Zagłębie Sosnowiec (piłka nożna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zagłębie Sosnowiec S.A.
Pełna nazwa Zagłębie Sosnowiec
Spółka Akcyjna
w Sosnowcu
Przydomek Zagłębiacy, Chłopcy znad Brynicy
Barwy czerwono-zielono-białe
Data założenia 1906
Debiut w najwyższej lidze 20 marca 1955
Zagłębie – Górnik Radlin 4:0
Liga I liga
Adres ul. Kresowa 1
41-200 Sosnowiec
Stadion Stadion Ludowy
Numer KRS 0000105589
Prezes Marcin Jaroszewski
Trener Radosław Mroczkowski
Asystent trenera Michal Farkas
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Zagłębie Sosnowiecpolski klub piłkarski z Sosnowca.Od sezonu 2019/2020 klub będzie po roku przerwy występował w 1 lidze po spadku z Ekstraklasy w sezonie 2018/2019.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od KS Milowice do Unionu Sosnowiec[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza organizacja sportowa na terenie Sosnowca powstała w 1906 r. – przy hucie „Milowice” w dzielnicy o tej samej nazwie. Wśród założycieli powstałego wówczas klubu sportowego byli: Aleksander Rene, Edward Michałowski i Józef Komander. Powstała drużyna nie miała stałego boiska – w piłkę grano praktycznie wszędzie tam, gdzie się dało.

W 1908 m.in. za prowadzenia nielegalnego klubu, aresztowany i osadzony w więzieniu w Łodzi został jeden z jego założycieli Aleksander Rene. Wydawało się, że nowo powstały klub nie ma szans na przetrwanie zwłaszcza że gubernator piotrkowski (któremu administracyjnie podlegał Sosnowiec) odmówił pomocy w stworzeniu w mieście filii petersburskiego Unionu.

Pomimo tak niesprzyjających okoliczności Rene nie rezygnował i jeszcze w 1908 r. zwrócił się z prośbą wprost do władz Unionu. Tym razem sprawę udało się załatwić pozytywnie i jeszcze w tym samym roku klubik z Sosnowca mógł nosić dumne miano „TS Union”. Organizacją nowego klubu zajął się m.in. wypuszczony na wolność Aleksander Rene.

Wtedy też powstał pierwszy w mieście plac do gry (stadionem to jeszcze to miejsce trudno było nazwać) przy skrzyżowaniu ulic Swobodnej i Starososnowieckiej[1], gdzie starano się rozgrywać mecze z drużynami ościennych miast. Union grał w barwach białych z poprzecznie przechodzącym czerwonym pasem. Oprócz drużyny piłkarskiej w klubie istniały również sekcje: cyklistów i kręglarska. W składzie Unionu grali: Peterek, Kwapisz, Nalewka, Bińkowski, Rene, Pladek, Plich, Kandziora, Twardoch, Kiel, Brinwgwald, Lenger, bracia Heizelmannowie, Oskar[2].

Czasy Victorii, KS Sosnowiec i Unii[edytuj | edytuj kod]

Podczas I wojny światowej wszelka działalność sportowa w Sosnowcu uległa zawieszeniu. Drużynę piłkarską udało się reaktywować dopiero pod koniec 1918 r., kiedy przy Towarzystwie Kulturalno-Oświatowym „Świt” powstał klub TS „Victoria”. Drużyna przyjęła barwy biało-zielone, a w jej składzie możemy odnaleźć m.in. braci Kiepurów (przez krótki czas w klubie grał późniejszy słynny tenor Jan Kiepura), Filipkowskiego, Judę, Okularczyka, Muszyńskiego, Rolskiego, Siwka, Słomczyńskiego, Wieprzyckiego, Wiewiórkę i Zygmuntowskiego.

W 1919 r. powstał drugi z sosnowieckich klubów – TS Sosnowiec (przemianowany w 1921 r. na KS Sosnowiec), który poprzez kierownika Aleksandra Rene nawiązywał do wcześniejszych sosnowieckich klubów – KS Milowice i Unionu.

