Zabrnie (województwo małopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zabrnie
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat dąbrowski
Gmina Szczucin
Strefa numeracyjna (+48) 14
Kod pocztowy 33-230
Tablice rejestracyjne KDA
SIMC 0831267
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Zabrnie
Zabrnie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zabrnie
Zabrnie
Ziemia 50°16′43,4″N 21°06′05,2″E/50,278722 21,101444

Zabrniewieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie dąbrowskim, w gminie Szczucin.[1]

Sąsiaduje m. in. z miejscowościami Brzezówka, Such Grunt i Dąbrowica, od wschodu zaś z województwem Podkarpackim. Zajmuje obszar 882 ha, zamieszkany przez około 500 mieszkańców.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnowskiego.

Integralne części miejscowości Zabrnie[1][2]
Identyfikator miejscowości Nazwa Miejscowości Rodzaj miejscowości
0831273 Deszczysko część wsi
1048859 Górka część wsi
0831304 Różnica część wsi
1049014 Świerkówka część wsi
1049020 U Czaplów część wsi
0831310 Ugodów część wsi
1049043 U Machów część wsi

Położenie[edytuj]

Wieś leży w południowo-wschodniej Polsce, na pograniczu Pogórza Karpackiego i Kotliny Sandomierskiej, na Równinie Nadwiślańskiej, na terenie nizinnym, miejscami podmokłym, typowo rolniczym z najcieplejszym klimatem w Polsce i różnorodną strukturą gleb, wykorzystywanych coraz częściej do produkcji ogrodniczej i warzywnej. Teren jest słabo zalesiony, roślinność typowa dla obszarów nadwiślańskich. Podstawowe uprawy to zboża i rośliny okopowe.

Historia[edytuj]

Nazwa Zabrnie pochodzi stąd, że leży na prawym i lewym brzegu rzeki Breń. Pierwsze informacje o miejscowości pojawiają się w źródłach pisanych w XVI wieku. Rejestr poborowy z 1577 roku wymienia Zabrnie jako noviter locata. Na wiek XV i XVI przypada uformowanie się na terenach obecnego powiatu dąbrowskiego pięciu głównych, należących do możnowładczych rodów, kompleksów majątkowych, które z pewnymi zmianami przetrwały do końca epoki przedrozbiorowej. Przykładem takiego wielkiego kompleksu feudalnej własności ziemskiej były dobra szczucińskie. Do powstania miejscowości Zabrnie przyczynił się ród Stradomskich herbu Prus, którzy byli właścicielami tych terenów od II połowy XVI do wieku XVIII. Ich następcami byli Małachowscy herbu Nałęcz, Chwalibogowie herbu Strzemię i Husarzewscy.

Podczas rabacji galicyjskiej na terenie Zabrnia doszło do najścia na dwór. Późniejsze lata były czasem licznych konfliktów o serwituty, pomiędzy chłopami i szlachtą.

Środowisko geograficzne[edytuj]

Teren miejscowości przecinają małe rzeki, z których największą jest Breń, oraz jego dopływy: Upust i Nieczajka. Rzeki te, chociaż niewielkie, stanowią bardzo duże zagrożenie dla leżących nad nimi terenów, gdyż w okresie roztopów i zwiększonych opadów powodują podtopienia.

Gospodarka[edytuj]

Zabrnie jest miejscowością typowo rolniczą. Większość mieszkańców utrzymuje się z uprawy roli, tylko nieliczni pracują poza rolnictwem. Nie występują tu żadne większe zakłady przemysłowe. Wśród uprawianych roślin znajdują się głównie zboża (pszenica, jęczmień, kukurydza), rośliny okopowe (ziemniaki, buraki), oraz różnego rodzaju warzywa i owoce. Wśród zwierząt hodowanych przeważa trzoda chlewna, drób, rzadziej krowy.

Oświata[edytuj]

W 1908 roku we wsi powstała szkoła, którą w 1912 r. przeniesiono do Zabrnia. Budynek szkoły był dwukrotnie niszczony w trakcie I i II wojny światowej. Obecny pochodzi z 1948 r. i był wielokrotnie rozbudowywany. W roku 2008, w setną rocznicę powstania, szkole nadano imię Jana Pawła II. Obecnie jest to wyłącznie szkoła podstawowa (sześć klas oraz „zerówka”). Uczęszcza do niej około stu uczniów z miejscowości Brzezówka, Małec, Suchy Grunt i Zabrnie.

Parafia Zabrnie[edytuj]

Do parafii należą wierni kościoła rzymskokatolickiego z miejscowości: Zabrnie, Brzezówka, Suchy Grunt. Kościół został wybudowany w 1981 r. przez mieszkańców pod przewodnictwem ks. Mariana Marszałka.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200)
  2. GUS. Rejestr TERYT

Bibliografia[edytuj]

  • F. Kiryk, Z. Ruta - Dąbrowa Tarnowska. Zarys dziejów miasta i powiatu. Warszawa-Kraków 1974
  • M. Jachym - Zarys historii parafii pod wezwaniem św. Maksymiliana Kolbego w Zabrniu w latach 1981-2011 Zabrnie 2011
  • M. Skowron - Szkoła Podstawowa w Zabrniu. Zabrnie 2008
  • K. Struziak - Szczucin i okolice. Zarys dziejów do 1948 roku. Szczucin 2009.

Linki zewnętrzne[edytuj]