Wybuch gazu w Gdańsku (1995)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wybuch gazu w Gdańsku (1995)
Państwo  Polska
Miejsce Gdańsk
Rodzaj zdarzenia eksplozja gazu
Data 17 kwietnia 1995
Godzina 5:50
Ofiary śmiertelne 22 osoby
Ranni 12 osób
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Położenie na mapie Polski w latach 1993–1998
Mapa lokalizacyjna Polski w latach 1993–1998
miejsce zdarzenia
miejsce zdarzenia
Ziemia54°23′21,2″N 18°34′52,1″E/54,389222 18,581139
Budynek przy al. Wojska Polskiego 39, który stanął w miejscu wieżowca
Tablica na ścianie nowego budynku

Wybuch gazu w Gdańsku – wybuch gazu w gdańskim jednoklatkowym wieżowcu, który miał miejsce 17 kwietnia 1995 o godzinie 5:50[1]. Blok mieszkalny przy al. Wojska Polskiego 39 w dzielnicy Strzyża został poważnie uszkodzony – zapadły się całkowicie 3 dolne kondygnacje (2 piętra zostały wbite w ziemię). Dzięki zastosowaniu w konstrukcji rozwiązania MBY 110Z wieżowiec nie zawalił się[2]. Ponieważ uszkodzony budynek groził w każdej chwili zawaleniem, komisja pod przewodnictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oceniła, że stan techniczny budynku nie pozwala na prowadzenie jakichkolwiek prac zabezpieczających i podjęła decyzję o wysadzeniu pozostałej części budynku w dniu 18 kwietnia 1995[3]. Akcję ratunkową prowadzono dopiero na gruzowisku.

W wyniku katastrofy zginęły 22 osoby, 1 osoba w wyniku szoku zmarła nagle 18 kwietnia[4]. Ponadto 12 osób zostało rannych.

Śledztwo[edytuj]

Ówczesna Prokuratura Wojewódzka w Gdańsku, badała dwie możliwe wersje zdarzeń poprzedzających wybuch. Pierwsza hipoteza, mówiła o sabotażu dokonanym przez Jerzego Szachowskiego, jednego z mieszkańców, który także stał się ofiarą tej katastrofy[1]. Śledczy wykazali na uzyskanych pomiarach, że w czasie ok. godziny przed wybuchem doszło do rozszczelnienia instalacji, wskutek której ulotniła się ilość gazu, która mogła spowodować zniszczenie. Dowodem poszlakowym były odnalezione na gruzowisku dwa odkręcone korki odwadniaczy, które, jak ustalono, musiały zostać odłączone przez człowieka, gdyż nie mogły oswobodzić się od instalacji w wyniku późniejszego zawalenia budynku. Ponadto w momencie wybuchu, mężczyzna był ubrany wyjściowo i przebywał przed wejściem do wieżowca[5].

O tej wersji zdarzeń, jako o jednoznacznej przyczynie katastrofy informowała rzecznik prokuratury Okręgowej w Gdańsku Grażyna Wawryniuk[6] uzasadniając:

W ocenie prokuratora zebrany materiał dowodowy świadczył jednoznacznie, że rozszczelnienia instalacji gazowej dopuścił się Jerzy Szachowski, mieszkaniec budynku, działając zgodnie z wcześniej przyjętym planem. Prawdopodobnie jego celem było zniszczenie stanowiącego jego własność mieszkania i wyłudzenie z tego tytułu ubezpieczenia. Przypuszczalnie nie przewidywał, że jego zachowanie może spowodować aż tak daleko idące następstwa. Nie ujawniono jakichkolwiek dowodów mogących wskazywać na inne osoby jako ewentualnych sprawców zdarzenia.

Druga hipoteza brana pod uwagę przez śledczych mówiła o kradzieży zaworu instalacji gazowej, której miał dokonać bliżej niezidentyfikowany złomiarz (skradzionego zaworu nie odnaleziono w żadnym punkcie skupu złomu). Spowodowało to ulatnianie się gazu. Zaś do samego wybuchu miała przyczynić się wedle tej teorii mieszkanka bloku, która zeszła do piwnicy nakarmić mieszkające tam bezpańskie koty. Zapalenie światła wywołało – według tej teorii – iskrę, która zainicjowała wybuch.

Upamiętnienie ofiar[edytuj]

W 1997 na miejscu dawnego budynku wzniesiono nowy, w którym zamieszkała część rodzin ofiar katastrofy[1]. 18 kwietnia 2005 odsłonięto tablicę poświęconą ofiarom katastrofy.

Wykaz osób, które zginęły[4][edytuj]

  1. Grażyna Bodeńska–Moroz
  2. Zofia Brzozowska
  3. Barbara Dawidowska
  4. Franciszek Dawidowski
  5. Irena Henszke
  6. Genowefa Jasińska
  7. Ryszard Kolasiński (zmarł 18 kwietnia)
  8. Ryszard Moroz
  9. Paulina Nikiforos
  10. Janina Paszkowska
  11. Czesław Paszkowski
  12. Jan Piwowarczyk
  13. Józefa Piwowarczyk
  14. Maria Próchniak
  15. Janina Pstrokońska
  16. Marek Pstrokoński
  17. Małgorzata Radojewska–Borzym
  18. Wanda Radomska
  19. Teofil Siegmüller
  20. Jerzy Szachowski
  21. Maria Warmińska
  22. Monika Warmińska
  23. Jarosław Żołędziewski

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Anna Dobiegała: 20 lat temu wybuch gazu zniszczył wieżowiec WSPOMNIENIA. gazeta.pl.
  2. W budynku, który projektował, wybuchł gaz. "Stropy załamały się w mikrosekundach". trojmiasto.wyborcza.pl, 25.09.2016. [dostęp 25.09.2016].
  3. Jacek Szer: Katastrofy budowlane spowodowane wybuchem gazu. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego, 2015-09-30. [dostęp 2016-08-12].
  4. a b Rocznica wybuchu gazu w wieżowcu przy ul. Wojska Polskiego 39. Polnocna.tv & Strefa Historii, 2015-04-16. [dostęp 2016-08-10].
  5. Maciej Sandecki: 17.04.1995. Wybuch gazu w wieżowcu w Gdańsku Wrzeszczu. Agora SA, 2010-08-20. [dostęp 2016-08-10].
  6. Elżbieta Michalak: 20 lat od wybuchu gazu w gdańskim wieżowcu. Gdańsk, Gdynia, Sopot - Portal Regionalny trojmiasto.pl, 2015-04-17. [dostęp 2016-08-12].

Linki zewnętrzne[edytuj]