Zaburzenia automatyzmu i przewodzenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zaburzenia automatyzmu i przewodzenia
Ilustracja
Układ bodźcotwórczo-przewodzący serca
1. węzeł zatokowo-przedsionkowy
2. węzeł przedsionkowo-komorowy
3. pęczek Hisa
4. lewa odnoga pęczka Hisa
5. wiązka tylna lewej odnogi
6. wiązka przednia lewej odnogi
7. lewa komora
8. przegroda międzykomorowa
9. prawa komora
10. prawa odnoga pęczka Hisa
ICD-10 I44
Blok przedsionkowo-komorowy i lewej odnogi pęczka Hisa
I44.0 Blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia
I44.1 Blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia
I44.2 Blok przedsionkowo-komorowy zupełny
I44.3 Inne i nieokreślone bloki przedsionkowo-komorowe
I44.5 Blok tylnej gałęzi lewej odnogi
I44.6 Inny i nieokreślony blok gałęzi
I44.7 Blok lewej odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego Hisa, nie określony
ICD-10 I45
Inne zaburzenia przewodnictwa
I45.0 Blok prawej odnogi
I45.1 Inne i nieokreślone bloki prawej odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego Hisa
I45.2 Blok dwugałęziowy
I45.3 Blok trójgałęziowy
I45.4 Nieokreślony blok wewnątrzkomorowy
I45.5 Inny określony blok serca
I45.8 Inne określone zaburzenia przewodnictwa
I45.9 Zaburzenie przewodnictwa, nie określone
ICD-10 I49
Inne zaburzenia rytmu serca
I49.5 Zespół chorej zatoki

Zaburzenia automatyzmu i przewodzenia (zaburzenia funkcji węzła zatokowego i zaburzenia przewodzenia przedsionkowo–komorowego, bradyarytmie) – nieprawidłowości powstawania lub przewodzenia impulsów występujące na różnych poziomach układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca powodujące zaburzenia rytmu serca z wolną akcją komór.

Zaburzenia te mogą mieć postać dysfunkcji węzła zatokowego, bloku przewodnictwa przedsionkowo-komorowego lub też bloku śródkomorowego i mogą być jednopoziomowe lub wielopoziomowe, ostre lub przewlekłe oraz stałe lub okresowe.

Elektrofizjologia[edytuj | edytuj kod]

W warunkach prawidłowych komórki układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca mają naturalną zdolność do spontanicznej depolaryzacji co prowadzi do wyzwolenia impulsu, który następnie jest przewodzony z większą szybkością wzdłuż włókien tego układu niż poprzecznie, zapewniając zsynchronizowane przewodzenie każdego bodźca zatokowego z przedsionków do komór. Po przewiedzeniu impulsu powrót pobudliwości następuje po zakończeniu potencjału czynnościowego.

Zaburzenia rytmu serca z wolną akcją komór są wynikiem nieprawidłowości automatyzmu (powstawania impulsu) lub przewodzenia impulsu, które mogą być spowodowane stanami chorobowymi bądź lekami.

Zaburzenia automatyzmu i przewodzenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mark. F. Josephson, Peter Zimetbaum, Francis E. Marchlinski: Bradyarytmie: Zaburzenia funkcji węzła zatokowego i zaburzenia przewodzenia AV. W: Interna Harrisona. T. 3. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2001, s. 2370-82. ISBN 83-88063-42-1.
  • Leszek Giec: Zaburzenia rytmu serca. W: Choroby wewnętrzne. Franciszek Kokot (red.). Warszawa: PZWL, 1996, s. 99-100. ISBN 83-200-1960-5.
  • Maria Trusz–Gruza: Zaburzenia rytmu serca i przewodzenia. W: Choroby wewnętrzne. Andrzej Szczeklik (red.). Wyd. 2010. T. 2. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2010, s. 246-53. ISBN 83-7430-031-0.