Wystawa psów rasowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mopsy na Międzynarodowej Wystawie Psów Rasowych w Opolu
Sędziowska ocena uzębienia Jużaka na krajowej wystawie psów rasowych w Raciborzu

Wystawa psów rasowych – impreza organizowana przez organizacje kynologiczne, której celem jest zgromadzenie psów rasowych w określonym miejscu i czasie, oraz dokonanie ich prezentacji i oceny.

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Wystawy psów przebiegają zgodnie z regulaminem danej organizacji. Podczas pokazów pies musi zostać zaprezentowany w określony sposób i jest porównywany z innymi psami. Oceną psów podczas wystawy zajmują się sędziowie kynologiczni. Pod uwagę brany jest zarówno wygląd zewnętrzny psa (eksterier), jak i jego cechy psychiczne oraz ułożenie i posłuszeństwo wobec właściciela. Efektem oceny jest przyznanie psu określonej noty, a dodatkowo możliwe jest przyznanie tytułu, który otrzymuje najlepszy z porównywanych psów w danej grupie.

Zazwyczaj na każdej wystawie odbywają się zawody lub konkursy lub tzw. field – traitls (konkursy w polu). Oceniane są próby pracy podejmowane przez psy myśliwskie czy też próby posłuszeństwa psów pasterskich[1]

Wystawy psów pełnią ważną rolę w selekcji najbardziej wartościowych osobników. Przyznane oceny decydują o tym, czy pies lub suka będą mogły być w przyszłości wykorzystane do reprodukcji. Inną rolą wystaw jest wymiana doświadczeń pomiędzy hodowcami, poznawanie ras, a także spotkanie towarzyskie osób o podobnych zainteresowaniach.

Na wystawach psy mogą zdobyć wiele tytułów. Najważniejsze z nich to:

  • BIS (Best in Show) – "Zwycięzca Wystawy" – otrzymuje najlepszy pies na wystawie
  • BOG (Best of Group) – "Zwycięzca Grupy" – otrzymuje najlepszy pies w swojej grupie
  • BOB (Best of Breed) – "Zwycięzca Rasy" – otrzymuje najlepszy pies w swojej rasie.

Historia wystaw psów rasowych[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wystawa psów odbyła się w Newcastle w 1859 roku (czyli w roku, w którym opublikowano O powstawaniu gatunków). Zaprezentowano na niej dobrze znane psie rasy, takie jak pointery, setery i spaniele.

Współcześnie w Stanach Zjednoczonych odbywa się 11 tysięcy wystaw psów rocznie[potrzebny przypis].

Wystawy Psów Rasowych w Polsce organizowane są przez stowarzyszenia takie jak:

Po raz pierwszy Międzynarodowa Federacja Kynologiczna zorganizowała Światową Wystawę Psów Rasowych w Polsce w roku 2006 w Poznaniu. Na wystawę zgłoszonych było 20 889 psów[2].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Wyprodukowany w 2008 roku film dokumentalny pt. Pedigree Dogs Exposed był głośną krytyką wpływu oceny psów na wystawach na praktyki hodowców, doprowadzające do pogarszającego się stanu zdrowia psów rasowych[3]. W filmie pokazano m.in. psa rasy Cavalier King Charles Spaniel w agonii z powodu choroby, której przyczyną jest czaszka zbyt mała by pomieścić mózg. Historyk David Hancock wskazał, że "sposób w jaki hodowcy usprawiedliwiają zbyt krótką kufę, nadmierne pofałdowanie skóry i budowę ciała jako tradycyjne jest zwyczajną nieprawdą". W programie wykazano że głowy buldogów stały się tak duże, że większość tych psów nie jest w stanie urodzić siłami natury, a jedynie przez cesarskie cięcie. Udokumentowano też przypadki, gdy osobniki z poważnymi wadami dziedzicznymi otrzymywały tytuł czempiona. Zwycięzca wystawy Crufts (jednej z najbardziej prestiżowych na świecie) z 2003 roku, pies rasy pekińczyk, musiał mieć podłożony woreczek z lodem by można było zrobić mu pamiątkowe zdjęcia. Niektóre wzorce ras, tak jak buldoga, pod wpływem reakcji wywołanych przez film zostały zmienione. Program, którego produkcja trwała dwa lata, obejrzało 3.9 miliona widzów[4]. W 2012 roku powstał program Pedigree Dogs Exposed: Three Years On, gdzie padło stwierdzenie, że pozytywne zmiany następują zbyt wolno; jako fundamentalny problem powstrzymujący postęp przedstawiono sposób, w jaki świat psów rasowych jest regulowany przez największe organizacje kynologiczne. Bez niezależnej kontroli z zewnątrz, pod kątem dobrostanu zwierząt, zmiany były bardzo powolne i w przypadku wielu ras nadchodzące za późno (krytyka w filmie dotyczy głównie angielskiego Kennel Clubu, odpowiednika polskiego Związku Kynologicznego).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Josep Cuello Subirana: Mój przyjaciel pies, mój najwierniejszy towarzysz. s. 216 – 221.
  2. Iwona Giczela "Poznański i polski sukces", "Pies" 6/2006
  3. BBC, Pedigree dogs plagued by disease, 19 września 2008 [dostęp 2018-02-04] (ang.).
  4. Neil Wilkes, 'Secret Millionaire' breaks ratings record, 20 września 2008 [dostęp 2018-02-04] (ang.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Josep Cuello Subirana: Mój przyjaciel pies, mój najwierniejszy towarzysz. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 1998. ISBN 83-11-08761-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]