworzył bramy Wielkiego Muru, wpuszczając do Chin Mandżurów pod wodzą Dorgona. Mandżurowie zajęli Pekin i zapoczątkowali nową dynastię – Qing. Na znak poddaństwa nowej dynastii Wu Sangui wygolił sobie przód głowy i splótł włosy w warkocz.

W zamian za wpuszczenie Mandżurów do Chin został przez nich sowicie wynagrodzony. Otrzymał tytuł Księcia Zachodniego Spokoju i suwerenną władzę w prowincjach Junnan i Kuejczou, luksusową rezydencję w Yunnanfu i dowództwo nad armią mającą stłumić resztki opozycji mingowskiej na południu Chin. Samodzielnie mianował urzędników na podległym sobie obszarze i czerpał olbrzymie dochody z kopalń srebra, miedzi i cyny, nie dzieląc się z się nimi z dworem w Pekinie.

Kiedy w 1673 roku nowy cesarz Kangxi postanowił ograniczyć niepodzielną władzę południowych feudałów, Wu Sangui wypowiedział posłuszeństwo Qingom i stanął na czele rebelii trzech lenników. Jego wojska przeprowadziły błyskawiczne uderzenie, spychając Mandżurów do rzeki Jangcy. W 1678 roku, na krótko przed śmiercią, ogłosił się cesarzem ze stolicą w Hengzhou i przybrał imię Zhaowu (昭武). Zmarł 2 października 1678 roku, w przeddzień kontrataku mandżurskiego. Po jego śmierci na krótko zasiadł na tronie jego wnuk Wu Shifan, zaś rebelia została ostatecznie stłumiona w 1682 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]