Zaklęte rewiry (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zaklęte rewiry
Gatunek dramat psychologiczny
Rok produkcji 1975
Data premiery 27 listopada 1975
Kraj produkcji  Polska
 Czechosłowacja
Język polski
Czas trwania 95 minut
Reżyseria Janusz Majewski
Scenariusz Pavel Hajný
Główne role Marek Kondrat
Roman Wilhelmi
Muzyka Jerzy Matuszkiewicz
Zdjęcia Miroslav Ondříček
Scenografia Tadeusz Wybult
Milan Niejedly
Kostiumy Teodor Pištek
Ewa Braun
Montaż Elżbieta Kurkowska
Produkcja Zespół Filmowy Tor
Dramaturgicka Skupina dr. V. Kaliny

Zaklęte rewiry (czes. Dvojí svět hotelu Pacifik) – polsko-czeski[1] dramat psychologiczny z 1975, zrealizowany na podstawie powieści Henryka Worcella (pseudonim Tadeusza Kurtyki) z 1936 pod tym samym tytułem.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Akcja filmu rozgrywa się na początku lat 30. XX wieku. Kilkunastoletni Roman Boryczko otrzymuje pracę pomywacza w restauracji wielkiego hotelu „Pacyfik”. Mieszka w obskurnej klitce z chłopcem z bufetu, Frycem. Dzięki pomocy Fryca zostaje niebawem przeniesiony do bufetu. Obaj chłopcy uczą się do egzaminu kelnerskiego. Romek jest zauroczony jedną z pracujących w restauracji dziewcząt, Zośką, lecz właściciel hotelu nazwiskiem Pancer nagle ją zwalnia. Sam Romek natomiast staje się obiektem prześladowań ze strony złośliwego kelnera Fornalskiego. Również kierownik restauracji Albin, bratanek Pancera często poniża Romka. Pewnego dnia daje mu szansę awansu na pikolaka, ale kosztem Fryca, któremu Romek zawdzięcza miejsce w bufecie. Romek, skuszony ofertą, przyjmuje propozycję[2].

Jako pikolak Romek podlega Fornalskiemu, narażając się na przykrości z jego strony. Z czasem chłopak traci cierpliwość - wykorzystując sposób wskazany przez jednego z kolegów, Henka, wybija w kasie „ślepy” kwit na 50 złotych, w wyniku czego Fornalski musi uiścić zwrot straty. Za sprawcę uznaje Henka, lecz Romek przyznaje się, a kara spotyka obu chłopaków. Pewnego dnia kelner Synajski, poślizgnąwszy się na upuszczonej przez Fornalskiego cytrynie, łamie kręgosłup i umiera. Romek zdobywa się na odwagę i wypomina Fornalskiemu, że ten nie pozwolił Frycowi podnieść cytryny. Kelner bije go tak ciężko, że sam okazuje przerażenie skutkami swojej brutalności i proponuje Romkowi odszkodowanie w obawie skargi do Związku Kelnerów. Romek nie przyjmuje pieniędzy, godzi się natomiast na układ z Fornalskim: obaj zaprzestają prześladowań[2].

Podczas balu sylwestrowego w restauracji Romek nie wykonuje polecenia Pancera, za co grozi mu wyrzucenie z pracy. Jednakże za wstawiennictwem kierownika restauracji Albina może pozostać na próbny miesiąc. Wkrótce bez trudności zdaje egzamin kelnerski, nawiązuje też romans z bufetową Helą. Tymczasem Fryc oblewa egzamin i próbuje popełnić samobójstwo w hotelowej toalecie. Uratowany przez kolegów zostaje zwolniony z pracy[2].

Roman zostaje kelnerem i sam teraz kieruje pikolakami. Któregoś dnia zdenerwowany, policzkuje niezdarnego pikolaka Rudka - jak kiedyś jego Fornalski. Za romans Romana z Helą dyrektor Pancer zwalnia ją z pracy. Hela wraca do domu, a odprowadzający ją Romek spotyka na stacji Fryca w żałosnym stanie. Roman staje przed perspektywą awansu; Fornalski ma zostać kierownikiem restauracji w miejsce Albina, zwalnia się więc jego miejsce. Romek zaprzepaszcza jednak szansę, kiedy wyprowadzony z równowagi – w obronie własnej godności – obraża klienta. Fornalski, skrycie nienawidząc Romka, sądzi, że tym razem Pancer mu nie daruje. Właściciel jest jednak zajęty inną sprawą: wykrył urządzenie pozwalające inkasować pieniądze poza ewidencją kasową. Romek domyśla się, że złodziejem jest Fornalski, nie zdradza jednak tych podejrzeń Pancerowi. Henek wyjaśnia Romkowi, że to Fornalski doniósł właścicielowi o jego romansie z Helą. Chłopiec nie może już tego znieść i demonstracyjnie wypowiada pracę. Fornalski jest zaskoczony tą decyzją, był bowiem pewien, że tym razem Romek go zadenuncjuje[2].

Obsada[edytuj | edytuj kod]


Restauracja, w której powstały zdjęcia do filmu

Miejsca zdjęć[edytuj | edytuj kod]

Większość scen nakręcono w restauracji Miejskiego Domu Reprezentacyjnego w Pradze[3]. Część – również w łódzkim hotelu „Grand”.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

1975:

1976:

  • Lubuskie Lato Filmowe w Łagowie:
    • Syrenka Warszawska (nagroda Klubu Krytyki Filmowej SDP) dla najlepszego filmu polskiego wyświetlanego na ekranach w sezonie 1975/1976
  • Złota Kamera (przyznawana przez pismo „Film”) w kategorii: debiut aktorski za rok 1975 dla Marka Kondrata

1977:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jak zaznaczono w czołówce filmu (kier. produkcji Jan Šuster).
  2. a b c d Zaklęte rewiry w bazie filmpolski.pl
  3. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004, s. 120. ISBN 83-7183-326-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]