Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie
Ilustracja
Data założenia

1903

Typ

teologiczna

Państwo

 Polska

Adres

Tuchów, ul. Wysoka 1
33-170 Tuchów

Liczba pracowników

43

Liczba studentów

29 (11 października 2021)[1]

Rektor

o. dr Maciej Sadowski (CSsR)

Położenie na mapie Tuchowa
Mapa konturowa Tuchowa, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie”
Położenie na mapie powiatu tarnowskiego
Mapa konturowa powiatu tarnowskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie”
Położenie na mapie gminy Tuchów
Mapa konturowa gminy Tuchów, w centrum znajduje się punkt z opisem „Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie”
Ziemia49°54′03,816″N 21°03′35,487″E/49,901060 21,059857
Strona internetowa

Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w TuchowieWyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów (CSsR) przy parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi panny i św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Tuchowie, przynależące do zakonnej Prowincji Warszawskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1903 roku decyzją generała redemptorystów o. Macieja Rausa utworzono polski Studentat w Mościskach. Pierwszym jego prefektem został o. Adolf Żółtowski, a naukę rozpoczęło dziewięciu kleryków. Z powodu trudnych warunków lokalowych trzy lata później studentat przeniesiono do Maksymówki. Jednak okazało się, że wybór miejsca nie był właściwy z powodu problemów klimatycznych, zaopatrzeniowych i komunikacyjnych. W czasie I wojny światowej klasztor został odcięty od reszty prowincji, a członkowie wspólnoty seminaryjnej cierpieli biedę i ubóstwo.

W 1921 roku seminarium zostało przeniesione do Tuchowa, nad rzeką Białą w diecezji tarnowskiej. Studia podzielone były na dwa semestry. Każdy semestr kończył się egzaminami komisyjnymi, którym przewodniczył prowincjał lub jego delegat. W okresie międzywojennym seminaryjne studium filozoficzno-teologiczne trwało sześć lat. Wykłady obejmowały całe spectrum zagadnień filozoficznych i teologicznych. Dużo czasu poświęcano również na naukę języków obcych, a szczególnie włoskiego, francuskiego i niemieckiego.

Działalność seminarium została przerwana z wybuchem II wojny światowej. Wówczas przełożeni ewakuowali seminarzystów na Wschód. Po zajęciu kresów wschodnich przez Armię Czerwoną, zostali zmuszeni do powrotu. Do polskich kleryków dołączyli także ukraińscy alumni z greckokatolickiej Wiceprowincji Lwowskiej, którzy opuścili Lwów i przybyli do Tuchowa i studiowali aż do 1942 roku. Podczas trudnych warunków wojennych kontynuowano normalnie naukę i zakonną formację. Były częste oraz przymusowe kwaterowanie w klasztorze żołnierzy niemieckich. Bolesną stratą dla wspólnoty seminaryjnej była tragiczna śmierć braci kleryków rozstrzelanych na Woli podczas Powstania Warszawskiego oraz aresztowanie i śmierć w KL Auschwitz wykładowcy Pisma Świętego o. Kazimierza Smorońskiego. W latach 1940–1945 święcenia kapłańskie otrzymało 23 tuchowskich alumnów.

Po II wojnie światowej władze komunistyczne nie sprzyjały działalności redemptorystowskiego Studentatu. W 1952 roku z obawy przed odebraniem klasztoru przez władze komunistyczne po zlikwidowaniu juwenatu w Toruniu, władze zakonne przeniosły studentów filozofii do Torunia. W 1958 roku powrócono do wspólnych studiów filozoficzno-teologicznych w Tuchowie.

Okres obchodów Milenium Chrztu Polski zaznaczył się licznymi powołaniami redemptorystami, a następnie liczba kleryków zmalała. Ponowny wzrost powołań był na przełomie lat 70. i 80., w wyniku wyboru na papieża Polaka – św. Jana Pawła II oraz epoki „Solidarności”. Wówczas tuchowska wspólnota seminaryjna przekraczała stu kleryków. W tym czasie alumni mieli możliwość udziału w kursach językowych w Austrii i Wielkiej Brytanii a niektórzy z nich kontynuowali studia teologiczne w krajach misyjnych czyli w Brazylii i Argentynie. W wyniku afiliacji Seminarium do Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (obecnie Uniwersytet Jana Pawła II w Krakowie) od 1987 roku absolwenci uzyskują tytuł naukowy magistra teologii.

W 1990 roku ustanowiono dwuletni postulat połączony ze studium filozofii z siedzibą w Krakowie, a następnie kontynuowali czteroletnie studia teologiczne w Tuchowie. Od tego też roku wraz z polskimi studentami naukę rozpoczęli słowaccy współbracia z Prowincji Bratysławskiej obrządku łacińskiego i z Wiceprowincji Michalowce obrządku greckokatolickiego. W latach 1991–2008 naukę pobierali także studenci z Ukrainy. Seminarium ma charakter międzynarodowy i między-obrządkowy. W 2008 roku ponowie dokonano zmian w strukturach formacji. Postulat przybrał formę roku propedeutycznego, zaś całość studium filozofii i teologii odbywa w Tuchowie[2].

Rektorzy
1903–1906. o. Engelbert Janeček.
1906–1911. o. Adolf Żółtowski.
1911–1918. o. Franciszek Marcinek.
1918–1919. o. Adolf Żółtowski.
1919–1920. o. Marcin Nuckowski.
1921–1924. o. Leon Pyżalski.
1924–1927. o. Karol Szrant.
1927–1933. o. Franciszek Marcinek.
1933–1934. o. Karol Szrant.
1934–1939. o. Józef Kania.
1939. o. Edmund Górski.
1950–1956. o. Józef Herman.
1956–1963. o. Stanisław Podgórski.
1965–1972. o. Stanisław Podgórski.
1981–1983. o. Stanisław Podgórski.
1996–2002. o. Mirosław Chmielewski.
2002–2005. o. Ryszard Hajduk.
2005–2008. o. Jacek Zdrzałek.
2007–2012. o. Krzysztof Bieliński.
2012–2015. o. Janusz Urban.
2015– nadal o. Maciej Sadowski.

Znani absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Statystyka (zeszyt 4). W: Sławomir Wilewski: Posłani w pokoju Chrystusa. Tydzień modlitw o powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego (8–12 maja 2022). Radom: Krajowe Centrum Powołaniowe • Wydawnictwo Diecezji Radomskiej AVE, 2022, s. 8. ISBN 978-83-67205-01-6.
  2. Nasza historia. Soli Deo et Studiis: Z dziejów naszej seminaryjnej wspólnoty

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]