Wyrzutnia rakietowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyrzutnia rakietowa – zespół urządzeń przeznaczony do wystrzeliwania pocisków rakietowych, nadający im początkowy kierunek lotu[1].

Podział wyrzutni rakietowych[edytuj | edytuj kod]

W zależności, od konstrukcji i sposobu pracy rozróżnia się wyrzutnie prowadnicowe i zerowe (nie mające prowadnic). Wyrzutnie prowadnicowe stosowane są do niekierowanych oraz niektórych kierowanych pocisków rakietowych, np. lotniczych klasy powietrze-powietrze i przeciwlotniczych. Wyrzutnie zerowe służą do startu rakiet startujących pionowo lub pod dużym kątem podniesienia[2].

Inny podział to wyrzutnie ruchome i stałe. Wyrzutnie ruchome mogą zmieniać miejsce swego położenia, a w zależności od sposobu, w jaki odbywa się ta zmiana, dzielą się na przenośne i przewoźne. Wyrzutnie przewoźne są umieszczane na własnym samobieżnym podwoziu lub zamontowane na różnych obiektach ruchomych (samochody, czołgi, samoloty, okręty). Wyrzutnie stałe mogą być umieszczane na powierzchni ziemi lub pod ziemią. Bywają zakryte, gdy na powierzchni ziemi znajduje się schron do przechowywania pocisków rakietowych w położeniu poziomym, oraz podziemne, składające się z jednego lub więcej szybów, w których pociski rakietowe przechowywane są w położeniu pionowym[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979. ISBN 83-11-06229-3.