Wyspy Duff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy archipelagu. Zobacz też: Duff - ujednoznacznienie.
Wyspy Duff
Ilustracja
Widok satelitarny na wyspy
Kontynent Oceania
Państwo  Wyspy Salomona
Akwen Ocean Spokojny
Wyspy Taumako, Tahua, Tohua, Lua, Kaa, Loreva, Tuleki (Anula), Elingi (Wyspa Obelisk), Te Aku (Te Ako), Lakao, Ulaka
Liczba wysp 11
Powierzchnia 14,0 km²
Populacja (2009)
• liczba ludności

511
Mapa
Położenie na mapie
Położenie na mapie Wysp Salomona
Mapa lokalizacyjna Wysp Salomona
Wyspy Duff
Wyspy Duff
Ziemia9°51′48″S 167°04′48″E/-9,863333 167,080000
Mapa Wysp Duff z 1797

Wyspy Duff - archipelag, leżący na północny wschód od Wysp Santa Cruz w prowincji Temotu na Wyspach Salomona. Znane są też jako Wyspy Wilsona, co pochodzi od kapitana Jamesa Wilsona, dowodzącego statkiem Duff, należącym do London Missionary Society, który dotarł na archipelag w 1797 roku. Łańcuch ma długość 32 kilometrów.

Geografia Wysp Duffa[edytuj | edytuj kod]

W skład archipelagu wchodzą 3 główne grupy wysp:

  • na południu:
  • położone na wschodzie Wyspy Bass:
    • Lua
    • Kaa
    • Loreva;
  • najbardziej wysunięte na zachód:
    • Tuleki (Anula)
    • Elingi (Wyspa Obelisk)
    • Te Aku (Te Ako)
    • Lakao
    • Ulaka

Często uważa się, że rafa Hallie Jackson należy do tej grupy. Jest ona położona aż 45 km na zachód od reszty wysp. Instrukcje do żeglowania z 1969 roku podają, że znajdują się w miejscu: 9°44'S, 166°07'E na głębokości 24 stóp[1]. Instrukcje z 2010 roku w ogóle nie wspominają o wyspach[2], musiały więc zaniknąć.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Chociaż statek Duff doprowadził do zasiedlenia wysp przez Brytyjczyków, nie dotarł tam jako pierwszy. Najpierw dotarł tam Pedro Fernández de Quirós, który zacumował tam 8 kwietnia 1606 roku. Mieszkańcy nazwali te wyspy Taumako; natomiast w dzienniku Quirósa pojawiły się jako Nuestra Señora del Socorro (Matki Bożej Nieustającej Pomocy). Pierwsza ludzka bytność potwierdzona odkryciami archeologicznymi pochodzi najprawdopodobniej z IX w. przed Chrystusem, ale zostały częściowo opuszczone w I tysiącleciu n.e.

Demografia i współczesność[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy wysp są Polinezyjczykami, posługującymi się językiem pileni, należącym do gałęzi samoańskiej języków polinezyjskich. Mieszkańców jest 511 (2009 r.), większość z nich na Taumako (439 osób). Tradycyjnym źródłem utrzymania jest rolnictwo i łowienie ryb (do czego przeznaczone są tradycyjne łodzie mieszkańców). Na żadnej z wysp nie ma dróg, elektryczności, telefonów ani lotniska. Kontakt ze światem zewnętrznym utrzymywany jest za pomocą radia na baterie w marinie i statku towarowego, docierającego do Taumako.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hydrographer of the Navy, Pacific Islands Pilot Vol. II. 1969, s. 254.
  2. Sailing Directions - Pacific Ocean (ang.). [dostęp 2015-03-10].