Kałan morski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wydra morska)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kałan morski
Enhydra lutris[1]
(Linnaeus, 1758)
Kałan morski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina wydry
Rodzaj kałan
Gatunek kałan morski
Synonimy
  • Mustela lutris Linnaeus, 1758[1]
Podgatunki[2]
  • E. l. kenyoni Wilson, 1991
  • E. l. lutris (Linnaeus, 1758)
  • E. l. nereis (Merriam, 1904)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Kałan morski - zasięg[3]

Kałan morski[4], wydra morska[5], kałan[5], wydrozwierz[5] (Enhydra lutris) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Enhydra Fleming, 1822.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Gatunek typowy[edytuj | edytuj kod]

Mustela lutris Linnaeus, 1758

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków E. lutris[2][4]:

  • E. lutris lutris
  • E. lutris kenyoni
  • E. lutris nereiskałan kalifornijski

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość – 130 cm, długość ogona – 30 cm, masa do 45 kg. Podobna do wydry, nieco masywniejsza. Sierść brunatna, brzuch jaśniejszy.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Dawniej: północny Ocean Spokojny i Morze Beringa

Dziś: Wyspy Kurylskie, Aleuty i wyspy u wybrzeży południowo-zachodniej Kanady

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Żyje głównie w wodzie, doskonale pływa, potrafi nurkować na głębokość do 60 m i wstrzymać pod wodą oddech na 8 minut. Najchętniej zamieszkuje rafy i skaliste wybrzeża. Żyje głównie w stadach.

Historia polowań[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza styczność z miękkim futrem tego zwierzęcia miał James Cook w 1778 roku. Podróżował wtedy wzdłuż zachodnich wybrzeży Ameryki Północnej. Ów kapitan nabył futra od Indian zamieszkujących wysepki w pobliżu wyspy Vancouver. Szybko stwierdzono, że futro wydry jest bardzo miękkie i zaczęto wyścielać nimi posłania i wierzchnia okrycia. Cena za sztukę kształtowała się w granicach 200–300 dolarów.

Podczas wypraw na te zwierzęta z większych statków spuszczano małe łodzie, którymi wpływano w ciasne zatoczki. Technika polowań była bardzo prosta. Podchodzono do zwierzęcia i uderzano je pałką. Wydry nie znały ludzi, więc nie wyczuwały niczego złego. Przy uderzeniu zasłaniały jedynie łapką oczy.

W 1786 roku rosyjscy myśliwi odkryli Wyspy Pribyłowa, a na nich całe mnóstwo tych zwierząt. W pierwszym roku tylko dwaj ludzie upolowali 5000 wyder morskich. Wysokie tempo eksploatacji w ciągu 30 lat doprowadziło do ich zagłady[6].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W 1910 uznana za gatunek zagrożony z powodu polowań mających na celu zdobyć jej cenne, gęste futro, obecnie gatunek ginący chroniony przepisami konwencji waszyngtońskiej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Enhydra lutris, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Enhydra lutris. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-07-17]
  3. 3,0 3,1 Doroff, A. & Burdin, A. 2015. Enhydra lutris. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.1. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-17]
  4. 4,0 4,1 Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 155. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. 5,0 5,1 5,2 K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 422, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  6. Leńkowa Antonina, Oskalpowana Ziemia. 1988 wyd. „Śląsk” Katowice wydanie IV zaktualizowane, s. 70–71.