Wyspa Siemionowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Położenie na mapie Rosji archipelagu, w którym leżała wyspa

Siemionowska (ros. Семёновский остров) – nieistniejąca rosyjska wyspa w grupie Wysp Lachowskich archipelagu Wysp Nowosyberyjskich.

Przed swoim zniszczeniem w 1952 roku miała powierzchnię ok. 0,2 km², zaliczając się do najmniejszych w archipelagu. Wyspa posiadała klifowe wybrzeże o wysokości 24 metrów[1][2].

Została odkryta i opisana w 1770 roku przez Iwana Liachowa, kupca z Jakucka, który poszukiwał kłów mamutów do handlu.

Od odkrycia powierzchnia wyspy zmiejszała się, w 1823 roku wynosiła 4,6 km², w 1912 0,9 km², w 1936 0,5 km² i 0,2 km² w 1945 roku. W 1952 roku, na skutek erozji zamieniła się w łachę piasku, niewiele wystającą ponad wodę. W latach 60. XX wieku po wyspie nie było już śladów.

Przypisy

  1. Grigorov, I.P., 1946, Disappearing islands. Priroda, pp. 58–65 (in Russian)
  2. Gavrilov, A.V., N.N. Romanovskii, V.E. Romanovsky, H.-W. Hubberten, and V. E. Tumskoy, 2003, Reconstruction of Ice Complex Remnants on the Eastern Siberian Arctic Shelf. Permafrost and Periglacial Processes. vol. 14, pp. 187–198.