Już w 1922 r. sosnowieccy działacze piłkarscy podjęli rozmowy nad stworzeniem jednej, silnej organizacji sportowej. Niestety nie udało się im wówczas dojść do porozumienia.

Do szczebla ogólnokrajowego (pierwszej ligi) Victoria miała szansę awansować w 1928 r., kiedy to po wygraniu kieleckiej klasy A (Sosnowiec należał wówczas administracyjnie do województwa kieleckiego), w pierwszej rundzie eliminacji drużyna zagrała z Garbarnią Kraków i Pogonią Katowice. Spotkania te zakończyły się jednak znaczącymi porażkami klubu.

Brak sukcesów na arenie ogólnopolskiej skłoniły działaczy do ponownego podjęcia rozmów w sprawie fuzji. Ostatecznie realizacja śmiałych planów doszła do skutku dopiero w 1931 r., kiedy to na bazie Victorii i KS Sosnowiec stworzono Unię Sosnowiec. Nowa drużyna miała rozgrywać swoje mecze na boisku przy Alei Mireckiego (otwartym kilka lat wcześniej w 1926 r.). Pierwszym sprawdzianem nowej drużyny był mecz towarzyski z pierwszoligowym Ruchem Hajduki Wielkie zakończony zaszczytnym dla nowej drużyny remisem 1:1. Prezesem nowo utworzonego klubu został inż. Jerzy Bijasiewicz, a do zarządu weszli Bronisław Bitnerowski, Stanisław Iskry, Teofil Kubiczek i Aleksander Wiprzycki[3]. Wśród wybijających się graczy tego okresu widzimy: Dudka, Gwoździa, Słotę, Suwałę i Widawskiego. Klub oprócz sekcji piłki nożnej prowadził jeszcze sekcje: hokeja na lodzie, bokserską, gier sportowych, łyżwiarską, kolarską, motocyklową, lekkoatletyczną, tenisa ziemnego oraz turystyczno-krajoznawczą.

Unia Sosnowiec aż do wybuchu II wojny światowej swoją wyższość w klasie A udowadniała 4 -krotnie. W każdym z tych przypadków nie udawało się jednak awansować do pierwszej ligi/

Za pierwszym razem w 1933 r. drużyna zajęła drugie miejsce w pierwszej rundzie eliminacji za Naprzodem Lipiny (remis i porażka), a przed Olszą Kraków (zwycięstwo i porażka).

Trochę lepiej Unii poszło rok później, kiedy to odniosła zwycięstwo i remis nad Grzegórzeckim Kraków oraz remis i porażkę ze Śląsk Świętochłowice. Zajęte ponownie drugie miejsce nie dawało prawa do dalszych gier eliminacyjnych.

Ostatnią przed wojną szansę na awans drużyna z Sosnowca miała w 1939 r., którą jednak tak jak i poprzednio nie udało się wykorzystać. Co więcej Unia przegrała wówczas wszystkie cztery mecze i zajęła ostatnie miejsce w tabeli za Śląskiem Świętochłowice i Fablokiem Chrzanów.

W drużynie grał wtedy m.in. wyróżniający się junior, późniejszy prezes PZPN Wiesław Ociepka.

Późniejsze losy[edytuj | edytuj kod]

Podczas okupacji początkowo grano sporadycznie, potem przeprowadzano regularne konspiracyjne rozgrywki z udziałem zespołów z Czeladzi, Piasków, Dąbrowy Górniczej, Niwki, Będzina, Zagórza i Sosnowca.

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Afera korupcyjna[edytuj | edytuj kod]

2 sierpnia 2007 Wydział Dyscypliny PZPN za udział w największej w historii polskiego futbolu ujawnionej aferze korupcyjnej ukarał Zagłębie Sosnowiec degradacją o jedną klasę rozgrywkową, karą czterech ujemnych punktów oraz grzywną w wysokości 50 tys. złotych. Karą punktową klub ukarany został w sezonie 2007/08 zaś karą degradacji w sezonie 2008/09[4]. Później karę punktów przeniesiono na sezon 2008/09.

