Wybory parlamentarne w Polsce w 2001 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wybory parlamentarne w Polsce w 2001 roku
Państwo  Polska
Rodzaj wybory parlamentarne
Data przeprowadzenia 23 września 2001
Data zarządzenia 25 czerwca 2001
przez: Prezydenta RP
Aleksandra Kwaśniewskiego[1]
Podstawa prawna Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
Ordynacja wyborcza proporcjonalna (sejm), większościowa (senat)
Głosowanie
poprzednie
Wybory 1997
następne
Wybory 2005
Strona internetowa KW
Portal Portal Polska

Wybory parlamentarne w Polsce w 2001 odbyły się 23 września. Zastosowano nowo uchwaloną ordynację wyborczą do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. O mandaty ubiegało się 15 komitetów wyborczych. Wybory te zakończyły się zwycięstwem koalicji SLD-UP. W wyniku wyborów do Sejmu weszło 6 komitetów, które przekroczyły odpowiedni próg oraz posłowie Mniejszości Niemieckiej. Po wyborach koalicja SLD-UP zawarła koalicję z Polskim Stronnictwem Ludowym. Premierem został przewodniczący SLD Leszek Miller. Stanowisko wicepremiera (i ministra infrastruktury) przypadło Markowi Polowi (Unia Pracy), a wiceprezesem Rady Ministrów (oraz ministrem rolnictwa i rozwoju wsi) został prezes PSL Jarosław Kalinowski.

System wyborczy[edytuj]

12 kwietnia 2001 Sejm głosami posłów AWS, Unii Wolności oraz PSL uchwalił nową ordynację wyborczą. Zmianie uległa metoda liczenia głosów w wyborach do Sejmu – metody D’Hdonta na zmodyfikowaną metodę Sainte-Laguë. Nowa ordynacja znosiła listę ogólnopolską. Najmniejszy okręg wyborczy miał 7 mandatów (Chrzanów), a największy 19 (Warszawa). Wszystkich 460 posłów wybierano w okręgach wyborczych. W wyborach do Senatu wybierano od 2 do 4 senatorów. Wprowadzono znaczące ograniczenia w systemie pozyskiwania i wydatkowania środków na kampanię wyborczą. Zakazane zostały cegiełki i zbiórki. W ich miejsce wprowadzono subwencję z budżetu państwa wypłacaną w kwartalnych ratach dla partii – które uzyskały powyżej 3% ważnie oddanych głosów, oraz powyżej 6% dla koalicji. Przeciwko systemowi subwencji nieskutecznie protestowała Platforma Obywatelska[2], która nie wyrażała woli zarejestrowania się jako partia polityczna, co oznaczało rezygnację z subwencji. Prezydent Aleksander Kwaśniewski krytycznie odniósł się do propozycji przeliczania głosów na mandaty oraz do faktu, że ordynacja została uchwalona pół roku przed wyborami[3]. Uchwalenie nowej ordynacji przy poparciu rzędu 43% powodowało stratę nawet do 35 mandatów[4].

Po uchwaleniu nowej ordynacji mandaty dzielono w okręgach wyborczych w systemie proporcjonalnym, zmodyfikowaną metodą Sainte-Laguë pomiędzy listy tych komitetów wyborczych, które uzyskały co najmniej 5% głosów w skali kraju, a w przypadku koalicyjnych komitetów wyborczych (KKW) – 8% głosów. Z progu tego zwolnione były listy komitetów mniejszości narodowych.

Wybory do Senatu odbyły się według systemu większościowego. W okręgach wybierano 2–4 senatorów, którzy uzyskali największą liczbę głosów. W wyborach do senatu koalicja SLD-UP zdobyła 75 mandatów. Drugie miejsce i 15 mandatów zdobył Blok Senat 2001 (skupiający przedstawicieli AWSP, PiS, PO i UW)[5]. Do Senatu zostało się również 4 przedstawicieli PSL oraz po 2 Samoobrony RP i Ligi Polskich Rodzin. natomiast 2 mandaty przypadły senatorom niezależnym[5].

