Zagrodno (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°10′53″N 15°51′3″E
- błąd 39 m
WD 51°10'59.9"N, 15°52'0.1"E
- błąd 14 m
Odległość 1188 m
Zagrodno
wieś
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat złotoryjski
Gmina Zagrodno
Liczba ludności (III 2011) 1471[1]
Strefa numeracyjna 76
Kod pocztowy 59-516
Tablice rejestracyjne DZL
SIMC 0368480
Położenie na mapie gminy Zagrodno
Mapa lokalizacyjna gminy Zagrodno
Zagrodno
Zagrodno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zagrodno
Zagrodno
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Zagrodno
Zagrodno
Położenie na mapie powiatu złotoryjskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu złotoryjskiego
Zagrodno
Zagrodno
Ziemia51°10′53″N 15°51′03″E/51,181389 15,850833

Zagrodno (niem. Adelsdorf[2]) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Zagrodno, na pograniczu Pogórza Kaczawskiego w Sudetach i Niziny Śląsko-Łużyckiej (Równiny Chojnowskiej).

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa legnickiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyło 1471 mieszkańców[1]. Jest największą miejscowością gminy Zagrodno.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

12 listopada 1946 nadano miejscowości polską nazwę Zagrodno[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1945 r. miejscowość została zajęta przez wojska radzieckie, a następnie przyłączona do Polski. Ówczesnych mieszkańców wysiedlono do Niemiec.

Powodzie[edytuj | edytuj kod]

7 sierpnia 2010 Zagrodno zostało zalane przez wezbraną po opadach rzekę Skorę[3]; poziom wody osiągnął wysokość ponad 3 metry[4].

Zbiory Ossolineum[edytuj | edytuj kod]

W 1944 r. Niemcy umieścili w Zagrodnie część zbiorów lwowskiego Zakładu Narodowego im. Ossolińskich[5][6]. Zachowane zbiory biblioteczne zasiliły w 1947 r. reaktywowaną we Wrocławiu Bibliotekę Ossolineum.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[7]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki, parafialny, pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Chrystusa Króla, z lat 1789-1792 (projekt Carla Gottharda Langhansa).
  • cmentarz przykościelny, z XIV w., XVIII w.
  • kaplica grobowa rodziny Reibnitzów, z XVIII w.
  • zespół dworski I, z XVI w., z drugiej połowy XIX w.
  • zespół dworski II, nr 157, z 1750 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  3. Piotr Kanikowski, Krzysztof Maciejak. Złotoryję zalewa potok, Zagrodno tonie (ZDJĘCIA). „Gazeta Wrocławska”, 2010-08-08. Polskapresse Sp. z o.o. (pol.). [dostęp 2012-04-29]. 
  4. Piotr Kanikowski. Powiat złotoryjski: Zagrodno pod wodą. „Gazeta Wrocławska”, 2010-08-07. Polskapresse Sp. z o.o. (pol.). [dostęp 2012-04-29]. 
  5. Jakub Tyszkiewicz, Z tradycją w przyszłość. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Nowy Dziennik, 14 listopada 2008 [zarchiwizowane z adresu 2009-01-05].
  6. W bibliografii dotyczącej historii zbiorów ossolińskich miejscowość nazywana bywa także Adelin.
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 267,268. [dostęp 17.11.2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pogórze Kaczawskie, Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 7: pod red. M. Staffy; Wydawnictwo I-BiS, Wrocław, 2002, ss.648-54, ​ISBN 83-85773-47-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]