Yorkshire terrier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Yorkshire Terrier)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Yorkshire terrier
Yorkshire teriery 522.jpg
yorkshire terriery
Inne nazwy york, jork, broken-haired scottish terrier
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Wielka Brytania[1]
Wymiary
Masa do 3,2 kg
Klasyfikacja
FCI grupa III, sekcja 4,
nr wzorca 86
AKC Toy
ANKC Grupa 1 (Toys)
CKC Grupa 5 – Toys
KC(UK) Toy
NZKC Toy
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC KC(UK) NZKC

Yorkshire terrierrasa psa należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów miniaturowych. Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy[1]. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[2]. Jest typu lisowatego[3].

Rys historyczny[edytuj]

Yorkshire terriery powstały w połowie XIX wieku. Ich zadaniem było tępienie myszy i szczurów w domach biednych rzemieślników i robotników. Ich prawdopodobnymi przodkami są: maltańczyk, Dandie Dinmont terrier, clydesdale terrierskye terrier. Jest to mały pies wyhodowany w hrabstwie Yorkshire, na północy Wielkiej Brytanii.

Wygląd[edytuj]

Umaszczenie[edytuj]

Umaszczenie jest ciemne, stalowo-złote lub srebrno-złote. Włos jest jedwabisty, długi; włos kręcony i karbowany uznawany jest za wadę. Strzyżenie yorka nie zagraża odrostom, jednak może to powodować dyskwalifikację z wystawy.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj]

Istotną kwestią w pielęgnacji włosów u tych psów są regularne kąpiele i mycie specjalnymi środkami. Uszy ze względów higieniczno-zdrowotnych potrzebują regularnej kontroli, luźny włos musi być usuwany z ich okolic. Starsze psy cierpią nieraz na kataraktę. Częstym problemem zdrowotnym u przedstawicieli tej rasy, są pozostające mleczne kły, które trzeba usuwać zabiegowo.

Usposobienie i charakter[edytuj]

Yorkshire terrier
Ostrzyżony yorkshire terrier na łące
Yorkshire terrier

Yorki są psami skorymi do zabawy, aktywnymi. Nie są agresywne i lubią towarzystwo ludzi, tolerują dzieci. Przywiązują się do właściciela i mogą być nieufne wobec obcych. Ich szkolenie powinno być stanowcze, a zarazem delikatne[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 165.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 177.
  3. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 111.

Bibliografia[edytuj]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 24. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.