Wykształcenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wykształcenie – poświadczona dokumentem wiedza zdobyta w oficjalnym systemie nauczania (szkoły publiczne, szkoły prywatne). Jest to zasób wiedzy, umiejętności i sprawności umożliwiający jednostce poznanie otaczającego świata i skuteczne w nim działanie, wykonywanie określonego zawodu; wynik kształcenia i samokształcenia.

Wykształcenie w prawie polskim[edytuj]

Wykształcenie jest także sztywno określonym wyznacznikiem rodzaju ukończonej szkoły. W Polsce, prawne kryteria poziomu wykształcenia określają Ustawa o systemie oświaty z 7 IX 1991[1], oraz Prawo o szkolnictwie wyższym z 27.07.2005 r[2]. Zgodnie z nimi wyróżnia się następujące poziomy wykształcenia:

Przypisy

  1. Art. 11a Ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r. poz. 1943)
  2. Art. 2 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842)

Zobacz też[edytuj]