Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie
Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
Faculty of Mechanical Engineering and Robotics
Data założenia 1 stycznia 1952
Państwo  Polska
Adres Al. Mickiewicza 30, Kraków
Pawilon B-2, parter
Dziekan prof. dr hab. inż Antoni Kalukiewicz
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki
Ziemia50°03′58″N 19°55′08″E/50,066111 19,918889
Strona internetowa

Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki (skrót: IMiR lub WIMiR) – jest jednym z 16 wydziałów wchodzących w skład Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W rankingu kategoryzacji z 2013 roku Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydział ten został uznany za najlepszy w kraju[1].

Siedziba wydziału znajduje się w Kampusie Głównym AGH w Pawilonie B-2.

Władze[edytuj]

  • Dziekan: prof. dr hab. inż Antoni Kalukiewicz
  • Prodziekan ds. Nauki: prof. dr hab. inż. Jerzy Wiciak
  • Prodziekan ds. Kształcenia: prof. dr hab. inż. Edward Michlowicz
  • Prodziekan ds. Ogólnych: dr hab. inż. Krzysztof Kołodziejczyk
  • Prodziekan ds. Studenckich: dr hab. inż. Sławomir Zimowski
  • Rada Wydziału
  • Komisje RW

Kierunki i specjalizacje[edytuj]

  • Mechanika i budowa maszyn[2]
    • Eksploatacja i technologia maszyn i pojazdów[3]
    • Systemy, Maszyny i urządzenia energetyczne[4]
    • Informatyka w inżynierii mechanicznej[5]
    • Inżynieria systemów wytwarzania[6]
    • Inżynieria systemów ekologicznych i ekoenergetyki[7]
    • Maszyny do robót ziemnych i transportu bliskiego[8]
    • Maszyny do eksploatacji i przeróbki surowców mineralnych[9]
    • Komputerowe wspomaganie projektowania[10]
    • Transport linowy[11]
    • Wibroakustyka i inżynieria dźwięku[12]
  • Automatyka i robotyka[13]
    • Automatyka i metrologia[14]
    • Automatyka w górniczych systemach maszynowych[15]
    • Automatyka w systemach transportowych[16]
    • Robotyka[17]
  • Mechatronika[18]
    • Projektowanie mechatroniczne[19]
    • Wytwarzanie mechatroniczne[20]

Struktura organizacyjna[edytuj]

W skład Wydziału Inżynierii Mechanicznej i Robotyki wchodzi 9 katedr:

  1. Katedra Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Transportowych[21]
  2. Katedra Systemów Wytwarzania[22]
  3. Katedra Automatyzacji Procesów[23]
  4. Katedra Systemów Energetycznych i Urządzeń Ochrony Środowiska[24]
  5. Katedra Transportu Linowego[25]
  6. Katedra Mechaniki i Wibroakustyki[26]
  7. Katedra Robotyki i Mechatroniki[27]
  8. Katedra Wytrzymałości, Zmęczenia Materiałów i Konstrukcji[28]
  9. Katedra Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn[29]

Historia wydziału[edytuj]

Dziekani wydziału[edytuj]

Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki jest jednym z najstarszych i największych Wydziałów Akademii Górniczo−Hutniczej w Krakowie. Prowadzi działalność naukową i dydaktyczną, kształcąc badaczy, inżynierów, nauczycieli akademickich i ludzi biznesu.

Początek funkcjonowania Wydziału datuje się na rok 1952, jednak idea jego utworzenia pojawiła się w Akademii Górniczej wcześniej, bo w 1922 roku, kiedy to prof. Jan Krauze skierował do Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego postulat utworzenia osobnego wydziału mechanicznego z dwoma oddziałami: konstrukcyjnym i mechanicznym.
Następnie, w roku 1926, Ogólne Zebranie Profesorów Akademii Górniczej wypowiedziało się za utworzeniem na uczelni Wydziału Mechanicznego lub Elektromechanicznego.

Rozwój nauk mechanicznych nastąpił w Akademii Górniczo−Hutniczej po II Wojnie Światowej.
8 stycznia 1946 roku, na uczelni rozpoczęły działalność nowe wydziały, a wśród nich Wydział Elektromechaniczny, którego organizatorem i pierwszym dziekanem został prof. Jan Krauze.

