Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wydział Chemiczny
Chemical Faculty
Politechnika Gdańska
Ilustracja
Budynek Chemii A Wydziału Chemicznego
Data założenia 1945 (1904)
Państwo  Polska
Adres ul. Gabriela Narutowicza 11/12
80-233 Gdańsk
Liczba pracowników 246
Liczba studentów ok. 2800[1]
Dziekan prof. dr hab. inż. Agata Kot-Wasik
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
Wydział Chemiczny
Wydział Chemiczny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wydział Chemiczny
Wydział Chemiczny
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Wydział Chemiczny
Wydział Chemiczny
Ziemia54°22′17,33″N 18°37′09,12″E/54,371480 18,619200
Strona internetowa

Wydział Chemiczny – jeden z dziewięciu wydziałów Politechniki Gdańskiej, kształcący w zakresie nauk technicznych i przyrodniczych. Formalnie powstał w roku 1904. Wydział Chemiczny PG należy do najlepszych jednostek akademickich w Polsce, kształci polskich i zagranicznych studentów na studiach I i II stopnia oraz studiach doktorskich. W 2017 uzyskał akredytację w najwyższej kategorii A+, nadaną przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych[2].

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej mieści się w budynku Stara Chemia, który obecnie oznaczony jest jako budynek nr 6 w kampusie Politechniki Gdańskiej. Budynek ten wraz z Gmachem Głównym, Budynkiem Wydziału Elektrycznego oraz Laboratorium Technologii Maszyn były pierwszymi obiektami wzniesionymi na terenie kampusu Politechniki Gdańskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zabytkowe audytorium z wyposażeniem z 1904. Na ścianie układ okresowy ze znanymi na przełomie XIX i XX w. pierwiastkami chemicznymi.

Otwarcie i pierwsza inauguracja dla czterech wydziałów (okrętowego, budownictwa, mechaniczno-elektrycznego i chemicznego) odbyła się 6 października 1904 roku. Do 1918 roku Politechnika funkcjonowała jako pruska uczelnia, podporządkowana władzom w Berlinie (Kӧnigliche Technische Hochschule Danzig - 1904-1918).

Po I Wojnie Światowej w ramach Wolnego Miasta Gdańsk przyjęła nazwę Technische Hochschule zu Danzig - 1918-1921, a później Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig 1921-1939, ale już wtedy Polacy nazywali ją Politechnika Gdańska. Obok studentów narodowości niemieckiej na uczelni studiowali również Łotysze, Ukraińcy, Litwini oraz znaczna grupa Polaków (od 14 do 36% ogółu studentów Politechniki)[3]. W latach 1941-1945 uczelnia funkcjonowała jako wyższa szkoła rządowa Reichshochschule. Dopiero po II wojnie światowej, dekretem Rządu Tymczasowego z dnia 24 maja 1945 roku, ustanowiono Politechnikę Gdańską jako polską państwową szkołę akademicką[4].

Wydział Chemiczny jest jednym z sześciu wydziałów, które rozpoczęły działalność naukowo-dydaktyczną w roku 1945, w wyniku realizacji dekretu rządu RP przekształcającego działającą od 1904 wyższą uczelnię techniczną w polską Politechnikę Gdańską. Od samego początku na Wydziale Chemicznym pracowało wielu wybitnych naukowców reprezentujących różne dziedziny nauk przyrodniczych i technicznych. Oprócz chemików i technologów chemicznych w skład kadry naukowo-dydaktycznej wchodzili fizycy, matematycy, geolodzy, mineralodzy i botanicy. Na kartach historii wydziału szczególnie zapisali się profesorowie-pionierzy, którzy po II wojnie światowej przybyli do Gdańska (głównie ze Lwowa) i którzy tworzyli Wydział Chemiczny. Byli to: Ignacy Adamczewski, Leon Kamieński, Stefan Minc, Tadeusz Pompowski, Włodzimierz Rodziewicz, Tadeusz Sulma, Ernest Sym i Włodzimierz Wawryk.

Na przestrzeni lat zmieniała się struktura organizacyjna wydziału. W latach 1945–1969 podstawowymi jednostkami organizacyjnymi były katedry, które mogły mieć w swej strukturze wewnętrznej zakłady. W okresie tym na Wydziale Chemicznym funkcjonowało szesnaście katedr. Po tzw. „wypadkach marcowych” w 1968 roku i kampanii prasowej „feudałowie i wasale”, skierowanej przeciwko profesorom, władze zarządziły likwidację katedr i wprowadzenie struktury instytutowej we wszystkich polskich uczelniach. W tym czasie na Wydziale Chemicznym utworzono trzy instytuty (w skład których weszło 13 zakładów), w wyniku restrukturyzacji w 1979 r. liczba instytutów zmalała do dwóch (z 12 zakładami). Do podziału na katedry powrócono w 1991 r. tworząc 12 katedr[5].

Wydział chemiczny należał do pierwszych wydziałów Królewskiej Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku, działających nieprzerwanie w przedwojennej niemieckiej politechnice od momentu jej założenia. Do dziś funkcjonuje w pomieszczeniach, zaprojektowanych specjalnie dla potrzeb kształcenia chemików, od 1904 działają tu laboratoria, zachowało się zabytkowe audytorium, którego oryginalne wyposażenie jest ewenementem na skalę światową[6].

