Wystawa mieszkaniowa w Weißenhof

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Weissenhof: L. Mies van der Rohe, budynek wielorodzinny
Weissenhof: Le Corbusier i P. Jeanneret, dom bliźniaczy
Weissenhof: M. Stam, dom szeregowy

Wystawa mieszkaniowa na osiedlu Weissenhof (Stuttgart), Weissenhofsiedlung, została zorganizowana w 1927 przez Werkbund na wzgórzu w północnej części Stuttgartu. Autorem urbanistycznej koncepcji osiedla był Ludwig Mies van der Rohe; pełnił też kierownictwo artystyczne[1]. Nadzór nad realizacją projektu powierzono Richardowi Döckerowi[1].

Opis osiedla i historia[edytuj | edytuj kod]

Wystawa składała się z kilkunastu modelowych domów jednorodzinnych wolno stojących, szeregowych i wielorodzinnych, które projektowali różni architekci, posiadających jednak stosunkowo jednolity wyraz architektoniczny dojrzałego modernizmu. Budynki posiadały płaskie dachy, duże okna, prawie wszystkie miały kubiczne kształty i gładkie, białe elewacje.

Typy domów uwzględniały potrzeby różnych warstw społecznych, w tym wykształconej klasy średniej[1]. Funkcjonalne rozwiązania wnętrz miały na celu ułatwienie prowadzenia gospodarstwa domowego, a w konsekwencji umożliwienie kobiecie podjęcia pracy zawodowej[1].

Prace projektowe trwały od wiosny 1925 r. do wiosny 1927 r.[2] W ciągu 4,5 miesiąca wybudowano 33 domy[2]. Wzniesienie osiedla kosztowało 1,482 mln marek[2].

Domy po zakończeniu wystawy zostały zasiedlone. Przykładowe czynsze były następujące[2]:

Osiedle od czasu powstania było wyśmiewane przez ówczesną prasę. Po przejęciu władzy przez nazistów postanowiono osiedle wyburzyć, w tym celu rząd rzeszy kupił je od miasta. Ze względu na początek wojny z planów zrezygnowano. Ponieważ w czasie II wojny światowej na terenie osiedla zorganizowano punkty obrony przeciwlotniczej, część budynków ucierpiała w nalotach.

Po wojnie rozebrano nawet lekko uszkodzone budynki, zaś pozostałe poddano dość przypadkowym przebudowom. Na wolnych działkach wzniesiono w latach 50. nowe budynki. W 1958 osiedle uzyskało status zabytku, a w latach 80. przeprowadzono renowację zachowanych obiektów i przywrócono stan zbliżony do pierwotnego. Renowacji poddano również dom bliźniaczy Le Corbusier i Jeannereta, wyposażenie wnętrza połowy domu zostało zrekonstruowane i udostępnione do zwiedzania.

Uczestnicy wystawy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niższy urzędnik zarabiał wówczas 125 marek miesięcznie, a radca rządowy – 580 marek miesięcznie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jadwiga Urbanik (red.), Droga ku nowoczesności. Osiedla Werkbundu 1927-1932, Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2016, s. 33–35.
  2. a b c d e Jadwiga Urbanik (red.), Droga ku nowoczesności. Osiedla Werkbundu 1927-1932, Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2016, s. 52.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]