Wysoczyzna morenowa
Wysoczyzna morenowa (także: wysoczyzna polodowcowa) – rozległy, lekko wyniesiony i na ogół słabo rozcięty typ wysoczyzny, zbudowany z osadów lodowcowych[1] – przede wszystkim z materiałów morenowych[1][2], a niekiedy fluwioglacjalnych[1]. Formacja ta wznosi się zwykle ponad poziom okolicznych pradoliny[2] i cechuje się dość wyrównaną powierzchnią[1].
Podstawowym budulcem wysoczyzn morenowych jest zazwyczaj glina lodowcowa pochodząca z jednego stadiału zlodowacenia[1]. Rzeźba terenu może być jednak urozmaicona licznymi pagórkami oraz zagłębieniami bezodpływowymi, które powstały w wyniku nierównomiernego wytapiania materiału morenowego pozostawionego przez lądolód (wysoczyzny faliste i pagórkowate)[1]. Spotyka się również powierzchnie płaskie, ukształtowane podczas ablacji zwartych mas tzw. lodu martwego, odpowiadające równinom moreny dennej, a także formy zdenudowane, będące efektem późniejszego obniżenia i wyrównania starszych powierzchni[1].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- morena ablacyjna
- morena boczna
- morena czołowa
- morena denna
- morena powierzchniowa
- morena środkowa
- morena wewnętrzna
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g Wojciech Jaroszewski, Leszek Marks, Andrzej Radomski: Słownik geologii dynamicznej. Wydawnictwa Geologiczne, 1985, s. 296. ISBN 83-220-0196-7. (pol.).
- ↑ a b Jan Flis: Szkolny słownik geograficzny. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1982, s. 135. ISBN 83-02-00870-2. (pol.).