Kampania wyborcza i sondaże[edytuj]

SLD-UP. Sondaże przeprowadzone na miesiąc przed wyborami dawały lewicowej koalicji SLD-UP (w której skład poza dwiema głównymi partiami wchodziły także PLD, KPEiR i SD) poparcie rzędu 45–50%[6]. Kampania lewicowej koalicji przebiegała pod hasłem „Przywróćmy normalność, wygrajmy przyszłość”[4]. Na trzy dni przed głosowaniem na konferencji prasowej kandydat na ministra finansów Marek Belka swoimi wypowiedziami na temat programu radykalnych oszczędności odebrał koalicji część głosów[6].

Unia Wolności. Hasłem wyborczym Unii Wolności była „Silna klasa średnia to silna Polska”, jednak żaden z sierpniowych sondaży nie dawał partii szans na przekroczenie 5%-owego progu wyborczego[4].

AWSP. Kampania wyborcza Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy miała bardzo pasywny charakter. Dodatkowo z powodu uporu ZChN AWSP została zarejestrowana jako koalicja wyborcza (poza ZChN w jej skład wchodziły także RS AWS, PPChD i KPN). W sondażach koalicja cieszyła się poparciem poniżej 8%-owego progu wyborczego dla koalicji.

Platforma Obywatelska. Główne hasła kampanii brzmiały: „Normalni ludzie, normalna Polska”, „Szansa dla Polski”, „Żeby mieć, trzeba chcieć”[7]. Pojawiły się także billboardy z wizerunkami „trzech tenorów” oraz foremki w kształcie loga formacji[8]. W programie politycznym popierano integrację z Unią Europejską, a w sferze gospodarczej podatek liniowy (z zachowaniem zwolnienia dla osób najmniej zarabiających) oraz zmianę kodeksu pracy, aby ułatwić zatrudnienie nowych pracowników[8]. W sferze politycznej PO opowiadała się za likwidacją listy krajowej oraz wprowadzeniem ordynacji większościowej do Sejmu[8]. Zwracano również uwagę na potrzebę reformowania i unowocześnienia obszarów wiejskich[9]. Przedwyborcze sondaże dawały ugrupowaniu poparcie 14% i wskazywały na zdobycie przez PO drugiego miejsca[4]. Z list PO startowali m.in. działacze SKL i UPR[4].

Prawo i Sprawiedliwość. Kampania do parlamentu prowadzona była w oparciu o osobę ministra sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka Lecha Kaczyńskiego[10]. Lider ugrupowania przedstawił program zawierający oczyszczenie elit, jawność majątkową polityków, powołanie urzędu antykorupcyjnego oraz przywrócenie kary śmierci. W sferze gospodarczej lider partii zapowiedział odbiurokratyzowanie gospodarki oraz organiczenie samodzielności Narodowego Banku Polskiego i Rady Polityki Pieniężnej, ochronę rynku przed nieuczciwą konkurencją z zagranicy, a także podniesienie kwoty wolnej od podatku[11]. W kampanii billboardowej i telewizyjnej liderzy ugrupowania bracia Kaczyńscy opowiadali o swoich celach. Partia przedstawiła również czarno-biały spot krytykujący niesprawne sądy i trudną rzeczywistość[10].

Liga Polskich Rodzin. Kampania wyborcza Ligi Polskich Rodzin skierowana była do wyborców nastawionych eurosceptycznie. Partia wzywała do walki z ekspansją kapitału zagranicznego[6]. W ostatniej fazie kampanii po zamachach na Nowy Jork i Waszyngton nastąpił wzrost poparcia dla partii jako głoszącej konieczność dystansowania się od państw zachodu[6]. Z list LPR startował szereg ugrupowań o charakterze narodowym.

