Yonghegong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Yonghegong 雍和宫
Pawilon Wanfu w świątyni Yonghegong
Pawilon Wanfu w świątyni Yonghegong
Państwo  Chiny
Miejscowość Pekin
Wyznanie buddyzm tybetański
Historia
Data budowy 1694
Data poświęcenia 1744
Dane świątyni
Stan obecny czynna
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Yonghegong  雍和宫
Yonghegong 雍和宫
Ziemia 39°56′49″N 116°24′40″E/39,946944 116,411111
Strona internetowa

Yonghegong (chiń. upr.: 雍和宫; pinyin: Yōnghégōng; dosł. „Pałac Pokoju i Harmonii”) – klasztor buddyjski szkoły gelug, znajdujący się w Pekinie. Jeden z największych i najważniejszych klasztorów buddyzmu tybetańskiego na świecie[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wybudowany w 1694 roku przez cesarza Kangxi jako rezydencja jego czwartego syna, przyszłego cesarza Yongzhenga. Po wstąpieniu Yongzhenga na tron w 1722 roku budynek został podzielony i w jednej z jego części zainstalowano klasztor buddyjski. Nieco później część pałacowa spłonęła; w 1725 część świątynną nazwano Yonghegong, a w 1744 kompleks został oficjalnie ogłoszony klasztorem[2].

Od 1949 roku uznawany za chroniony zabytek historyczny, gruntownie odrestaurowany po 1979 roku. Dzięki działaniom premiera Zhou Enlaia budynek klasztoru przetrwał nienaruszony czasy rewolucji kulturalnej i w 1981 roku został ponownie otwarty[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Budynek łączy w sobie elementy architektury chińskiej i tybetańskiej, częściowo także mongolskiej[1]. Ze względu na swoją pierwotną funkcję odróżnia się od innych klasztorów buddyjskich, przypominając bardziej pałac. Zajmuje powierzchnię 66,400 metrów kwadratowych. Ściany są koloru czerwonego, zaś dachy pokryto żółtymi płytkami[3]. Po osi północ-południe, świątynia ma 480 m, a po wschód-zachód - 120m[2].

Yonghegong składa się z pięciu hal, poprzedzonych dziedzińcami[3]. Są to kolejno: Pawilon Niebiańskich Królów, Pawilon Harmonii i Pokoju, Pawilon Nieskończonych Łask, Pawilon Koła Dharmy oraz Pawilon Wiecznej Szczęśliwości.

Wewnątrz świątyni zachowało się wiele cennych mebli i posągów, z których największym jest znajdujący się w Pawilonie Wiecznej Szczęśliwości posąg Buddy Maitreji o wysokości 18 metrów, wyrzeźbiony z jednego pnia sandałowca o łącznej długości 26 m (część wkopana jest w ziemię)[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 YongHeGong Lama Temple (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 14 lutego 2010].
  2. 2,0 2,1 2,2 The Yonghegong Lamasery. W: Pin Liao, Tianxing Wang: Ancient Temples in Beijing. Beijing: China Esperanto Press, 1995, s. 150-163. ISBN 7-5052-0118-2.
  3. 3,0 3,1 Lama Temple (ang.). beijingtrip.com. [dostęp 14 lutego 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chiny. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2001, s. 153, seria: Praktyczny Przewodnik.