Zahoczewie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zahoczewie
Zahoczewie
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat leski
Gmina Baligród
Strefa numeracyjna (+48) 13
Tablice rejestracyjne RLS
SIMC 0344538
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Zahoczewie
Zahoczewie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zahoczewie
Zahoczewie
Ziemia49°23′14″N 22°16′07″E/49,387222 22,268611

Zahoczewiewieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Baligród.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Przez miejscowość przepływa niewielka rzeka Hoczewka, dopływ Sanu.

Historia[edytuj]

Od 1435 Piotr ze Zboisk, Petrus de Boyska, Petrus de Tyrawa, ożeniony z Małgorzatą, 1434 - 1465 chorąży sanocki, był właścicielem Zahoczewia, Wolicy, Zboisk, Bełchówki, i Bukowska. Do roku 1532 własność Piotra Herburta podkomorzego lwowskiego.

Około roku 1539 wieś była w posiadaniu Mikołaja Herburta Odnowskiego.

W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tybularnej Zahoczewie był Rafał Osuchowski i współwłaściciele[1].

10 września 1939 gdy do wsi wkroczyły wojska niemieckie rozpoczęła się pacyfikacja polskich mieszkańców wsi[2].

Do roku 1939 we wsi znajdował się dwór, którego właścicielem był Roman Witoszyński.

Przypisy

  1. Karol Wild: Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: 1855, s. 251.
  2. "Wkraczających do wsi 10 września 1939 Niemców ukraińska część ludności witala szczególnie serdecznie. Wystąpienia ludności ukraińskiej przeciw Polakom były tu szczególnie okrutne. Niemcy pozwalali Ukraińcom na bezkarność przez 24 godz. W Zahoczewiu Ukraińcy spalili m.in. dom Pawła Olszanieckiego i Stanisława Lorenca, żona Lorenca została spalona żywcem, natomiast Antoniego Łopuszańskiego Ukraińcy zakuli nożami. Uspokojenie sytuacji nastąpiło po oddaniu wsi Sowietom przez Niemców. [w:] Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej. Nr 7 str. 16. Ks. Franciszek Schuchart "Wspomnienia" . Sanok-Zagórz-Lesko 1939-1944. 2007.

Linki zewnętrzne[edytuj]