Powrót i spadek z Ekstraklasy[edytuj | edytuj kod]

27 maja 2018, po zwycięstwie 1:0 z Ruchem Chorzów, Zagłębie Sosnowiec po 10 latach wróciło do Ekstraklasy. 5 maja 2019 po porażce z Śląskiem Wrocław 2:4, Zagłębie spadło do I ligi.

Szkolenie Juniorów[edytuj | edytuj kod]

Klub szkoli 14 grup młodzieżowych od 6 latków do juniorów starszych. Od 2012 roku Zagłębie wprowadziło projekt szkolenia dla najmłodszych[5]. Który dba o przygotowania dzieci w wieku od 3 do 6 lat. W sumie Zagłębie szkoli ponad 300 młodych piłkarzy.

Dotychczasowe nazwy[edytuj | edytuj kod]

  • 1906 – Klub Sportowy Milowice
  • 1908 – Towarzystwo Sportowe Union Sosnowiec (jako filia Unionu Petersburg)
  • 1918 – Towarzystwo Sportowe Victoria Sosnowiec
  • 1931 po fuzji z Towarzystwem Sportowym Sosnowiec – Unia Sosnowiec
  • 1945 – Robotniczy Klub Sportowy Sosnowiec
  • 1945 – Rejonowa Komenda Uzupełnień Sosnowiec
  • 1948 – ZKSM Unia Sosnowiec
  • 1949 – Zakładowy Klub Sportowy Stal Sosnowiec
  • 1962 – Górniczy Klub Sportowy Zagłębie Sosnowiec
  • 1993 – Stal Sosnowiec
  • 1994 – Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji Sosnowiec
  • 1994 – Sosnowieckie Towarzystwo Sportowe Sosnowiec
  • 1994 – Sosnowieckie Towarzystwo Sportowe Zagłębie Sosnowiec
  • 2001 – Zagłębie Sosnowiec Sportowa Spółka Akcyjna
  • 2004 – Zagłębie Sosnowiec Spółka Akcyjna

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Statystyki drużyny[edytuj | edytuj kod]

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej lidze 36 sezonów: 1955-58, 60-85/86, 89/90-91/92, 2007/08, 2018/19

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1962/1963 Puchar Zdobywców Pucharów Q Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Újpest FC 0–0 0–5 0–5
1963/1964 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Grecja Olympiakos SFP 1–0 1–2 2–2, 0–2 (N)
1971/1972 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Szwecja Åtvidabergs FF 3–4 1–1 4–5
1972/1973 Puchar UEFA 1R Portugalia Vitória Setúbal 1–0 1–6 2–6
1977/1978 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Grecja PAOK FC 0–2 0–2 0–4
1978/1979 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Austria SSW Innsbruck 2–3 1–1 3–4

Statystyki piłkarzy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Zagłębia Sosnowiec.

Królowie strzelców[edytuj | edytuj kod]

Najskuteczniejsi strzelcy[edytuj | edytuj kod]

W meczach rozgrywanych w ekstaklasie najwięcej bramek zdobyli:

  1. Andrzej Jarosik 113
  2. Józef Gałeczka 98
  3. Włodzimierz Mazur 79
  4. Ginter Piecyk 61
  5. Czesław Uznański 42

Reprezentanci Polski[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Polski grało 19 zawodników Zagłębia[6]. Zaszczytu tego dostąpili:

Występy zawodników w I lidze[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej meczów rozegrali:

  1. Roman Bazan 304
  2. Włodzimierz Mazur 282
  3. Wojciech Rudy 275
  4. Andrzej Jarosik 265
  5. Zbigniew Seweryn 263

Prezesi klubu (po II wojnie światowej)[edytuj | edytuj kod]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Stadion Ludowy.
Stadion Ludowy – Mecz z Aluminium Konin (21 sierpnia 1999)

Stadion Ludowy istnieje od 1956 (debiut w pierwszej lidze 21 października w meczu z Gwardią Bydgoszcz), kiedy to zanotowano nie pobity dotąd rekord frekwencji 40 000 widzów). Optymalna pojemność stadionu to 7500 widzów.

