Yohannes Haile-Selassie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Yohannes Haile-Selassie (ur. 23 lutego 1961 w Adigrat, Etiopia) – etiopski paleoantropolog. Autorytet w dziedzinie badań nad człowiekowatymi istniejącymi przed Homo sapiens. Najwięcej uwagi poświęca badaniom Wielkiego Rowu Wschodniego oraz dolin środkowego biegu rzeki Auasz.

Nie jest spokrewniony z ostatnim cesarzem Etiopii, Hajle Syllasje I, ani też nie został nazwany na jego cześć. Jego nazwisko, „Haile-Selassie”, jest tak właściwie imieniem jego ojca[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Haile-Selassie rozpoczął studia na Uniwersytecie w Addis Abebie. Obronił licencjat z historii latem 1982. Swoją pierwszą pracę podjął w Narodowym Muzeum Etiopii w Addis Abebie.

Na studia magisterskie wybrał się na University of California, Berkeley, gdzie pracował jego mentor, Tim D. White. Zdobył tytuł magistra antropologii w 1995, a w 2001 został doktorem biologii integracyjnej. W 2002 został kustoszem i szefem Wydziału Antropologii Fizycznej Muzeum Historii Naturalnej w Cleveland, gdzie pracuje do dziś. Pracuje również jako adiunkt antropologii i anatomii na Uniwersytecie Case Western Reserve.

Haile-Selassie jest znany wśród paleoantropologów ze swoich osiągnięć w zakresie poszukiwań skamieniałości. Pierwszą wyprawą, w której uczestniczył, była ekspedycja Middle Awash Project organizowana przez Tima D. White’a w 1990. W znacznym stopniu przyczynił się do odkrycia okazów Australopithecusa garhi oraz Ardipithecusa kadabba (obydwa znalezione w 1997). Znalazł również skamieniałości Ardipithecusa ramidus i Australopithecusa afarensis, a także okazy gatunków HomoHomo erectusa i Homo sapiens. Od 2004 do 2007 prowadził badania w Etiopii, w woredzie Mille (Woranso-Mille Project). W czerwcu 2010 Haile-Selassie opublikował tekst opisujący Kadanuumuu, jeden z okazów znalezionych w Kotlinie Danakilskiej.

Badania prowadzone przez Yohannesa Haile-Selassie były finansowane głównie przez Fundację Leakey[2].

Haile-Selassie publikował swoje artykuły w „American Journal of Physical Anthropology” i „Nature[3][4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]