Zajazd Owernii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zajazd Owernii
Ilustracja
Państwo  Malta
Miejscowość Valletta
Styl architektoniczny barok, manieryzm
Architekt Girolamo Cassar
Rozpoczęcie budowy 1571-1574
Ukończenie budowy 1583[1]
Zniszczono 29 maja 1941
Pierwszy właściciel Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników św. Jana z Jerozolimy z Rodos i z Malty
Położenie na mapie Malty
Mapa lokalizacyjna Malty
Zajazd Owernii
Zajazd Owernii
Położenie na mapie Morza Śródziemnego
Mapa lokalizacyjna Morza Śródziemnego
Zajazd Owernii
Zajazd Owernii
Ziemia35°53′54,0″N 14°30′43,9″E/35,898333 14,512194

Zajazd Owernii (malt. Berġa ta' Alvernja, ang. Auberge d'Auvergne) – był jednym z ośmiu zbudowanych na terenie Valletty, miejsc zamieszkania rycerzy zakonnych kawalerów maltańskich zajazdów z tzw. langues (grup językowych). Został zbudowany dla rycerzy z obszaru Owernii[1][2].

Historia obiektu[edytuj | edytuj kod]

Nowa siedziba rycerzy z Owernii została zaprojektowana przez Girolama Cassara, maltańskiego architekta i inżyniera wojskowego, który w okresie lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XVI wieku zaprojektował oraz nadzorował budowę kilkudziesięciu najważniejszych budynków w stolicy Malty, m.in. Pałacu Wielkiego Mistrza czy konkatedry Świętego Jana oraz np. Verdala Palace w Siġġiewi[3]. Jej budowę rozpoczęto w latach 1571-1574, a zakończono w 1583 roku.

Budynek służył zakonowi do roku 1798 do momentu francuskiej okupacji Malty, kiedy to został przejęty przez wojska Napoleona. Po zajęciu wyspy przez Brytyjczyków obiekt został zajęty Armię Brytyjską. W 1825 roku był używany jako Tribunale di Pirateria oraz Corte di Fallimento. W 1840 roku gubernator Malty sir Henry Bouverie przeniósł do budymku zajadu Owernii sąd cywilny[1].

W czasie działań wojennych w czasie II wojny światowej zjazd został doszczętnie zburzony w wyniku zrzuconej przez Niemców w dniu 29 maja 1941 roku bomby[4]. Nowy budynek, siedziba najważniejszych sądów na Malcie, został zbudowany na miejscu zniszczonego zajazdu w końcu lat sześćdziesiątych XX wieku. Budynek, który ma siedem pięter, z czego trzy pod ziemią, został otwarty przez premiera George’a Borg Oliviera, gubernatora generalnego Malty Mauricea Henry’ego Dormana, arcybiskupa Malty Mikiela Gonziego przy udziale sędziów, ministrów i najważniejszych polityków Malty[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Auberges in Valletta (ang.). Maltese History & Heritage. [dostęp 2015-01-03].
  2. Praca zbiorowa: Malta. Warszawa: Mediaprofil Sp. z o.o., 2006, s. 154, seria: Podróże marzeń. ISBN 83-60174-18-0.
  3. the maltese architect gerolamo cassar (ang.). Angelfire.com. [dostęp 2014-12-20].
  4. the auberge d’auvergne (ang.). Angelfire.com. [dostęp 2015-01-03].
  5. The Courts (ang.). The Judiciary Malta. [dostęp 2015-01-03].