Wyższa Szkoła Oficerska Inżynierii Wojskowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyższa Szkoła Oficerska Inżynierii Wojskowej
Ilustracja
Odznaka absolwencka (do 1990 r.)
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1967
Rozformowanie 1994
Patron Jakub Jasiński
Tradycje
Rodowód Oficerska Szkoła Wojsk Inżynieryjnych
Dowódcy
Pierwszy płk dypl. inż. Adam Szegidewicz
Ostatni gen. bryg. mgr inż. Józef Rzemień
Organizacja
Dyslokacja Wrocław
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska inżynieryjne

Wyższa Szkoła Oficerska Inżynierii Wojskowej im. gen. Jakuba Jasińskiego (WSOIW) – uczelnia wojskowa Sił Zbrojnych PRL i III Rzeczypospolitej. Kształciła podchorążych, początkowo saperów, od 1944 do 1994 roku.

Odznaka okolicznościowa

Historia szkoły[edytuj | edytuj kod]

Szkołę utworzono na podstawie rozkazu Naczelnego Dowódcy WP z 19 października 1944 w Przemyślu jako Oficerską Szkołę Saperów. Do jej sformowania wykorzystano kadrę i sprzęt Miczurińskiej Szkoły Saperów i oddziału saperskiego Centralnej Szkoły WP. Etatowo szkoła miała 1200 podchorążych. Pierwsza promocja odbyła się 29 kwietnia 1945 r. Szkołę ukończyło wówczas 290 absolwentów.

W lipcu 1946 szkoła została przeniesienia do Wrocławia, gdzie w 1947 zmieniła nazwę na Oficerską Szkołę Inżynieryjno-Saperską. W pierwszych latach po zakończeniu II wojny światowej słuchacze brali udział w odbudowie wielu wrocławskich mostów oraz odgruzowywaniu i przebudowie najważniejszych placów m.in. Plac Grunwaldzki, Plac Dominikański i Plac Jana Pawła II.

W 1951 r. zmieniono nazwę szkoły na Oficerską Szkołę Inżynierii, a w 1953 na Oficerską Szkołę Wojsk Inżynieryjnych. Rok później szkole nadano imię gen. Jakuba Jasińskiego.

We wrześniu 1967 szkoła otrzymała status uczelni i zmieniała nazwę na Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Inżynieryjnych (WSOWInż)[1]. Podstawowym zadaniem szkoły było kształcenie oficerów dowódców wojsk inżynieryjnych. Absolwenci oprócz mianowania na pierwszy stopień oficerski otrzymywali dyplom inżyniera wojskowego w specjalnościach: inżynieria wojskowa, budowa dróg i mostów, budowa linii i mostów kolejowych oraz budowa i utrzymanie lotnisk. W 1970 r. w szkole rozpoczęto kształcenie podchorążych na profilu politycznym. Absolwenci tego kierunku kończyli studia zawodowe w zakresie nauk społeczno-politycznych. Przy WSOWInż powstała również Szkoła Chorążych Wojsk Inżynieryjnych i Komunikacji. W 1973 r. utworzono tam Szkołę Oficerów Rezerwy (SOR), którą w 1980 przemianowano na Szkołę Podchorążych Rezerwy.

Po przemianach ustrojowych, w 1990 szkoła przejęła także kształcenie oficerów - dowódców pododdziałów wojsk chemicznych w miejsce rozformowanej krakowskiej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Chemicznych. Z tego względu ponownie zmieniono nazwę szkoły na Wyższą Szkołę Oficerską Inżynierii Wojskowej.

W 1994 szkoła została połączona ze znajdującą się we Wrocławiu Wyższą Szkołą Oficerską Wojsk Zmechanizowanych w Wyższą Szkołę Oficerską im. Tadeusza Kościuszki. Rok ten przyjmuje się za zakończenie działalności uczelni jako samodzielnej jednostki. W latach 2004-2010 na terenie WSOIW działała Szkoła Podoficerska Wojsk Lądowych we Wrocławiu kształcąca podoficerów specjalności inżynieryjno-saperskich, przeciwchemicznych i aeromobilnych (kawalerii). Obecnie (od 1 stycznia 2009 roku) na terenie WSOIW (w kompleksie poniemieckich koszar przy ul Obornickiej) znajduje się Centrum Szkolenia Wojsk Inżynieryjnych i Chemicznych, a także jedyne w Polsce Muzeum Wojsk Inżynieryjnych.

Nazwy szkoły w ciągu 60 lat działalności[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Rok nadania nazwy
Oficerska Szkoła Saperów 1944
Oficerska Szkoła Inżynieryjno-Saperska 1947
Oficerska Szkoła Inżynieryjna 1951
Oficerska Szkoła Wojsk Inżynieryjnych 1953
Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Inżynieryjnych 1967
Wyższa Szkoła Oficerska Inżynierii Wojskowej 1990

Komendanci[edytuj | edytuj kod]

Oficerska Szkoła Saperów

Oficerska Szkoła Inżynieryjno-Saperska

Oficerska Szkoła Inżynierii

Oficerska Szkoła Wojsk Inżynieryjnych

Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Inżynieryjnych

Wyższa Szkoła Oficerska Inżynierii Wojskowej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Urbanowicz [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. Tom 3. s. 579.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wyższa Szkoła Oficerska Inżynierii Wojskowej im. gen. Jakuba Jasińskiego we Wrocławiu, red. B. Dziaduch, Wrocław 1994
  • Józef Urbanowicz [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. Tom 3. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971, s. 579.
  • Wyższa Szkoła Oficerska Inżynierii Wojskowej im. gen. Jakuba Jasińskiego we Wrocławiu, Tradycja, Historia, Współczesność. Zarys dziejów 1923 - 1944, Wrocław 1994.
  • Zdzisław Józef Cutter: Kształcenie kadr oficerskich wojsk inżynieryjnych w latach 1924 - 1994. Częstochowa: AJD, 2013. ISBN 978-83-7455-343-8.
  • Zdzisław Cutter, Saperzy polscy 1918 – 1939: organizacja, szkolenie i wyposażenie materiałowo-techniczne, Wrocław 2001.
  • Zdzisław Cutter, Polskie wojska saperskie w 1939 r.: organizacja, wyposażenie, mobilizacja i działania wojenne, Częstochowa 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]