Względne datowanie kości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Względne datowanie kości – metoda datowania względnego, opiera się na analizie zmian chemicznych zachodzących w kościach wraz z upływem czasu. Pozwala na określenie względnego wieku kości, jednak tylko w obrębie jednego stanowiska. W metodzie analizuje się:

  • zjawisko przechodzenia hydroksyapatytu we fluoroapatyt
  • zawartość uranu i fosforu, który wzrasta z czasem zalegania
  • rozkład protein
  • rozkład azotu

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dorota Ławecka, Wstęp do archeologii, Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003.
  • Colin Renfrew, Paul Bahn, Archeologia. Teorie, metody, praktyka, Warszawa: Wydawnictwo Prószyński i S-ka, 2002.