Wyspa Aleksandra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyspa Aleksandra
Zdjęcie satelitarne wyspy
Zdjęcie satelitarne wyspy
Kontynent Antarktyda
Państwo  brak
Akwen Morze Bellingshausena
Powierzchnia (28) 49 070 km²
Położenie na mapie Półwyspu Antarktycznego
Mapa lokalizacyjna Półwyspu Antarktycznego
Wyspa Aleksandra
Wyspa Aleksandra
Położenie na mapie Antarktyki
Mapa lokalizacyjna Antarktyki
Wyspa Aleksandra
Wyspa Aleksandra
Ziemia 71°S 70°W/-71,000000 -70,000000

Wyspa Aleksandra (dawniej Ziemia Aleksandra I) – wyspa u południowo-zachodnich wybrzeży Półwyspu Antarktycznego.

Wyspa została odkryta przez Fabiana von Bellingshausena 28 stycznia 1821, ale aż do grudnia 1940 sądzono, że jest ona częścią Antarktydy. Od kontynentu oddziela ją Cieśnina Jerzego VI pokryta lodowcem szelfowym. Od zachodu oblewa ją Morze Bellingshausena, od północy Zatoka Małgorzaty.

Wyspa, podobnie jak Półwysep Antarktyczny, jest terytorium spornym, aż trzy państwa Wielka Brytania, Chile i Argentyna uważają, że wyspa należy do nich. Roszczenia te są zawieszone na czas obowiązywania traktatu antarktycznego. W latach 60. na wyspie wybudowano brytyjską bazę Fossil Bluff, obecnie wykorzystywaną w sezonie letnim.

Na przełomie stycznia i lutego 2008, polski kecz Bona Terra, którego kapitanem był Janusz Słowiński, jako pierwszy w historii polskiego jachtingu, dobił do wyspy, przekraczając 68 równoleżnik południowy. Załogę jachtu, oprócz kapitana tworzyli : Krzysztof Dębek, Dominik Grott, Tomasz Józik, Andrzej Kucharczyk,Zbigniew Romanowski. Rejs odbył się w ramach wyprawy Sails on Antarctica.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]