Zadole (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zadole
kolonia wsi
Ilustracja
Drewniany dom w Zadolu
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat lwówecki
Gmina Lwówek Śląski
Sołectwo Dębowy Gaj
Część miejscowości Dębowy Gaj
Wysokość 260 m n.p.m.
Strefa numeracyjna 75
Tablice rejestracyjne DLW
SIMC 1004543
Położenie na mapie gminy Lwówek Śląski
Mapa lokalizacyjna gminy Lwówek Śląski
Zadole
Zadole
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zadole
Zadole
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Zadole
Zadole
Położenie na mapie powiatu lwóweckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lwóweckiego
Zadole
Zadole
Ziemia51°03′52″N 15°37′13″E/51,064444 15,620278
Ten artykuł dotyczy Zadola w województwie dolnośląskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.

Zadole (niem. Höllau) – kolonia wsi Dębowy Gaj w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lwóweckim, w gminie Lwówek Śląski.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa jeleniogórskiego.

Zadole jest liczącą kilka zabudowań osadą na Pogórzu Izerskim. Działa tu stadnina koni islandzkich[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Zadole położone jest we Wzniesieniach Gradowskich nad potokiem będącym prawym dopływem Srebrnej, pomiędzy Dębowym Gajem a Pławną Dolną. Osadę otaczają użytki rolne i zagajniki. Do Zadola dochodzi droga od szosy z Pławnej do Dębowego Gaju. Osada leży na zlepieńcach i piaskowcach z dolnego permu z wylewami trachybazaltów[2]. Przez Zadole przechodzi szlak konny ze Stankowic do Włodzic Wielkich[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Data powstania Zadola jest nieznana. Kolonia zawsze należała do majątku w Dębowym Gaju i jego właścicieli. Pierwsze wzmianki o niej pojawiły się po zakończeniu wojny trzydziestoletniej. Osada największy rozrost osiągnęła w drugiej połowie XIX w., gdy liczyła piętnaście zagród. Po 1945 r. pozostały jedynie 4 gospodarstwa[2]. W 2002 r. w Zadolu powstała stadnina koni islandzkich[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stadnina Punktur (dostęp 24.04.2014)
  2. a b Słownik geografii turystycznej Sudetów. Pogórze Izerskie. Tom II M-Ż, pod redakcją Marka Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2003, ​ISBN 83-85773-61-4
  3. Droga Wisielców (dostęp 24.04.2014)