W skład Wydziału weszły zakłady:

Maszynoznawstwa;
Mechaniki Teoretycznej;
Obróbki Mechanicznej Materiałów,
Silników Cieplnych oraz Pomp i Wentylatorów.

Wśród pracowników nie zabrakło uczonych reprezentujących dyscypliny mechaniczne:

Jan Krauze,
Wacław Olszak,
Witold Biernawski,
Stefan Ziemba,
Kazimierz Szawłowski.

Dla prof. Maksymiliana Tytusa Hubera utworzono Zakład Wyższych Zagadnień Mechaniki.
Ówcześni absolwenci Wydziału, w zależności od wybranego profilu kształcenia, otrzymywali tytuł magistra inżyniera mechanika lub magistra inżyniera elektryka.

W 1952 roku doszło do podziału Wydziału Elektromechanicznego na Wydział Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa oraz Wydział Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa, od którego zaczyna się właściwa historia naszego Wydziału.

Pierwszym dziekanem został prof. Maksymilian Szawłowski.

W skład nowego Wydziału weszły:

  1. Katedra i Zakład Maszyn Hutniczych (kierownik prof. Stanisław Zygmuntowicz),
  2. Katedra Maszyn i Urządzeń Górniczych z trzema zakładami (kierownik prof. Wacław Lesiecki),
  3. Katedra Maszynoznawstwa z dwoma zakładami (kierownik prof. Edmund Chromiński),
  4. Katedra i Zakład Mechaniki Technicznej (kierownik prof. Mieczysław Damasiewicz),
  5. Katedra i Zakład Technologii Mechanicznej (kierownik prof. Witold Biernawski),
  6. Katedra i Zakład Wytrzymałości Materiałów (kierownik prof. Aleksander Lisowski).

Główną bazą dydaktyczną i naukową Wydziału został, oddany do użytku w 1953 roku, pawilon B−2 wraz z halą maszyn, a także przedwojenny budynek Laboratorium Maszynowego tzw. PKS.
W pierwszym roku działalności na Wydziale Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa studiowały 403 osoby.

Rok akademicki 1957/1958 przyniósł szereg zmian organizacyjnych na uczelni.
Wydział otrzymał nową nazwę – Maszyn Górniczych i Hutniczych, utworzono także nowe jednostki:

  • Katedrę i Zakład Historii Techniki i Nauk Technicznych
  • Katedrę Maszyn Przeróbki Kopalin.

Powstały także dwa punkty konsultacyjne: w Olkuszu i w Kielcach.
Drugi z nich przemieniono potem w Wyższą Szkołę Inżynierską, a następnie w Politechnikę Świętokrzyską.
W tym czasie wzrosła również liczba studentów na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych.
W roku akademickim 1964/1965 było ich 1355 (w tym 471 na studiach zaocznych i wieczorowych). W 1965 roku Wydział uzyskał uprawnienia nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego w zakresie mechaniki i budowy maszyn.

Rok 1969 przyniósł kolejne zmiany organizacyjne na wszystkich uczelniach w Polsce.
Na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych w miejsce katedr powstały instytuty:

  1. Instytut Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki (dyrektor prof. T. Kubiczek),
  2. Instytut Maszyn Hutniczych i Automatyki (dyrektor prof. Jan Anioła),
  3. Instytut Podstaw Konstrukcji Maszyn (dyrektor doc. M. Warszyński).

W 1974 roku na bazie Środowiskowego Laboratorium Drgań i Szumów (utworzonego w 1971 roku) oraz Zakładu Mechaniki Technicznej i Teorii Sterowania, powstał Instytut Mechaniki i Wibroakustyki.

