Wytłaczanie (polimery)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy technologii tworzyw sztucznych. Zobacz też: wytłaczanie (metalurgia).

Wytłaczanie – w inżynierii chemicznej proces wytwarzania długich elementów z tworzyw sztucznych[1]. Polega na uplastycznianiu tworzywa w układzie uplastyczniającym i przepychaniu go przez kanały o odpowiednim profilu. Wytłaczanie jest metodą przetwórstwa fizyczno-chemicznego II rodzaju (PEC II).

Proces odbywa się w wytłaczarkach, składających się z trzech układów: napędowego, sterowania i uplastyczniającego. Tworzywo ogrzewa się do uzyskania odpowiedniej plastyczności, a następnie przetłacza się przez głowicę wytłaczarską (ustnik) i chłodzi uzyskując tzw. wytłoczynę. Do przemieszczania tworzywa stosuje się przenośniki śrubowe (ślimaki) lub tłoki[1].

Odmiany procesów wytłaczania[edytuj | edytuj kod]

  • konwencjonalne
  • porujące – do układu uplastyczniającego dodaje się porofor
  • auto–termiczne – ciepło dostarczane przez tarcie
  • powlekające – podciśnieniowe i ciśnieniowe
  • z rozdmuchiwaniem – swobodne (otrzymuje się folię rurową) lub z ograniczeniem mechanicznym (otrzymuje się pojemniki)
  • z napełnianiem – np. kroplówki
  • z granulowaniem – w wodzie lub powietrzu, z proszku robi się granulat
  • współwytłaczanie – otrzymywanie wytłoczyn składających się z kilu warstw różniących się np. kolorem lub strukturą; w procesie tym wykorzystuje się dwie lub więcej wytłaczarek, z których każda dostarcza określone tworzywo sztuczne przy stałym wydatku objętościowym do wspólnej głowicy (matrycy) wytłaczającej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Wytłaczanie. Encyklopedia PWN. [dostęp 2010-11-20].