Zack Mwekassa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zack Mwekassa
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1984[1]
Kinszasa[1]
Obywatelstwo  Demokratyczna Republika Konga[2]
Wzrost 183[2] cm
Masa ciała 93,3[2] kg
Styl walki kick-boxing, boks[2]
Kategoria wagowa półciężka[2]
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 19[2]
Zwycięstwa 15
Przez nokauty 13
Porażki 4

Zack Mwekassa (ur. 20 stycznia 1984 w Kinszasie) – kongijski bokser oraz kick-boxer, interkontynentalny mistrz WBF w wadze junior ciężkiej z 2007 oraz mistrz Afryki ABU w wadze ciężkiej z 2014. W kick-boxingu zdobywca tymczasowego mistrzostwa świata GLORY w wadze półciężkiej z 2016.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Kinszasie. W wieku 20 lat wraz z rodziną uciekł z kraju z powodu trwającej wojny domowej do Johannesburga w RPA[3]. Ojciec Zacka jest chemikiem natomiast dwaj jego bracia prawnikami[3]. Mieszkając już w RPA w 2003 rozpoczął treningi kick-boxingu pod okiem Mike'a Bernardo chcąc startować w K-1 jednak szanse na to były bardzo małe postanowił skupić się na boksie[3].

Kariera bokserska[edytuj | edytuj kod]

Zawodowo zadebiutował 12 maja 2006 pokonując Bully'ego Muravhę przez nokaut[1]. 6 lipca 2007 pokonał przed czasem Gino Betoko zostając interkontynentalnym mistrzem WBF w wadze junior ciężkiej[1]. 5 września 2008 przegrał pojedynek o pas mistrza świata WBF wagi junior ciężkiej z Węgrem Józsefem Nagym[1] przez techniczny nokaut. W latach 2011-2013 wygrywał m.in. z Thabiso Mchunu oraz przegrywał z Rosjaninem Dmitrijem Kudriaszowem. 28 sierpnia 2014 pokonał przed czasem Bernarda Adie, zostając mistrzem Afryki organizacji ABU w kategorii ciężkiej[1]. Aktualnie jego bilans w zawodowym boksie wynosi 15 zwycięstw (14 przez KO/TKO) i 4 porażki (3 przez KO/TKO)[1].

Kariera kick-boxerska[edytuj | edytuj kod]

W 2014 związał się z kickboxerską organizacją GLORY, w debiucie 3 maja 2014 nokautując Pata Barry'ego[4]. 7 listopada 2014 wziął udział w turnieju pretendentów, dochodząc do finału w którym przegrał z Saulo Cavalarim przez nokaut[5]. 19 września 2015 na łączonej gali MMA i kick-boxingu GLORY/Bellator MMA: Dynamite 1 ponownie zmierzył się z Cavalarim, gdzie stawką tym razem był tytuł mistrza świata GLORY wagi półciężkiej. Ostatecznie Mwekassa uległ Brazylijczykowi na punkty[6]. 16 kwietnia 2016 pokonał Zinédina Hameur-Laina na punkty[2].

Po tym zwycięstwie wyznaczono mu walkę o tymczasowe mistrzostwo GLORY w związku z kontuzją mistrza Artioma Wachiowa. 25 czerwca 2016 zmierzył się z Mouradem Bouzidim którego pokonał przez TKO i zdobył pas[7].

5 listopada 2016 zmierzył się w walce unifikacyjnej z Wachitowem, którą ostatecznie przegrał przez TKO[8].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Boks:

  • 2007: interkontynentalny mistrz WBF w wadze junior ciężkiej
  • 2014: mistrz ABU w wadze ciężkiej

Kick-boxing:

  • 2016: tymczasowy mistrz świata GLORY w wadze półciężkiej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Statystyki i rekord w boksie (ang.). boxrec.com. [dostęp 2017-09-05].
  2. a b c d e f g Statystyki i rekord w kick-boxingu (ang.). glorykickboxing.com. [dostęp 2017-09-05].
  3. a b c John Joe O'Regan: Zack Mwekassa: 'I come from a land of war' (ang.). bloodyelbow.com, 2014-05-02. [dostęp 2017-09-05].
  4. John Joe O'Regan: Kickboxing: Zack Mwekassa Knows No Fear Ahead of Glory 18 Tournament (ang.). sherdog.com, 2014-11-07. [dostęp 2017-09-05].
  5. Sam Genovese: Kickboxing: Glory 18 ‘Return to Glory’ Results and Updates (ang.). sherdog.com, 2014-11-07. [dostęp 2017-09-05].
  6. Wyniki gali Glory Dynamite 1 (ang.). glorykickboxing.com. [dostęp 2017-09-05].
  7. GLORY 31: Sitthichai Sitsongpeenong odbiera pas Robinowi van Roosmalenowi! Wyniki! (pol.). fightsport.pl, 2016-06-26. [dostęp 2017-09-05].
  8. GLORY 35: Artem Vakhitov lepszy w starciu unifikacyjnym w wadze półciężkiej! Wyniki i video! (pol.). fightsport.pl, 2016-11-07. [dostęp 2017-09-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]