Samoobrona RP. Kampania wyborcza Samoobrony przebiegała pod hasłami „SLD, PSL, UW, PO, AWS – oni już byli” oraz „Wybierz Samoobronę zamiast samozagłady”. Hasła były wsparte odnowionym eleganckim wizerunkiem przewodniczącego partii[6]. Na wzrost poparcia partii w ostatniej fazie kampanii wpłynęły po zamachy na Nowy Jork i Waszyngton, ponieważ partia głosiła program dystansowania się od państw Zachodu[6]. Na skutek błędu SLD, Samoobrona przejęła również część roszczeniowo nastawionych wyborców tego ugrupowania.

Polskie Stronnictwo Ludowe. Kampania wyborcza PSL przebiegała w tonie pikniku, w przeciwieństwie do utrzymywanej w smutnym tonie agresywnej kampanii Samoobrony. Hasło wyborcze brzmiało „Blisko ludzkich spraw”[6].

Komitety wyborcze do Sejmu i Senatu[edytuj]

Komitety, które zarejestrowały listy do Sejmu w co najmniej połowie okręgów wyborczych
Nr listy Komitet wyborczy Lider Hasła wyborcze Kandydaci
na posłów
Kandydaci
na senatorów
1 KKW Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy* Leszek Miller 2002 (cropped).jpg Leszek Miller Przywróćmy normalność, wygrajmy przyszłość 908[12] 99
2 KKW Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy* Andrzej Wiszniewski 2011.jpg Andrzej Wiszniewski Prawość, porządek, praca;
Prawa Polska
727[13] 0
3 Unia Wolności 2004.05.01. Bronislaw Geremek 01.jpg Bronisław Geremek Silna klasa średnia to silna Polska 800[14] 0
4 Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej* ALepper na stacji benzynowej.jpg Andrzej Lepper Wybierz Samoobronę, zamiast samozagłady;
Oni już byli;
Czas odblokować Polskę
664[15] 21
5 Prawo i Sprawiedliwość* Lech Kaczyński.jpg Lech Kaczyński Prawo i Sprawiedliwość 752[16] 0
6 Polskie Stronnictwo Ludowe* Kalinowski, Jaroslaw-2504.jpg Jarosław Kalinowski Blisko ludzkich spraw 884[17] 74
7 KWW Platforma Obywatelska* Maciej Płażyński Kancelaria Senatu 2005.jpg Maciej Płażyński Szansa dla Polski;
Żeby mieć, trzeba chcieć;
Normalni ludzie, normalna Polska
766[18] 0
8 Alternatywa Ruch Społeczny* brak 852[19] 11
10 Liga Polskich Rodzin* Brak zdjęcia.svg Marek Kotlinowski Aby Polska Polską była 719[20] 14

* Inne partie startujące z list danych komitetów (w wypadku KWW wszystkie partie):

Listy wyborcze w poszczególnych okręgach oraz ich liderzy[edytuj]

Poniższe zestawienie zostało opracowane na podstawie danych z serwisu informacyjnego PKW[21]

