Zaginione miasto (pola hydrotermalne)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kominy wapniowe powstałe przez wytrącanie się węglanu wapnia z cieczy wypływającej z komina podczas jej styku z chłodną wodą morską
Komin wapienny o wysokości ponad 10 metrów. Jasne wierzchołki są miejscem świeżo osiadłego wapienia

Zaginione miastokominy hydrotermalne znajdujące się pod powierzchnią północnego Atlantyku. Różnią się one zasadniczo od kominów siarczkowych odkrytych w późnych latach 70. Zaginione Miasto jest ulokowane 15 km na zachód od Grzbietu Śródatlantyckiego na szczycie Atlantis Massif. Woda w nich krążąca nie styka się z magmą, dlatego podgrzewa się jedynie do 90°C i ma odczyn zasadowy - pH pomiędzy 9 a 11. Jest ona ponadto bogata w wapń, który w połączeniu z wodą morską wytwarza węglan wapnia tworzący trawertynowe "kominy".

Z Zaginionym Miastem związana jest jedna z teorii biogenezy. Zakłada ona, że w tego rodzaju gorących źródłach powstają związki organiczne, które mogły być niegdyś podstawą do powstania pierwszych organizmów żywych. Związki te powstają z ditlenku węgla w procesie przekształcenia się obecnej tam skały - perydotytu - w serpentynit.[1]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alexander S. Bradley. Życiodajne Głębiny. Świat Nauki styczeń 2010, s. 32-37

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]