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Kibice Zagłębia Sosnowiec przyjaźnią się z kibicami Legii Warszawa[7] (od połowy lat 70.), Olimpii Elbląg (od drugiej połowy 2004 roku) oraz BKS Stal Bielsko-Biała od 1982 roku.[8]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 16 sierpnia 2019

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Polska Cezary Miszta (wypożyczony z Legii Warszawa)
2 OB Polska Mateusz Bieniek
4 OB Polska Emil Kłosek
6 PO Polska Bartłomiej Babiarz
7 PO Polska Tomasz Nawotka (wypożyczony z Legii Warszawa)
8 PO Polska Szymon Pawłowski
9 PO Polska Mateusz Szwed
10 NA Ukraina Stanislav Bilenkyi
11 PO Polska Patryk Mularczyk
13 BR Polska Krystian Stępniowski
14 PO Polska Filip Karbowy
16 PO Polska Dawid Ryndak
17 OB Polska Kacper Radkowski
19 NA Polska Michał Góral
Nr Poz. Piłkarz
20 PO Polska Jakub Sinior
22 OB Holandia Quentin Seedorf
23 BR Chorwacja Matko Perdijić
24 PO Polska Bartłomiej Babiarz
25 OB Polska Piotr Polczak
27 OB Polska Kacper Radkowski
28 PO Polska Michał Kieca
30 PO Polska Patryk Małecki
57 PO Anglia Carl Stewart
66 OB Bułgaria Płamen Kraczunow
77 NA Polska Błażej Radwanek
98 PO Polska Wojciech Słomka
99 NA Polska Fabian Piasecki
BR Polska Kacper Chorążka (wypożyczony z Wisły Kraków)


Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
NA Polska Jan Janosz (wypożyczony do Unii Dąbrowa Górnicza)
OB Polska Konrad Kumor (wypożyczony do LZS-u Starowice Dolne)

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Aktualne na dzień 18 października 2018
Funkcja Imię i Nazwisko
Trener Polska Radosław Mroczkowski
Asystent trenera Słowacja Michal Farkaš
Trener bramkarzy Polska Sławomir Rydel[9]
Kierownik drużyny Polska Piotr Caliński
Analityk Polska Kamil Orawczak
Masażysta Polska Grzegorz Buczek
Masażysta Polska Krzysztof Skibiński
Trener przygotowania fizycznego Polska Artur Gołaś
Lekarz Polska Paweł Konrad
Lekarz Polska Łukasz Chmielewski
Fizjoterapeuta Polska Marcel Płachta

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. błędnie podano: przy Swobodnej i Staropogońskiej gdyż ulice te nie zbiegają się ze sobą i są dość odległe.
  2. Mirosław Ponczek – „Męska piłka nożna w stuleciu miasta Sosnowca 1902-2002” Sosnowiec 2002, s. 11.
  3. Tamże s. 19.
  4. 90minut.pl: Zagłębie Sosnowiec ukarane degradacją.
  5. SZKÓŁKA PIŁKARSKA, akademia Sosnowiec, treningi dla dzieci | Zagłębie – O nas.
  6. Za „Polski Związek Piłki Nożnej. Zarys historii 1919 – 1994”, Warszawa 1994.
  7. gazeta.pl: Historia zgody Zagłębia i Legii Warszawa.
  8. Zgody Zagłębia Sosnowiec.
  9. Sławomir Rydel został trenerem bramkarzy - Oficjalna strona Klubu Piłkarskiego Zagłębie Sosnowiec, zaglebie.eu [dostęp 2019-06-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]