Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyższa Szkoła Pedagogiczna
we Wrocławiu

Państwowa Wyższa Szkoła Pedagogiczna
Ilustracja
Kamienica przy placu biskupa Nankiera 4, w której początkowo prowadzono uczelniane zajęcia (2012)
Data założenia 1950
Data likwidacji 1954
Typ publiczna wyższa szkoła zawodowa
Państwo  PRL
Adres Wrocław, plac biskupa Nankiera 4, ul. Stanisława Augusta Poniatowskiego 9[1]
Liczba studentów 118 (suma absolwentów)
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu
Wyższa Szkoła Pedagogiczna
we Wrocławiu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu
Wyższa Szkoła Pedagogiczna
we Wrocławiu
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu
Wyższa Szkoła Pedagogiczna
we Wrocławiu
Ziemia51°07′13,0″N 17°02′35,1″E/51,120278 17,043083

Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu (Państwowa Wyższa Szkoła Pedagogiczna[1]) – państwowa uczelnia zawodowa[1] o profilu pedagogicznym, która funkcjonowała we Wrocławiu w latach 19501954 a następnie została przeniesiona do Opola, gdzie działała jako Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. Powstańców Śląskich w Opolu.

Powstała na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 29 listopada 1950 o utworzeniu wyższej szkoły zawodowej z Instytutu Pedagogicznego ZNP utworzonego w 1946 roku[1]. Organizatorami byli Emil Smetana i prof. dr Stanisław Rospond, który został pierwszym rektorem[1]. Do władz uczelni należeli także dziekan wydz. matematyczno-fizycznego dr Witold Kruk-Ołpiński oraz dziekan wydz. filologicznego – dr S. Dąbrowski. Na siedzibę szkoły przeznaczono dwa lokale, jeden przy pl. Nankera 4, drugi zaś przy ul. Poniatowskiego 9 wspólnie z I Liceum Ogólnokształcącym[1]. Nauka odbywała się w trybie trzyletnim na czterech kierunkach: filologii polskiej, matematyki, fizyki i od 1951 filologii rosyjskiej. Uczelnia miała za zadanie przygotowywać w pełni wykwalifikowanych nauczycieli szkół średnich. Z powodu problemów lokalowych spowodowanych zniszczeniami wojennymi oraz małym zainteresowaniem lokalnych władz rozwojem tej uczelni (w tym czasie we Wrocławiu organizowano 9 szkół wyższych, wśród których WSP była „kopciuszkiem” – określenie prof. Rosponda) władze WSP przyjęły propozycje przeniesienia szkoły do Opola (uchwała R.M. z 26.X.1954), gdzie stała się jedną z instytucji przekształconych wspólnie Uniwersytet Opolski. Przenosiny uczelni nastąpiły z inicjatyw ówczesnego kuratora opolskiego Teodora Musioła[1], zasłużonego dla rozwoju uczelni w pierwszych latach jej istnienia. W Opolu nie było wówczas żadnej uczelni wyższej, a we Wrocławiu zaistniały trudności lokalowe[1], wobec czego zdecydowano się wznieść nową siedzibę dla przeniesionej uczelni w Opolu[2].

Wybrani absolwenci[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Absolwenci Wyższej Szkoły Pedagogicznej we Wrocławiu.

Studia na Wyższej Szkole Pedagogicznej we Wrocławiu ukończyły dwa roczniki studentów, tj. 118 osób[2], m.in:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Malicki 1984 ↓, s. 10.
  2. a b Malicki 1984 ↓, s. 11.
  3. Władysław Hendzel. Dr Józef Bar (1930-2008) – rocznicowe wspomnienie. „Kwartalnik Opolski”, s. 119–120, 2009. ISSN 0023592X. 
  4. Zefiryn Jędrzyński: BĄK Ludwik. W: E-WIETOR Wielka Internetowa Encyklopedia Torunia [on-line]. 2017-11-23. [dostęp 2018-12-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Malicki: Drogi życiowe absolwentów opolskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Opole: Instytut Śląski w Opolu, 1984.
  • S. Rospond, Z Wrocławia do Opola jest tylko… , „Kwartalnik Opolski” 1970, nr 1.