Wysokość metacentryczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Działanie sił w czasie przechyłu statku.
G - środek ciężkości, F - środek wyporu, F1 - środek wyporu w czasie przechyłu, M - pozorny środek obrotu, D - siła wyporu, P - siła ciężaru jednostki pływającej, φ - kąt przechyłu, W - poziom wody przed przechyłem, W1 - poziom wody w czasie przechyłu

Wysokość metacentryczna - w teorii okrętu jest to odległość pozornego środka obrotu jednostki pływającej w czasie przechyłu od środka ciężkości (na rysunku odcinek GM). Wysokość metacentryczna jest podstawową wielkością określającą stateczność początkową statku.

Najwyższymi wysokościami metacentrycznymi z popularnych jednostek pływających charakteryzują się lodołamacze, najniższymi holowniki. Towarzystwa klasyfikacyjne narzucają minimalną i czasami maksymalną wielkość wysokości metacentrycznej.

Zbyt mała wysokość metacentryczna oznacza, że pod działaniem małej siły przechylającej, statek dozna dużego przechyłu i może się przewrócić. Przy zbyt dużej wysokości metacentrycznej na statek przechylony działa duża siła prostująca, wskutek czego statek wraca do położenia równowagi zbyt szybko, co powoduje powstanie dużych naprężeń w jego konstrukcji i w elementach mocujących ładunek oraz jest niebezpieczne i nieprzyjemne dla pasażerów.

Wysokość metacentryczna na okrętach wojennych wynosi 0,7–2,5 m, na statkach handlowych 0,3–0,9 m.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Furmaga, Józef Wójcicki: Mały słownik morski. Gdynia: Mitel International Ltd, 1993, s. 254. ISBN 83-85413-73-1.