Obecność list komitetów wyborczych w poszczególnych okręgach w wyborach do Sejmu. Tam, gdzie komitet zarejestrował listę, podano imię i nazwisko kandydata z nr 1
Okręg wyborczy SLD–UP AWSP UW SRP PiS PSL PO ARS PWN LPR MN PUG PPS
1
Legnica
Jerzy Szmajdziński Krzysztof Bałazy Marcin Zawiła Ryszard Bonda Adam Lipiński Tadeusz Samborski Tadeusz Maćkała Bronisław Trzeciak N Halina Szustak N N N
2
Wałbrzych
Marek Dyduch Ryszard Wawryniewicz Jan Lityński Franciszek Franczak Wojciech Lica Ryszard Niebieszczański Zbigniew Chlebowski Adam Ziemiński N Grzegorz Górniak N N N
3
Wrocław
Jan Chaładaj Jan Chmielewski Władysław Frasyniuk Piotr Kozłowski Kazimierz Ujazdowski Janusz Dobrosz Bogdan Zdrojewski Sebastian Wierzbicki N Antoni Stryjewski N N N
4
Bydgoszcz
Anna Bańkowska Antoni Tokarczuk Andrzej Maciejewski Wojciech Mojzesowicz Tomasz Markowski Eugeniusz Kłopotek Teresa Piotrowska Adam Sengebusch N Witold Hatka N Roman Piotrowski N
5
Toruń
Jerzy Wenderlich Jacek Kurski Jan Wyrowiński Leszek Sułek Romuald Gronkiewicz Zbigniew Sosnowski Sławomir Rybicki Sławomir Urtnowski N Anna Sobecka N Tomasz Kaczmarek Teresa Piaskowska
6
Lublin
Izabella Sierakowska Jacek Szczot Paweł Bryłowski Józef Żywiec Elżbieta Kruk Zdzisław Podkański Zyta Gilowska Jerzy Kukuryk N Robert Luśnia N N Piotr Jastrzębski
7
Chełm
Lech Nikolski Zdzisław Denysiuk Henryk Wujec Jerzy Michalski Włodzimierz Dzięga Franciszek Stefaniuk Stanisław Żmijan Jan Onisk N Henryk Lewczuk N N N
8
Zielona Góra
Andrzej Brachmański Maciej Jankowski Jerzy Wierchowicz Henryk Ostrowski Kazimierz Marcinkiewicz Jan Andrykiewicz Dariusz Bachalski Mieczysław Zarzycki N Stanisław Gudzowski N Marek Ozimkiewicz Henryk Kasiński
9
Łódź
Leszek Miller Jerzy Kropiwnicki Andrzej Jędrzejczak Krzysztof Rutkowski Elżbieta Więcławska Henryk Siemiński Mirosław Drzewiecki Piotr Kluszczyński Włodzimierz Nowański Piotr Korwin-Kochanowski N N Urszula Bogdańska
10
Piotrków Trybunalski
Zbigniew Sobotka Jacek Tworkowski Ryszard Grudziński Stanisław Łyżwiński Witold Nieduszyński Janusz Wojciechowski Elżbieta Radziszewska Gabriel Kraus Jerzy Surowiecki Tadeusz Kędziak N N Mariola Mirowska
11
Sieradz
Andrzej Pęczak Krzysztof Kwiatkowski Tarcyzjusz Matusiak Renata Rochnowska Piotr Krzywicki Wojciech Zarzycki Cezary Grabarczyk Zbigniew Śniadecki N Krystyna Grabicka N N Halina Kubiak
12
Kraków I
Janusz Lisak Grzegorz Gołdynia Tadeusz Syryjczyk Tadeusz Łobodziński Adam Bielan Leszek Zieliński Paweł Graś Krzysztof Kozik N Leszek Murzyn N N N
13
Kraków II
Kazimierz Chrzanowski Kazimierz Barczyk Tadeusz Mazowiecki Kazimierz Wójcik Zbigniew Ziobro Bogdan Pęk Bogdan Klich Kazimierz Wilk N Marek Kotlinowski N N N
14
Nowy Sącz
Kazimierz Sas Andrzej Szkaradek Janusz Majcher Tadeusz Szukała Ryszard Nowak Mieczysław Kiełbasa Andrzej Czerwiński Grzegorz Pazdan N Zofia Krasicka-Domka N N N
15
Tarnów
Krzysztof Janik Zbigniew Zarębski Gwidon Wójcik Marian Curyło Barbara Marianowska Wiesław Woda Aleksander Grad Krzysztof Kasperek N Mariusz Grabowski N N N
16
Płock
Andrzej Piłat Mirosław Koźlakiewicz Dariusz Krajowski-Kukiel Jerzy Pękała Wojciech Jasiński Waldemar Pawlak Łukasz Abgarowicz Grzegorz Kaczmarzyk N Paweł Połanecki N N Dariusz Murawski
17
Radom
Tomasz Nałęcz Jan Rejczak Borysław Szlanta Wanda Łyżwińska Marek Suski Zbigniew Kuźmiuk Ewa Kopacz Jan Gut N Jan Łopuszański N Sylwester Rafalak N
18
Siedlce
Józef Oleksy Krzysztof Tchórzewski Zbigniew Janas Krzysztof Filipek Marian Piłka Jarosław Kalinowski Zbigniew Chrzanowski Tadeusz Bartold N Gabriel Janowski N N Andrzej Olejniczak
19
Warszawa I
Marek Borowski Andrzej Smirnow Bronisław Geremek Krzysztof Sikora Jarosław Kaczyński Ryszard Bugaj Paweł Piskorski Michał Janiszewski Bolesław Tejkowski Antoni Macierewicz N N Piotr Ikonowicz
20
Warszawa II
Andrzej Celiński Krzysztof Kawęcki Ryszard Petru Zbigniew Witaszek Ludwik Dorn Janusz Piechociński Krzysztof Oksiuta Henryk Goryszewski Andrzej Olszanka Roman Giertych N N N
