Wzmacniacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Zobacz też: inne znaczenia.
Przykładowy schemat wzmacniacza lampowego z triodą w układzie wspólnej katody.
Przykładowy schemat wzmacniacza tranzystorowego w układzie WE z prądowym sprzężeniem zwrotnym.

Wzmacniaczukład elektroniczny, którego zadaniem jest wytworzenie na wyjściu sygnału analogowego, będącego wzmocnionym sygnałem wejściowym, kosztem zużycia energii pobieranej ze źródła prądu. Budowany jest przy użyciu elementów aktywnych – głównie lamp elektronowych i tranzystorów.

Podział wzmacniaczy[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na parametr sygnału, który jest wzmacniany, wzmacniacze dzielone są na:

Ze względu na konstrukcję układu wzmacniacza: pojedynczy, pojedynczy równoległy oraz przeciwsobny.

Ze względu na klasę pracy wzmacniacza: A (lampa elektronowa A1, A2), AB (lampa elektronowa AB1, AB2), B, C, D i inne.

Ze względu na rodzaj wzmacnianego sygnału elektrycznego stosuje się podział na:

  • wzmacniacze stałoprądowe (lub wzmacniacze przebiegów wolnozmiennych),
  • wzmacniacze pasmowe – wzmacniają sygnał z zadanego zakresu częstotliwości:

Najważniejsze parametry elektryczne[edytuj | edytuj kod]

Rodzaje wzmacniaczy[edytuj | edytuj kod]

Z uwagi na układ elektroniczny można wyróżnić:

Ze względu na wykorzystane do budowy wzmacniacza elementy czynne można wyróżnić:

Biorąc pod uwagę pasmo przenoszenia można wyróżnić m.in.:

W odniesieniu do wzmacniacza elektroakustycznego stosowane jest też określenie: wzmacniacz „małej częstotliwości” (m.cz.). Wzmacniacze szerokopasmowe oraz wzmacniacze sygnałów o częstotliwości wielokrotnie przekraczającej częstotliwość fal akustycznych określane są też jako wzmacniacze „wielkiej częstotliwości” (w.cz.).

Biorąc pod uwagę dedykowane zastosowanie wzmacniacza można wyróżnić m.in.:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. S. Cykin, Wzmacniacze elektroniczne, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Wydanie II, Warszawa 1970