W 1992 roku doszło do dalszego poszerzenia działalności naukowej i dydaktycznej Wydziału, który od tego czasu nosi, obowiązującą do dziś, nazwę – Wydział Inżynierii Mechanicznej i Robotyki.
W kolejnym roku powrócono do struktury katedralnej.
W miejsce czterech instytutów utworzono więc dziewięć katedr i zakładów:

  1. Katedra Wytrzymałości i Technologii Maszyn (kierownik katedry: prof. dr hab. inż Andrzej Skorupa),
  2. Katedra Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Transportowych (kierownik katedry: prof. dr hab. inż. Antoni Kalukiewicz),
  3. Katedra Urządzeń Technologicznych i Ochrony Środowiska (kierownik katedry: prof. zw. dr hab. inż. Zygmunt Drzymała),
  4. Katedra Automatyzacji Procesów (kierownik katedry: prof. dr hab. inż. Janusz Kowal),
  5. Katedra Maszyn i Urządzeń Energetycznych (kierownik katedry: prof. dr hab. inż. Stanisław Gumuła),
  6. Katedra Transportu Linowego (kierownik katedry: dr hab. inż. Marian Wójcik, prof, AGH),
  7. Katedra Mechaniki i Wibroakustyki (kierownik katedry: dr hab. inż. Jerzy Wiciak, prof. AGH),
  8. Katedra Robotyki i Mechatroniki (kierownik katedry: prof. dr hab. inż. Tadeusz Uhl),
  9. Katedra Wytrzymałości Materiałów i Konstrukcji (kierownik katedry: prof. dr hab. inż. Stanisław Wolny),
  10. Pracownia Akustyki Strukturalnej i Materiałów Inteligentnych (kierownik pracowni: prof. dr hab. inż. Ryszard Panuszka),
  11. Zakład Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn (kierownik zakładu: dr hab. inż. Józef Salwiński, prof, AGH).

Przypisy

  1. Kategoryzacja 2013. www.imir.agh.edu.pl, 2013. [dostęp 22 grudnia 2013].
  2. Kierunek: Mechanika i budowa maszyn
  3. Specjalizacja: Eksploatacja i technologia maszyn i pojazdów
  4. Specjalizacja: Systemy, Maszyny i urządzenia energetyczne
  5. Specjalizacja: Informatyka w inżynierii mechanicznej
  6. Specjalizacja: Inżynieria systemów wytwarzania
  7. Specjalizacja: Inżynieria systemów ekologicznych i ekoenergetyki
  8. Specjalizacja: Maszyny do robót ziemnych i transportu bliskiego
  9. Specjalizacja: Maszyny do eksploatacji i przeróbki surowców mineralnych
  10. Specjalizacja: Komputerowe wspomaganie projektowania
  11. Specjalizacja: Transport linowy
  12. Specjalizacja: Wibroakustyka i inżynieria dźwięku
  13. Kierunek: Automatyka i robotyka
  14. Specjalizacja: Automatyka i metrologia
  15. Specjalizacja: Automatyka w górniczych systemach maszynowych
  16. Specjalizacja: Automatyka w systemach transportowych
  17. Specjalizacja: Robotyka
  18. Kierunek: Mechatronika
  19. Specjalizacja: Projektowanie mechatroniczne
  20. Specjalizacja: Wytwarzanie mechatroniczne
  21. Katedra Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Transportowych
  22. Katedra Systemów Wytwarzania
  23. Katedra Automatyzacji Procesów
  24. Katedra Systemów Energetycznych i Urządzeń Ochrony Środowiska
  25. Katedra Transportu Linowego
  26. Katedra Mechaniki i Wibroakustyki
  27. Katedra Robotyki i Mechatroniki
  28. Katedra Wytrzymałości, Zmęczenia Materiałów i Konstrukcji
  29. Katedra Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn
  30. Jan Anioła

Bibliografia[edytuj]

  • Ćwierć wieku Wydziału Maszyn Górniczych i Hutniczych 1952-1977. Kraków: Wydawnictwo uczelniane AGH, 1977. (pol.)
  • Julian Sulima-Samujłło: Kronika i spis absolwentów AGH 1919-1979 (3. Pion elektromechaniczny i Wydziały Politechniczne). Kraków: Wydawnictwo uczelniane AGH, 1979. (pol.)
  • Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH. Kraków: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, 1997. (pol.)
  • Kto jest kim w Polsce. Edycja 3.. Warszawa: Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, 1993. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj]