Xu Fu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Xu.
Xu Fu
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 徐福 lub 徐巿
Pismo tradycyjne 徐福 lub 徐巿
Hanyu pinyin Xú Fú
Wade-Giles Hsü Fu

Xu Fu, w Japonii znany jako Jofuku (徐福) lub Jofutsu (徐巿) (ur. 255 p.n.e., zm. po 210 p.n.e.[1]) – chiński alchemik z III wieku p.n.e., służący na dworze pierwszego cesarza Chin Qin Shi Huanga, dowódca wyprawy morskiej, która podobno dotarła do wybrzeży Japonii. Pierwszą informację o nim zamieścił Sima Qian w swoich Zapiskach historyka z lat 109–91 p.n.e.[2]

W 210 p.n.e.[3] został wysłany przez Qin Shi Huanga na wschód w poszukiwaniu mitycznych wysp Penglai, Fangzhang i Yingzhou, skąd miał przywieźć ziele nieśmiertelności[4].

Pierwsza ekspedycja zakończyła się niepowodzeniem, a Xu Fu wkrótce wyruszył w drugą, która już nigdy nie wróciła do Chin[5]. Za drugim razem miał dowodzić flotyllą 50 okrętów z 3000 ludzi na pokładzie. Zgodnie z relacją Sima Qiana wyprawa dotarła do bliżej nieokreślonej wyspy „rozległych równin”, gdzie Xu Fu osiadł i ogłosił się władcą[6]. Według późniejszych legend Xu dopłynął rzekomo do Japonii i założył osadę w regionie Kumano (熊野) na półwyspie Kii[7]. Jego domniemany grób ma znajdować się w Shingū[8].

Historyczność postaci i domniemany cel żeglugi do dziś są przedmiotem sporów. Podanie o Xu Fu uważano za legendę, echo rzeczywistych kontaktów chińsko-japońskich w starożytności, a nawet dopatrywano się w nim twórcy państwowości japońskiej i pierwszego cesarza Japonii[9] (rzekomo tożsamego z Jimmu[10]). Zdaniem niektórych powszechnie przyjmowana interpretacja informacji z Zapisków Historyka jest błędna i Xu Fu w rzeczywistości dopłynął na Filipiny, a nie do Japonii[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eliksir życia Qin Shi Huanga - pierwszego cesarza Chin. Największe chińskie odkrycie archeologiczne tego stulecia, „wyborcza.pl” [dostęp 2018-01-06] (pol.).
  2. Li Qingxin: Maritime Silk Road. Beijing: China Intercontinental Press, 2006, s. 11. ISBN 978-7-5085-0932-7. (ang.)
  3. Wang Gungwu: The Chinese Overseas: From Earthbound China to the Quest for Autonomy. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 2000, s. 122. ISBN 978-0-674-00234-0. (ang.)
  4. Wolfram Eberhard: Symbole chińskie. Słownik. Kraków: Universitas, 2007, s. 67. ISBN 978-83-242-0766-4. (pol.)
  5. Wang Zhenping: Ambassadors from the Islands of Immortals: China-Japan Relations in the Han-Tang Period. Honolulu: University of Hawaii Press, 2005, s. 8. ISBN 978-0-8248-2871-4. (ang.)
  6. Matsumoto Morio: A Kaleidoscope of China. Beijing: China Intercontinental Press, 2006, s. 113–114. ISBN 978-7-5085-0997-6. (ang.)
  7. Douglas Howland: Borders of Chinese Civilization: Geography and History at Empire's End. Durham: Duke University Press, 1996, s. 88. ISBN 978-0-8223-1772-2. (ang.)
  8. Fabrizio Pregadio: The Encyclopedia of Taoism. T. 1. New York: Routledge, 2008, s. 1121. ISBN 978-0-7007-1200-7. (ang.)
  9. Khoon Choy Lee: Japan: Between Myth and Reality. Singapore: World Scientific, 1995, s. 10. ISBN 981-02-1865-6. (ang.)
  10. Roger Hilsman: A Layman's Guide to the Universe, the Earth, Life on Earth, and the Migrations of Humankind. Exeter, New Hampshire: Publishing Works, 2006, s. 247. ISBN 978-0-9744803-1-2. (ang.)
  11. Hong Liu: The Chinese Overseas. T. 1. London: Routledge, 2006, s. 141. ISBN 0-415-33859-X. (ang.)