Wyniosłość Giełczewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyniosłość Giełczewska
343.17 Wyniosłość Giełczewska.png
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Wyżyny Polskie
Podprowincja Wyżyna Lubelsko-Lwowska
Makroregion Wyżyna Lubelska
Mezoregion Wyniosłość Giełczewska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
woj. lubelskie

Wyniosłość Giełczewska (Wzniesienie Giełczewskie, Wierzchowina Giełczewska) (343.17) – mezoregion fizycznogeograficzny we wschodniej Polsce, stanowiący środkową część Wyżyny Lubelskiej, położony w międzyrzeczu trzech rzek: Bystrzycy, Wieprza i Poru. Od północy graniczy z Płaskowyżem Świdnickim, od północnego wschodu z Obniżeniem Dorohuckim, od wschodu z Działami Grabowieckimi, od południa z Padołem Zamojskim, od południowego zachodu ze Wzniesieniami Urzędowskimi, od zachodu z Równiną Bełżycką a od północnego zachodu z Płaskowyżem Nałęczowskim.

Region jest wzniesieniem osiągającym wysokość do 306 m n.p.m. (w formie ostańców), zbudowanym z przewarstwionych marglami opok. W południowo-zachodniej części regionu występują dodatkowo płaty lessów. Doliny Wyniosłości Giełczewskiej są asymetryczne, sieć wodna ma natomiast układ promienisty. Gleby regionu to przede wszystkim rędziny i gleby brunatnoziemne. Mezoregion jest regionem rolniczym.

Na obszarze Wyniosłości Giełczewskiej znajduje się Krzczonowski Park Krajobrazowy (utworzony w 1990).

W regionie są dwa miasta: Bychawa i Piaski. Inne miejscowości to m.in. Fajsławice, Wysokie, Żółkiewka, Piotrków, Krzczonów i Giełczew (od której pochodzi nazwa regionu).