Zakład przyrodoleczniczy „Wojciech”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zakład przyrodoleczniczy „Wojciech”
Obiekt zabytkowy nr rej. 558/1986 z 22 grudnia 1971
Ilustracja
Widok od południowego zachodu
Państwo  Polska
Miejscowość Lądek-Zdrój
Adres pl. Mariański 13
Styl architektoniczny neobarok
Architekt Hermann Voelkel
Kondygnacje 2
Rozpoczęcie budowy 1678 r.
Ukończenie budowy 1680 r.
Ważniejsze przebudowy 1878-1880 r.
Położenie na mapie Lądku-Zdroju
Mapa konturowa Lądku-Zdroju, w centrum znajduje się punkt z opisem „Zakład przyrodoleczniczy „Wojciech””
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Zakład przyrodoleczniczy „Wojciech””
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Zakład przyrodoleczniczy „Wojciech””
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa konturowa powiatu kłodzkiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Zakład przyrodoleczniczy „Wojciech””
Położenie na mapie gminy Lądek-Zdrój
Mapa konturowa gminy Lądek-Zdrój, po prawej znajduje się punkt z opisem „Zakład przyrodoleczniczy „Wojciech””
Ziemia50°20′37,71″N 16°53′18,74″E/50,343808 16,888539
Wnętrze kopuły

Zakład przyrodoleczniczy „Wojciech”zakład przyrodoleczniczy w Lądku-Zdroju, wzniesiony w 1680, przebudowany w latach 1878–1880 w stylu neobarokowym; najokazalszy i najstarszy obiekt balneologiczny w uzdrowisku w Lądku-Zdroju.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowla została wzniesiona w latach 1678–1680, pierwotnie nazwano ją Marienbad[1]. Wzorem dla budowniczych była łaźnia turecka w Budzie"[2]. W latach 1878-1880 obiekt został przebudowany w stylu neobarokowym[1]. Od roku 1974 do 1998. budowla była wielokrotnie restaurowana i remontowana[2].
Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 22 grudnia 1971 roku obiekt został wpisany do rejestru zabytków[3].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zakład to obiekt dwukondygnacyjny, wzniesiony na planie koła i posiadający cztery ryzality wejściowe[1]. Ryzality są akcentowane frontonami, przerwanymi portykami wgłębnymi lub arkadowymi podcieniami. Wszystkie elewacje posiadają bogate podziały pilastrami[1]. Wnętrze jest nakryte centralną kopułą, zwieńczoną wysoką latarnią z parami kolumn, które podtrzymują mniejszą kopułę z lukarnami[1]. Wnętrze utrzymane jest w stylu łaźni tureckiej[4]. Wewnątrz budynku znajduje się źródło „Wojciech”, zasilające także basen[2]. Na parterze obiektu odbywają się fizykoterapie oparte na wodzie mineralnej takie jak kąpiele perełkowe, natryski, wirówki i inne zabiegi balneologicznych, również z wykorzystaniem borowiny[5]. Na piętrze budynku urządzona jest pijalnia wód mineralnych i hotel z 47 miejscami noclegowymi w 23 pokojach[2].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Jednym z najznamienitszych gości zakładu był król pruski Fryderyk II, który od 5 do 24 sierpnia 1765 roku leczył się tam, biorąc kąpiele w wodzie ze źródła[2]. Poza nim w „Wojciechu” bywało wiele innych znanych osób, między innymi: książę Antoni Henryk Radziwiłł, prezydent USA John Quincy Adams, Oskar Kolberg, Iwan Turgieniew, Józef Cyrankiewicz Władysław Gomułka[6] i Lech Wałęsa[7].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Józef Pilch: Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, s. 178. ISBN 83-213-4366-X.
  2. a b c d e Wratislaviae Amici. [dostęp 2014-05-01].
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2013-12-01].
  4. Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 16. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 1993, s. 175. ISBN 83-85773-06-1.
  5. Uzdrowisko Lądek-Długopole S.A.. [dostęp 2014-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-05)].
  6. Marek Perzyński: Lądek Zdrój. Wrocław: Wrocławski Dom Wydawniczy, 2005, s. 34. ISBN 83-921271-0-2.
  7. Lech Wałęsa przebywa na kuracji w Lądku-Zdroju. [dostęp 2020-09-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]