Wykształcenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wykształcenie – poświadczona dokumentem wiedza zdobyta w oficjalnym systemie nauczania (szkoły publiczne, szkoły prywatne). Jest to zasób wiedzy, umiejętności i sprawności umożliwiający jednostce poznanie otaczającego świata i skuteczne w nim działanie, wykonywanie określonego zawodu; wynik kształcenia i samokształcenia.

Wykształcenie w prawie polskim[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie jest także sztywno określonym wyznacznikiem rodzaju ukończonej szkoły. W Polsce, prawne kryteria poziomu wykształcenia określają Prawo oświatowe z 14 XII 2016[1], oraz Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z 20 VII 2018 r[2]. Zgodnie z nimi wyróżnia się następujące poziomy wykształcenia:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 20 Prawa oświatowego (Dz.U. z 2018 r. poz. 996)
  2. Art. 77 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1668)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]