Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu – państwowa uczelnia zawodowa o profilu pedagogicznym, która funkcjonowała we Wrocławiu w latach 1950-1954 a następnie została przeniesiona do Opola.

Powstała na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 29 listopada 1950 o utworzeniu wyższej szkoły zawodowej z Instytutu Pedagogicznego ZNP utworzonego w 1946. Organizatorami byli E. Smetana i prof. dr Stanisław Rospond, który został pierwszym rektorem. Do władz uczelni należeli także dziekan wydz. matematyczno-fizycznego dr Witold Kruk-Ołpiński oraz dziekan wydz. filologicznego - dr S. Dąbrowski . Na siedzibę szkoły przeznaczono dwa lokale, jeden przy pl. Nankera 4, drugi zaś przy ul. Poniatowskiego wspólnie z I Liceum Ogólnokształcącym. Nauka odbywała się w trybie 3-letnim na czterech kierunkach: filologii polskiej, matematyki, fizyki i od 1951 filologii rosyjskiej. Uczelnia miała za zadanie przygotowywać w pełni wykwalifikowanych nauczycieli szkół średnich. Z powodu problemów lokalowych spowodowanych zniszczeniami wojennymi oraz małym zainteresowaniem lokalnych władz rozwojem tej uczelni (w tym czasie we Wrocławiu organizowano 9 szkół wyższych, wśród których WSP była "kopciuszkiem" - określenie prof. Rosponda) władze WSP przyjęły propozycje przeniesienia szkoły do Opola (uchwała R.M. z 26.X.1954), gdzie stała się jedną z instytucji przekształconych wspólnie Uniwersytet Opolski. Przenosiny uczelni nastąpiły z inicjatyw ówczesnego kuratora opolskiego Teodora Musioła, zasłużonego dla rozwoju uczelni w pierwszych latach jej istnienia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

S. Rospond, Z Wrocławia do Opola jest tylko … , "Kwartalnik Opolski" 1970, nr 1.