Wydział Chemiczny jest jedynym wydziałem Politechniki Gdańskiej, który od 1945 nie zmienił nazwy, nie uległ podziałowi ani połączeniu z innymi wydziałami[7].

Od roku 1945 do 2010 dyplomy absolwentów Wydziału Chemicznego uzyskało przeszło 5000 magistrów inżynierów i ponad 2700 inżynierów. Stopień naukowy doktora nadano 628, a doktora habilitowanego – 102 osobom[8].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Na wydziale realizowane są m.in. projekty finansowane przez Komitet Badań Naukowych i Komisję Europejską oraz w ramach działalności statutowej i badań własnych. Zespoły naukowe wydziału współpracują z zagranicznymi ośrodkami z kilkunastu krajów. Na wydziale działa Centrum Doskonałości (Centre of Excellence in Environmental Analysis and Monitoring).

Kierunki i specjalności[edytuj | edytuj kod]

Symbole pierwiastków chemicznych - dekoracja balustrady klatki schodowej wydziału z 1904 r.
Metaloplastyka klatki schodowej na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej. Alembik podgrzewany palnikiem, 1904.
  • Biotechnologia
    • technologia, biotechnologia i analiza żywności
    • biotechnologia molekularna
    • biotechnologia leków
  • Chemia
  • Chemia budowlana
  • Inżynieria materiałowa
    • Inżynieria korozyjna
    • Inżynieria materiałów polimerowych
  • Ochrona środowiska (w jęz. angielskim)
  • Technologia chemiczna
    • technologia zabezpieczeń przeciwkorozyjnych
    • technologia organiczna
    • analityka techniczna i przemysłowa
  • Technologie ochrony środowiska
    • monitoring i analityka zanieczyszczeń środowiska
    • systemy ochrony środowiska
 Z tym tematem związana jest kategoria: Absolwenci Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej.

Katedry[edytuj | edytuj kod]

  • Katedra Chemii Nieorganicznej
  • Katedra Chemii Organicznej
  • Katedra Chemii Fizycznej
  • Katedra Chemii Analitycznej
  • Katedra Technologii Chemicznej
  • Katedra Technologii Leków i Biochemii
  • Katedra Technologii Tłuszczów i Detergentów
  • Katedra Elektrochemii, Korozji i Inżynierii Materiałowej
  • Katedra Chemii, Technologii i Biotechnologii Żywności
  • Katedra Mikrobiologii
  • Katedra Technologii Polimerów
  • Katedra Inżynierii Chemicznej i Procesowej
  • Katedra Aparatury i Maszynoznawstwa Chemicznego
  • Katedra Chemii i Technologii Materiałów Funkcjonalnych

Władze[edytuj | edytuj kod]

Władze Wydziału[9]
Stanowisko Nazwisko
Dziekan prof. dr hab. inż. Agata Kot-Wasik
Prodziekan ds. nauki prof. dr hab. inż. Janusz Datta
Prodziekan ds. organizacji studiów dr hab. inż. Agnieszka Pladzyk
Prodziekan ds. kształcenia dr hab. inż. Anna Brillowska-Dąbrowska
Prodziekan ds. współpracy i rozwoju prof. dr hab. Ewa Klugman-Radziemska
Dyrektor administracyjny inż. Krzysztof Sobczyński

Organizacje studenckie[edytuj | edytuj kod]

  • Koło Studentów Biotechnologii
  • Naukowe Koło Chemików
  • Sekcja Studencka Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Chemicznego
  • Koło Studenckie ISPE
  • Koło Badaczy Korozji

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dział Kształcenia i Realizacji Dydaktyki.
  2. Ocena działalności naukowej jednostek. Aż siedem wydziałów PG w kategoriach A+ i A!. 19 października 2017. [dostęp 19 października 2017].
  3. Teresa Sokołowska, Wiesław Wojnowski, Ewa Klugmann-Radziemska: Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010. Gdańsk: 2010, s. 8. ISBN 978-83-928986-2-7.
  4. Dekret z dnia 24 maja 1945 r. o przekształceniu Politechniki Gdańskiej w polską państwową szkołę akademicką (Dz.U. 1945 nr 21, poz. 121).
  5. Teresa Sokołowska, Wiesław Wojnowski, Ewa Klugmann-Radziemska: Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010. Gdańsk: 2010, s. 41-43. ISBN 978-83-928986-2-7.
  6. Marzena Klimowicz-Sikorska: Wehikuł czasu na Politechnice Gdańskiej. [dostęp 15 lipca 2014].
  7. Teresa Sokołowska, Wiesław Wojnowski, Ewa Klugmann-Radziemska: Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010. Gdańsk: 2010, s. 21. ISBN 978-83-928986-2-7.
  8. Teresa Sokołowska, Wiesław Wojnowski, Ewa Klugmann-Radziemska: Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010. Gdańsk: 2010, s. 13. ISBN 978-83-928986-2-7.
  9. Dziekan i prodziekani, chem.pg.edu.pl [dostęp 2019-10-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]