21
Opole
Jerzy Szteliga Franciszek Szelwicki Kazimierz Szczygielski Zenon Tyma Andrzej Diakonow Zbigniew Figas Leszek Korzeniowski Małgorzata Vincenz-Popenda Józef Korol Jerzy Czerwiński Henryk Kroll N N
22
Krosno
Witold Firak Stanisław Zając Janusz Onyszkiewicz Alicja Lis Marek Kuchciński Adam Woś Elżbieta Łukacijewska Mieczysław Skowroński N Ryszard Kędra N N N
23
Rzeszów
Wiesław Ciesielski Marian Krzaklewski Tadeusz Gardziel Maria Zbyrowska Marek Jurek Jan Bury Jan Tomaka Dorota Saja N Zygmunt Wrzodak N N N
24
Białystok
Włodzimierz Cimoszewicz Marian Blecharczyk Artur Smółko Genowefa Wiśniowska Jarosław Zieliński Henryk Bogdan Marek Zagórski Waldemar Polczyński N Piotr Krutul N Ryszard Iwaszkiewicz Zenobiusz Golonko
25
Gdańsk
Jolanta Banach Jacek Rybicki Bogdan Borusewicz Danuta Hojarska Lech Kaczyński Krzysztof Trawicki Maciej Płażyński Stanisław Pobłocki N Wiesław Kozłowski N N N
26
Gdynia
Izabela Jaruga-Nowacka Kazimierz Janiak Jan Król Lech Zielonka Wiesław Walendziak Sławomir Szatkowski Donald Tusk Marek Toczek N Robert Strąk N N N
27
Bielsko-Biała
Kazimierz Zarzycki Stanisław Szwed Janusz Okrzesik Piotr Smolana Mirosław Styczeń Jan Wysogląd Tomasz Tomczykiewicz Anna Parka N Stanisław Zadora N N N
28
Częstochowa
Ewa Janik Ryszard Iwan Jerzy Zając Andrzej Grzesik Szymon Giżyński Władysław Serafin Edward Maniura Tomasz Wieczorek N Barbara Czekaj N N Józef Zatoński
29
Gliwice
Wacław Martyniuk Janusz Steinhoff Andrzej Potocki Stanisław Dulias Wojciech Szarama Adam Wędrychowicz Andrzej Gałażewski Bogusław Ziętek N Marek Rawecki N N Łukasz Kałdonek
30
Rybnik
Tomasz Mamiński Wojciech Frank Ryszard Ostrowski Józef Stasiewski Paweł Bromski Jan Szmydki Piotr Zienc Janina Kraus N Grzegorz Mosoń Lidia Burdzik Michał Kurpas N
31
Katowice
Barbara Blida Jerzy Buzek Tadeusz Zieliński Włodzimierz Czechowski Jerzy Polaczek Marian Dziurowicz Piotr Mateja Daniel Podrzycki N N N N N
32
Sosnowiec
Andrzej Szarawarski Czesław Sobiesiek Barbara Imiołczyk Michał Figlus Jędrzej Jędrych Jacek Soska Grzegorz Dolniak Tomasz Karwowski N Waldemar Sikora N N Urszula Woroniecka
33
Kielce
Henryk Długosz Waldemar Bartosz Andrzej Kruzel Józef Cepil Przemysław Gosiewski Józef Szczepańczyk Krzysztof Grzegorek Mariusz Olszewski N Wojciech Wierzejski N N Robert Łukasiewicz
34
Elbląg
Witold Gintowt-Dziewałtowski Krzysztof Napieralski Tadeusz Naguszewski Adam Ołdakowski Leonard Krasulski Stanisław Żelichowski Stanisław Gorczyca Andrzej Wąsicki N Wacław Płotka N N N
35
Olsztyn
Tadeusz Iwiński Grażyna Langowska Mirosław Czech Mieczysław Aszkiełowicz Aleksander Szczygło Irena Petryna Marek Żyliński Piotr Niczyperowicz N Halina Nowina Konopka N N Włodzimierz Lewicki
36
Kalisz
Marek Wagner Mirosław Kruszyński Jerzy Koralewski Józef Skutecki Tadeusz Dziuba Józef Gruszka Andrzej Wojtyła Ludwik Wagner N Witold Tomczak N Marzena Adamska N
37
Konin
Marek Pol Antoni Tyczka Jerzy Stępień Alfred Budner Andrzej Owsiński Jan Kopczyk Ireneusz Niewiarowski Jan Buda Jerzy Zouner Jerzy Wojtaszek N Małgorzata Zaręba N
38
Piła
Andrzej Gawłowski Urszula Wachowska Jerzy Podmokły Renata Beger Jan Szyszko Stanisław Kalemba Adam Szejnfeld Bogdan Pawłowski N Józef Skowyra N N N
39
Poznań
Krystyna Łybacka Paweł Łączkowski Marek Zieliński Tadeusz Dębicki Marcin Libicki Wojciech Jankowiak Waldy Dzikowski Mieczysław Nowak N Maciej Giertych N Wojciech Kornowski N
40
Koszalin
Ryszard Ulicki Bogdan Krawczyk Władysław Husejko Andrzej Lepper Waldemar Flűgel Leszek Dydyna Małgorzata Rohde Aleksander Białkowski N Franciszka Pniewska N N Wiesław Jankowski
41
Szczecin
Jacek Piechota Longin Komołowski Grzegorz Jankowski Wacław Klukowski Jacek Sauk Andrzej Durka Mariusz Gerula Edward Ślęzak N Sylwester Chruszcz N N N
Okręg wyborczy Nazwa Komitetu Numer 1 na liście
29
Gliwice
Komitet Wyborczy Wyborców Niemiecka Mniejszość Górnego Śląska Dietmar Brehmer

