Wysoczyzna Żarnowiecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wysoczyzna Żarnowiecka
313.45 Wysoczyzna Żarnowiecka.png
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Nizina Środkowoeuropejska
Podprowincja Pobrzeża Południowobałtyckie
Makroregion Pobrzeże Koszalińskie
Mezoregion Wysoczyzna Żarnowiecka
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska
- woj. pomorskie

Wysoczyzna Żarnowiecka (313.45) - mezoregion fizycznogeograficzny w północnej Polsce, wschodnia część Pobrzeża Koszalińskiego, położona pomiędzy Wybrzeżem Słowińskim na północy i Pradoliną Redy-Łeby na południu.

Powierzchnia 866 km². Obszar stanowi wysoczyznę zbudowaną z utworów morenowych, położoną na wysokości przekraczającej miejscami 100 m n.p.m. Składa się z kilku kęp morenowych, oddzielonych od siebie rynnami polodowcowymi, częściowo zajętymi przez jeziora (największe Żarnowieckie o powierzchni 14,32 km²).

Występuje mozaika lasów i pól uprawnych. Główne miejscowości: Krokowa, Gniewino, Choczewo.

Mikroregiony[edytuj | edytuj kod]

Granice[edytuj | edytuj kod]

Wysoczyzna Żarnowiecka na tle powiatów, na których się znajduje

Granice Wysoczyzny Żarnowieckiej są bardzo dobrze czytelne w terenie. Mezoregion graniczy od południa i zachodu z Pradoliną Redy-Łeby, od północy z Wybrzeżem Słowińskim natomiast granice od wschodu zamyka granica z Pobrzeżem Kaszubskim[1]. Mezoregion leży na terenie powiatów lęborskiego, puckiego i wejherowskiego.

Granica z Pradoliną Redy-Łeby jest bardzo czytelna, gdyż biegnie granicą pradoliny tych rzek. Granica z Wybrzeżem Słowińskim jest już mniej czytelna w terenie, jednak bardzo dobrze widoczna jest różnica w geomorfologii terenu, Wysoczyzna Żarnowiecka jest wysoczyzną, natomiast Pobrzeże Słowińskie jest równiną akulacyjną. Granica z Pobrzeżem Kaszubskim z jednej strony jest bardzo łatwa do wyznaczenia, gdyż biegnie wschodnim brzegiem Jeziora Żarnowieckiego, z drugiej strony na terenie mezoregionu Pobrzeże Kaszubskie występują również niewielkie wysoczyzny[2][1].

We wcześniej stosowanym podziale na mezoregiony, zaproponowanym przez Petkiewicza, Wysoczyzna Żarnowiecka była uznawana za część Pobrzeża Kaszubskiego[3]

Na terenie mezoregionu nie ma żadnego miasta[2].

Rzeźba terenu[edytuj | edytuj kod]

Powierzchnia Wysoczyzny Żarnowieckiej jest silnie rozczłonkowana. Na terenie Wysoczyzny występują kępy wysoczyznowe oraz obniżenia. Wysokość maksymalna terenu w Wysoczyźnie Żarnowieckiej wynosi ponad 100 m n.p.m.[1]. Najwyższe wzniesienie Góra Wysoka 179,2 m n.p.m. znajduje się na terenie Puszczy wierzchucińskiej.

Sieć wodna[edytuj | edytuj kod]

Na terenie mezoregionu istnieje ponad 20 jezior, z których największym jest Jezioro Żarnowieckie[1]. Największą rzeką Wysoczyzny Żarnowieckiej jest Piaśnica[1].

Zarys historii regionu[edytuj | edytuj kod]

W 1982 roku na terenie mezoregionu rozpoczęto budowę pierwszej w Polsce elektrowni atomowej, prace nad elektrownią zostały wstrzymane na skutek protestów oraz kryzysu gospodarczego. W 1983 roku powstała Elektrownia Wodna Żarnowiec[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Jerzy Kondracki: Geografia Regionalna Polski. Warszawa: PWN, 2002, s. 58.
  2. a b Jerzy Kondracki: Geografia Regionalna Polski. Warszawa: PWN, 2002, s. 45.
  3. Bolesław Augustowski: Środowisko Geograficzne województwa gdańskiego w zarysie. Gdańsk: Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Gdańsku, 1969, s. 27.