Wyniki[edytuj]

Wyniki wyborów potwierdziły wcześniejsze prognozy sondaży. Zwycięzcą wyborów została koalicja SLD-UP, zdobywając 5,3 mln głosów (41,04%) i zwyciężając w każdym z nowo utworzonych 41 okręgów wyborczych. Jednak na skutek nowej ordynacji wyborczej wynik przełożył się na 216 mandatów poselskich i był zbyt mały, by samodzielnie rządzić[22]. Największym zaskoczeniem wyborów był trzeci wynik Samoobrony, która zdobyła 1,3 mln głosów, co przełożyło się na 53 mandaty poselskie[22]. Pozostałymi komitetami mającymi reprezentację w Sejmie zostały Prawo i Sprawiedliwość (9,5% – 44 mandaty poselskie), Polskie Stronnictwo Ludowe (8,98% – 42 mandaty) i Liga Polskich Rodzin (7,87% – 38 mandatów poselskich)[22]. Ponadto 2 mandaty przypadły Mniejszości Niemieckiej. Poza Sejmem znalazły się oba komitety ugrupowań, które w minionej kadencji zasiadały w rządzie – AWSP (5,6% głosów) oraz Unia Wolności (3,1%)[5]. Zwycięska koalicja uzyskała największe poparcie w Polsce zachodniej i centralnej, natomiast najmniejsze w południowo-wschodniej[5], w którym największym poparciem cieszyły się LPR i PSL[5].

Wyniki wyborów do Sejmu RP[edytuj]

Wyniki wyborów do Sejmu 1991–2015
Zwycięzcy w poszczególnych okręgach w wyborach do Sejmu RP
Komitet wyborczy[23] Głosy Mandaty
Liczba  % +/− Liczba +/−  %
KKW Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy 5 342 519 41,04 Increase2.svg 9,17[a] 216 Increase2.svg 52[b] 47,00
KWW Platforma Obywatelska 1 651 099 12,68 65 14,13
Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej 1 327 624 10,20 Increase2.svg 10,12 53 Increase2.svg 53 11,52
Prawo i Sprawiedliwość 1 236 787 9,50 44 9,57
Polskie Stronnictwo Ludowe 1 168 659 8,98 Increase2.svg 1,67 42 Increase2.svg 15 9,13
Liga Polskich Rodzin 1 025 148 7,87 38 8,26
KKW Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy[c] 729 207 5,60 Decrease2.svg 28,23 Decrease2.svg 201
Unia Wolności 404 074 3,10 Decrease2.svg 10,27 Decrease2.svg 60
Alternatywa Ruch Społeczny 54 266 0,42
KWW Mniejszość Niemiecka 47 230 0,36 Decrease2.svg 0,03 2 Steady2.svg 0,43
Polska Partia Socjalistyczna 13 459 0,10
KWW Niemiecka Mniejszość Górnego Śląska 8024 0,06 Decrease2.svg 0,07
Polska Unia Gospodarcza 7189 0,06
Polska Wspólnota Narodowa 2644 0,02 Decrease2.svg 0,05
Ogółem 13 017 929 100,00 460 100,00
Głosy nieważne 541 483 3,99 Increase2.svg 0,11
Frekwencja 13 559 412 46,29 Decrease2.svg 1,64

Podział mandatów i rozkład procentowy poparcia w wyniku wyborów z uwzględnieniem podziału na późniejszą koalicję rządzącą w kolejności: ugrupowania rządowe, opozycja parlamentarna i pozaparlamentarna (komitety, które nie przekroczyły 1% poparcia w skali kraju potraktowano zbiorczo):

216 42 65 53 44 38
SLD–UP PSL PO SRP PiS LPR
SLD–UP PSL PO SRP PiS LPR AWSP UW

Wyniki wyborów do Senatu RP[edytuj]

Zwycięzcy w poszczególnych okręgach w wyborach do Senatu RP
Rozkład mandatów
Komitet wyborczy[24] Głosy Mandaty
Liczba  % +/– Liczba +/–
KKW Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy 10 532 523 38,91 Increase2.svg 13,25[d] 75 Increase2.svg 47[e]
KWW Blok Senat 2001 6 610 751 24,42 15
Polskie Stronnictwo Ludowe 3 575 388 13,21 Increase2.svg 6,25 4 Increase2.svg 1
Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej 1 158 887 4,28 Increase2.svg 4,08 2 Increase2.svg 2
Liga Polskich Rodzin 1 097 058 4,05 2
Konserwatywno-Liberalna Partia Unia Polityki Realnej 469 815 1,74 Increase2.svg 1,43
Alternatywa Ruch Społeczny 296 407 1,10
Polska Unia Gospodarcza 146 299 0,54
KWW i Sympatyków Lecha Kaczyńskiego 142 461 0,53 1
KWW Mniejszość Niemiecka 138 120 0,51 Increase2.svg 0,05
Polska Partia Socjalistyczna 131 987 0,49
KWW Henryka Tadeusza Stokłosy 113 139 0,42 Increase2.svg 0,20 1 Steady2.svg
Pozostałe komitety wyborcze partii 137 681 0,51
Pozostałe komitety wyborcze wyborców 2 518 603 9,30
Razem 100,00 100
Głosy ważne 13 072 323 96,46
Głosy nieważne 479 179 3,54 Increase2.svg 1,36
Frekwencja 13 551 502 46,28 Decrease2.svg 1,64
75 4 15 2 2 2
SLD–UP PSL BS
SLD–UP PSL BS SRP LPR

Skład partyjny komitetów wyborczych[edytuj]

Skład komitetów wyborczych:
Numer listy Komitet wyborczy Partie startujące z list komitetu
9 Polska Wspólnota Narodowa Polska Wspólnota Narodowa, Polska Partia Robotniczo-Chłopska
11 Mniejszość Niemiecka
13 Polska Unia Gospodarcza Polska Unia Gospodarcza
14 Polska Partia Socjalistyczna Polska Partia Socjalistyczna, Krajowe Forum Lewicy
15 Mniejszość Niemiecka Górnego Śląska Ruch Społeczny Akcja Wyborcza Solidarność (1 członek)

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Dz. U. z 2001 r. Nr 66, poz. 661
  2. Dudek 2013 ↓, s. 437.
  3. Dudek 2013 ↓, s. 438.
  4. a b c d e Dudek 2013 ↓, s. 439.
  5. a b c d e Dudek 2013 ↓, s. 442.
  6. a b c d e f g Dudek 2013 ↓, s. 440.
  7. Kowalczyk 2006 ↓, s. 98.
  8. a b c Kowalczyk 2006 ↓, s. 99.
  9. Kowalczyk 2006 ↓, s. 100.
  10. a b Kowalczyk 2006 ↓, s. 199.
  11. Kowalczyk 2006 ↓, s. 199–200.
  12. Wykaz komitetów wyborczych KKW SLDUP. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  13. Wykaz komitetów wyborczych KKW AWSP. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  14. Wykaz komitetów wyborczych KW UW. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  15. Wykaz komitetów wyborczych KW SRP. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  16. Wykaz komitetów wyborczych KW PiS. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  17. Wykaz komitetów wyborczych KW PSL. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  18. Wykaz komitetów wyborczych KW PO. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  19. Wykaz komitetów wyborczych KW ARS. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  20. Wykaz komitetów wyborczych KW LPR. PKW. [dostęp 2016-04-03].
  21. Wybory do Sejmu: dane o komitetach wyborczych. pkw.gov.pl. [dostęp 2015-10-25].
  22. a b c Dudek 2013 ↓, s. 441.
  23. Wyniki wyborów. pkw.gov.pl. [dostęp 6 maja 2015].
  24. Wybory do Senatu: ogólne dane statystyczne. pkw.gov.pl. [dostęp 2015-11-22].

Bibliografia[edytuj]


Linki zewnętrzne[edytuj]

Uwagi

  1. W porównaniu z sumarycznym wynikiem Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Unii Pracy z wyborów w 1997.
  2. W porównaniu z liczbą mandatów Sojuszu Lewicy Demokratycznej zdobytych w wyborach 1997.
  3. Komitet nie przekroczył progu 8% głosów ważnych obowiązującego dla komitetów koalicyjnych.
  4. W porównaniu z sumarycznym wynikiem Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Unii Pracy z wyborów w 1997.
  5. W porównaniu z liczbą mandatów Sojuszu Lewicy Demokratycznej zdobytych w wyborach 1997.